ν.α           

             πάνω στο μέτωπο σου θα χαράξω τα λόγια 
             που δεν μπόρεσες ποτέ να πιστέψεις.

             και να που ένα χαμόγελο στέλνει στο διάολο τη δυσπιστία σου.

            9,8,7,6,5,4,3,2,1, όταν φτάσεις στο μηδέν μη ξεχάσεις να ξαναξεκινήσεις.

0

και τι σκεφτόσουν τόσο καιρό?











ούτε εσύ δεν θυμάσαι.
τώρα δολοφονημένες στιγμές σέρνονται στο λαβύρινθό σου.

μόνο καλή τύχη μπορώ να σου ευχηθώ.

πρασινά παράθυρα.

είναι όμορφο να παρατηρείς τον κόσμο.

βλέπεις πράγματα που οι βιαστικοί δεν βλέπουν.



μπορείς ας πούμε να γνωρίζεις πόσοι έχουν βάψει πράσινα τα παράθυρά τους σε ένα νησιώτικο οικισμό. θυμάσαι? τι σημασία έχει, θα μου πεις να γνωρίζεις. ναι καταλαβαίνω.
όμως πίστεψέ με. σε παρακαλώ. όταν οι άνθρωποι θα αρχίσουν να αμφισβητούν τον κόσμο σου, εσύ θα μπορείς να γελάς. έχει πάντα πλάκα να τους θυμίζεις πως είναι μύωπες.
γι' αυτό σου λέω. να κοιτάς! να παρατηρείς! και τότε μπορεί και να αρχίσεις να βλέπεις το παράλογο της τελειότητας και την ομορφιά που κρύβεται στο ατελές. τότε θα νοιώσεις πως οι πιο όμορφες προτάσεις έχουν ειπωθεί, μονάχα εμείς φορούσαμε τα αυτιά που μας πάσαραν στο εμπόριο και ήμασταν ανίκανοι να ακούσουμε.

ας το αποδεχτούμε λοιπόν. είναι καιρός, δε νομίζεις?
είμαστε ανίκανοι να αισθανθούμε την ομορφιά.
ας το αποδεχτούμε μπας και αυτό μας οδηγήσει..

μόνο τότε!

δε σου είπα ότι μπορείς να σηκωθείς!

θα μείνεις εκεί.
κάτω!
θα με υποστείς.
θα μας υποστείς.

εξευτελιστικές συμπεριφορές και βία.

όταν τα μάτια σου θα ματώσουν τόσο πολύ, που δε θα μπορείς πια να δεις
την παράνοια του κόσμου τούτου.
όταν τα αυτιά σου τραυματιστούν από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τις ξεσκισμένες σάρκες.
όταν δε μπορείς πια να ακούς τις προσβολές που ξεστομίζει το στόμα του ανθρώπου.
όταν η φωνή σου σιγήσει από το μέγεθος της δυστυχίας.

μόνο τότε θα σε αφήσω να σηκωθείς.

σήκω!
τι περιμένεις?

τώρα πια δεν μπορεί να σε πειράξει κανείς. 

έχεις κοιτάξει ποτέ πραγματικα τα αστέρια?

θυμάμαι ακόμα εκείνο το σύνθημα 

ήταν γραμμένο δυο στενά παρακάτω απο το σπίτι μου

τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα το πλανήτη.

έχεις κοιτάξει ποτε πραγματικά τα αστέρια?

έχεις προσέξει τους περίεργους σχηματισμούς τους?

δε θέλω σήμερα να μιλήσω για τίποτα άλλο.

δε θέλω να βάλω τα πιστεύω μου στο κεφάλι σας.

δε θέλω να αγορευσω για το τι συμβαίνει σήμερα στο κόσμο,

για το πόσοι άνθρωποι έχουν χαθεί στη θάλασσα εξαιτιάς συνόρων και

άλλων ανόητων κατά την άποψη μου κατασκευασμάτων.

θέλω μονάχα να υπάρξω, να υπάρξω

για μερικές μονάχα στιγμές με όλο μου το είναι

σε αυτό εδώ το υγρό μαυσολείο

θέλω μονάχα να κάτσω εδώ 

και να αισθανθώ

να καταλάβω

γιατι σταματήσαμε οι άνθρωποι να αγαπάμε.

Ν.Α

«… Εμείς, κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη εδώ τη στιγμή, που σας μιλάω» Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

είναι κιόλας βράδυ ακόμα ένα βράδυ και εσύ πετάς το κορμί σου στο κρεβάτι και αναρωτιέσαι πως πέρασε κιόλας άλλη μια μέρα. ακόμα μια μέραν λες. γαμημένος χρόνος. πως να στριμώξεις όλα τα όνειρα σε μια μέρα? όσο και να προσπαθείς, ποτέ δε θα μπορέσεις, σκέφτεσαι. μια τέτοια κίνηση θα ήταν καταστροφική. αγκαλιάζεις τα όνειρα σου όπως θα άγγιζες το μεγάλο σου έρωτα. προσπαθείς με κάθε τρόπο να τα προστατεύσεις από τους δειλούς και τους κακοπροαίρετους. είναι περιουσία σκέφτεσαι. είναι ότι ποτέ πόθησες. είναι ολάκερο το είναι σου μεταφρασμένο σε λέξεις. είναι το αλλιώτικο και το από άλλου φερμένο του ελύτη. είναι το αλάθητο μιας μαργαρίτας και ο έρωτας του μίσσιου. είναι τα όνειρα του νίτσε και η ισορροπία του κομφούκιου. γιαυτό να θυμάσαι. να θυμάσαι. να μη ξεχνάς. ποτέ να μη ξεχνάς. χωρίς τα όνειρα θα...

κάποτε, αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν την εποχή που με ενημέρωσαν, ότι τώρα πια είμαι ενήλικη ένας αγαπημένος φίλος και πρωτύτερα καθηγητής μου μου έδωσε να λύσω έναν αλγόριθμο. τότε μάλιστα είχα πάει να τον επισκεφτώ στην Ξάνθη. ξεκίνησα με μια ανείπωτη αισιοδοξία να αποδείξω πως αυτός ο αλγόριθμος για μένα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα παιχνιδάκι. τα λεπτά περνούσαν. και εγώ έβρισκα ρίζες, έκανα συνδυασμούς, αναλογίες έφτιαχνα εξισώσεις. δημιουργούσα κόσμους από την αρχή σαν άλλος μεγαλοδύναμος. και εκεί που νόμιζα ότι η λύση βρέθηκε νασου πάλι που κάποιος αριθμός επαναστατούσε. εγώ, αγύριστο κεφάλι όπως συνηθίζει να με φωνάζει ο πατέρας μου, αρνιόμουν να παραιτηθώ. στο νου μου βλέπεις εξισώνω την παραίτηση με κάθε μορφή προδοσίας. πιστή λοιπόν στις αξίες μου αναζητούσα νέους μαθηματικούς δρόμους. κάποια αντρική φωνή ακούγονταν στο βάθος. βαδίζεις σε μονοπάτια παράλληλα, στρίγγλιζε, η λύση έτσι είναι αδύνατη, γιατί πολύ απλά δεν εμπεριέχει μαθηματικά. αδυνατούσα να τον ακούσω. ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου. πρέπει να πέρασαν, θα σας γελάσω πόσες ώρες και έπρεπε πια να πάρω το τρένο για την Αθήνα. πίσω στην αρχή. ξανά. το ταξίδι διήρκεσε περίπου δέκα ώρες. έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τη λύση. αδίκως! τίποτα! πέρασαν οι μέρες και τίποτα. ξημεροβραδιαζόμουν προσπαθώντας να λύσω μια ακολουθία. μια ακολουθία πανεύκολη όπως τότε μου είχε τονίσει. έπειτα από μέρες ανησυχίας και διαρκούς παροξυσμού πήρα την απόφαση. θα τον ρωτούσα. έτσι και έγινε. η λύση είναι η ίδια με το τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο. ακούγοντας δηλαδή το δίκιο του διπλανού μας. αποκρίθηκε εκείνος. αυτά μου ψιθύρισε ο αγαπημένος μου φίλος και άφησε το ακουστικό χωρίς να ψελλίσει τίποτε άλλο. η λύση εκείνου του πανεύκολου κατά τα άλλα γρίφου ήταν ότι πιο δύσκολο μπορούσε να ζητήσει κανείς. να νοιαστούμε δηλαδή για το διπλανό μας αφήνοντας τον εαυτό μας για μια στιγμή στο περιθώριο. πώς θα μπορούσε να το πει αυτό κανείς στο κόσμο; ακουγόταν σχεδόν αιρετικό. και τι θα έκαναν τότε όλοι οι άνθρωποι τον εγωισμό τους; τι θα απογίνονταν χωρίς αυτόν; τόσα χρόνια έτρεφαν αυτό το καρκίνωμα με όσες δυνάμεις και μέσα τους είχαν απομείνει. πώς θα τους έλεγες τώρα να αποκαθηλώσουν το είδωλο τους και να πορευτούν μονάχοι; ας μπορούσαν μόνο να κατανοήσουν ότι κάθε άλλο παρά μονάχοι θα ήταν. από εκεί κάπου τραβώ το νήμα της αναζήτησής και ξεκινώ να βρω το μονοπάτι. ας είναι ξάστερος ο ουρανός και τα φώτα της πόλης σβηστά να μη μας κρύβουν το δρόμο. απόσπασμα

οι φίλοι μου σταμάτησαν 
να ονειρεύονται, 
τους καταδυναστεύει λένε, 
αυτή η πολυσυζητημένη απογοήτευση 
 
οι φίλοι μου δε βλέπουν 
την ουτοπία πια τα βράδια 
τα όνειρά τους λένε, 
δε τα θυμούνται πια 
 
οι φίλοι μου προτιμούν 
να κοιμούνται, 
στους φίλους μου 
δεν αρέσει να ζουν πια 
 
οι φίλοι μου, αυτοκτονούν  
κάθε πρωί.

το πείραμα μιας ψεύτικης ευτυχίας

῍῍῍

᾽᾽Κάτω απ’ το μαξιλάρι είναι ένα βαθύ πηγάδι που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ’ αγαπούν.᾽᾽  ποτέ δε χρειάστηκες τίποτα! μα αγόραζες τα πάντα.   είχες τα πάντα στο κλουβί σου. είχες ότι πιο διεστραμμένο δημιούργησε ποτέ ο ανθρώπινος νους. είχες τριακόσιες νομίζω. ναι βέβαια! τριακόσιες διαφορετικές συσκευές για την ίδια ή παρεμφερή χρήση. είχες τριάντα , ναι τριάντα πρέπει να ήταν τριάντα διαφορετικά είδη παντελονιών, των οποίων τα υφάσματα μη με ρωτάς. δε ξέρω να ονομάσω! είχες δεκατρείς διαφορετικές τσάντες, σε δεκατρία διαφορετικά χρώματα και δεκατρείς διαφορετικές ποιότητες. πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για κάθε είδους κοινωνική εμφάνιση . -σκέφτεσαι- έχεις στη κουζίνα σου, στα καλοφτιαγμένα ντουλάπια σου τρία διαφορετικά είδη μακαρονιών. -ολικής αλέσεως, φρέσκα και τα ταπεινά γνωστά στους κοινούς θνητούς λεύκα- έχεις τρεις διαφορετικές θήκες για το καινούργιο σου κινητό, μια γρατζουνιά μπορεί να αποβεί μοιραία στην εικόνα σου. έχεις ένα τηλεχειριστήριο για κάθε ηλεκτρονική συσκευή που βρίσκεται στο κλουβί σου. -ακόμα και για τα φώτα βρήκες τηλεκοντρόλ- στη προσπάθειά σου να μειώσεις στο ελάχιστο τη σωματική και πνευματική σου δραστηριότητα. και τα κατάφερες! ναι μάλιστα τα κατάφερες. μπράβο σου λοιπόν! τώρα πατάς ένα κουμπί και τα φώτα ανοίγουν, πατάς ένα άλλο και τα φώτα σβήνουν. είσαι ευτυχισμένος; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ, απαντάς χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό. κάθε καινούργιο σου απόκτημα χαράζει όλο και πιο βαθιά εκείνο το αμφιλεγόμενο χαμόγελο στη μάσκα σου. θυμίζεις νοσταλγό κάποιας χαμένης εφηβείας που αγοράζει τα κομμάτια που θαρρείς πως θα τη φέρουν ξανά κοντά σου. βράδιασε λες μια γλυκιά καληνύχτα στους θησαυρούς σου και κινείς για το κρεβάτι. κοιμάσαι . μα ούτε ένα όνειρο δε βλέπεις το βράδυ! λες και αυτή η ικανότητά σου χάθηκε -έτσι απλά- θάφτηκε κάτω από τα ᾽᾽πολύτιμα αγαθά´´ ξυπνάς από τον βαρετό ύπνο σου και νεκρός ακόμα σέρνεσαι μέχρι το καθρέφτη. αντικρίζεις κάποιο πρόσωπο που μάλλον αναγνωρίζεις. ξεπλένεις τη γύμνια σου με καυτό νερό. (αποφεύγεις κάθε απότομο και επώδυνο ξύπνημα) ανοίγεις το συρτάρι, διαλέγεις το σημερινό σου χαμόγελο και το ράβεις αριστοτεχνικά στη χιλιοφορεμένη μάσκα σου. είσαι ευτυχισμένος;   ΝΑΙ! θα απαντήσεις ξανά και θα εξαφανιστείς από τον τόπο του εγκλήματος. μα ένα μονάχα να ξέρεις ξένε. μια στιγμή αρκούσε για να είσαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. μια ματιά κάτω από το μαξιλάρι αρκούσε...

Ξέρεις δεν έχω κανέναν άλλο να με αγαπάει πέρα από σένα ποιητικό φεγγάρι μου.

Κάποτε βλέπεις προσπάθησα να αντιστρέψω τα νοήματα των λέξεων για να μπορέσω να επιβιώσω. Όταν κάποιος με έβριζε εγώ άκουγα τα λόγια του σα γλυκιά παρηγοριά και χαμογελούσα. Όταν κάποιος αργότερα με έστελνε στο διάολο, εγώ έβλεπα τα χείλη του να σχηματίζουν το σαγαπώ. Εκείνο το σαγαπώ που με την απουσία του  στέγνωνε και στεγνώνει τη ζωή μου. Όταν πάλι με κοίταζαν με οίκτο και λύπηση εγώ μετέφραζα τη ματιά τους ως συμπόνοια και αμέσως ζητούσα από εσένα φεγγάρι μου συντροφιά. Και ας ήσουν μισό. Δε με ένοιαζε -αν και πάντα γνώριζα καλά τι λείπει-.

Ποτέ δεν αντίκρισα το φεγγάρι ολόγιομο. Πάντα του έκλεβαν ένα κομμάτι του ποτέ μικρότερο πότε μεγαλύτερο και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα το γιατί. Έψαχνα μα κανένας δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Άνθρωποι στρουθοκάμηλοι, κρύβουν βιαστικά οτιδήποτε μεμπτό κάτω από το ευγενές χαλί της ηθικής τους. Ως πότε; Ως πότε σας ρωτώ ως πότε; Απαντήστε μου τουλάχιστον εσείς.!

Φεγγάρι μου δε με ακούνε! Ποτέ τους δε με άκουσαν. Κανένα μας δεν άκουσαν. Μας προσπερνάνε σφραγίζοντας τα μάτια και τη καρδία τους απέναντι σε εμάς - τους απόκληρους της ζωής-, όπως θέλησαν να μας ονομάσουν κάποιοι. Φεγγάρι μου είσαι πλέον ο μοναδικός μου φίλος, η ματιά σου με καθησυχάζει κάθε φορά που αναλογίζομαι το αύριο, το φως σου με κοιμίζει τις δύσκολες νύχτες και γλυκαίνει τη θύμηση εκείνων των ψυχών που κάποιοι αποφάσισαν να διώξουν από αυτό το πλανήτη.

Μα φεγγάρι μου, είναι στιγμές που σα σε θωρώ σε συναντώ θλιμμένο. Ξέρω πως αν σε αφήνανε ουράνια δάκρυα θα χάραζαν το πρόσωπό σου, γιατί σ᾽άφησαν μισό. Κλέψανε την αγάπη και σου χάρισαν στιγμές μίσους και δακρύων. 
Μα εσύ δεν κλαις. Όχι δε κλαις.
 Ω αιώνιε παρατηρητή γελάς! Ναι γελάς. Μπορώ ακόμα και ας σ´αφήσανε μισό να διακρίνω το μειδίαμα σου. Χλευάζεις τη ηλιθιότητα μας και με το δίκιο σου.
 Μα φεγγάρι μου απορώ πως αιώνες τώρα αντέχεις στη θωριά τέτοιας βλακείας.
Απορώ μα σε θαυμάζω γιατί εγώ άλλο δεν αντέχω. Κουράστηκα. Με κούρασαν οι άνθρωποι.
Δεν αντέχω το μίσος άλλο πια. Σταμάτησα από καιρό να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Έχω δει τόσους θανάτους, έχω αντιμετωπίσει τόση βια που πια δε συγκινούμε. Και είναι ότι πιο σκληρό και απάνθρωπο να συνειδητοποιείς πως χάνονται σίγα σιγά τα συναισθήματα σου και μεταλλάσσεσαι σε κάτι που δεν αναγνωρίζεις ούτε εσύ ούτε εκείνοι που συνήθιζαν να σε γνωρίζουν.


Μα γιατί γελιέμαι.
Έχασα τον τελευταίο μου σύντροφο  τρεις μέρες πριν. Έχασε τη ισορροπία του και έπεσε στις γραμμές του τρένου, αυτά διαδίδει ο τύπος. Το ανθρωποκυνηγητό από τους εκπροσώπους του νόμου αποσιωπήθηκε φυσικά.

Είμαι μόνη μου πια.
Βρίσκομαι σε κάποιο κέντρο κράτησης και αδυνατώ να σε αντικρίσω φεγγάρι μου.
Και είναι άδικο συνταξιδιώτη μου είναι πολύ άδικο.
Γιατί ξέρω, σήμερα ξέρω πως είσαι και πάλι γεμάτο, είσαι και πάλι ολόκληρο.

απόσπασμα απο ᾽Όταν το κατάλαβα, σε είδα᾽(ένας διάλογος μιας μετανάστριας με το φεγγάρι)

αναγγελία θανάτου

χαλεποί καιροί!

μια συνήθεια είναι όλα, θα αποκρινόταν κάποιος αδιαφορος περαστικός

και εσυ θα έμενες ενεός μπροστά σε αυτή τη κυνική απάντηση

κάθεσαι και συλλογιέσαι

συνήθεια

πρέπει δηλαδή να συνηθίσεις πως κάθε πρωί θα ακούς για ένα καινούργιο φονικό

καποιός αποφάσισε πως ακόμα ένας πρεπει να χαθεί

απλή αριθμητική

ποιος θα αντιδράσει άλλωστε

ποιος νοιάζεται

ολά μια συνήθεια είναι 

έτσι δε λένε

ναι έτσι λένε

όταν οι θάνατοι γίνονται καθημερινότητα

όταν οι κρατικές δολοφονίες περνάν στα ψιλά γραμματα

όταν οι πόλεμοι αποτελούν ακόμα μια βαρετή είδηση

όταν οι άστεγοι μεταλλάσσονται απο ανθρώπινες υπάρξεις σε εμπόδια

όταν κάθε συναίσθημα, κάθε αντίδραση απέναντι στη δυστυχία 

αυτού του κόσμου έχει χαθεί

όταν η βαρβαρότητα φτάσει να κυριαρχεί στις ψυχές μας

τότε η λέξη άνθρωπος στερείται ορισμού

ας το συνηθίσετε και αυτο λοιπόν

μαζί με όλα τα άλλα!

στη μνήμη του Μπακαμπάρ Ντιάε , 39 χρονών

 

Ν.Α

δε φταίω εγώ που κάνω λάθη
οι άλλοι βιάζοντα να με ακούσουν
έτσι μίλησε κάποιος κάπου κάποτε
όταν εκείνος ζούσε
και οι άλλοι πέθαιναν γοργά

όταν εκείνος ένιωθε 
και οι άλλοι βιάζονταν να προλάβουν το θάνατο
αγνοώντας πως μόνο στο θάνατο
μπορούσαν να οδηγηθούν

έτσι

εκείνος δεν επιζητούσε το θάνατο
γι´αυτό και πήγαινε αργά, σιγά, ήρέμα
αρνιόταν να προσπεράσει
την ομορφιά και τη ζωή

ήθελε να ζήσει
να γίνει ένα με τον ουρανό
και το άπειρο

ήθελε να συναντήσει τον εωσφόρο
να τον χαιρετήσει και μετα να φύγει πάλι μακριά

δε φταίει εκείνος που κάνει λάθη
οι άλλοι βιάζονται να τον ακούσουν

αυτά είπε και κίνησε ξανά για άλλους τόπους

καλό ταξίδι

απάντηση

Ειμάστε λίγοι
είχες δίκιο
τελικά
προσπαθούσα για ώρες να κάνω τον εαυτό μου να πιστέψει
πως έχεις άδικο
μα δε μπορούσες να είσαι πιο αληθινός

έψαχνα μέρες ολόκληρες να βρώ κάτι
ένα στοιχείο ελάσσονος σημασίας 
που όμως θα ήταν υπεραρκετό 
για να με κάνει να πιστέψω πως μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι

μα τίποτα
τίποτα

υποκρισία, εγωισμό και αλαζονεία
μονάχα αυτά συνάντησα 
ανθρώπους που εθελοτυφλούν 
και δημιουργούν ένα κόσμο που χωράει μοναχά το τομάρι τους
και αυτό ακόμα μετά βίας

ξέρεις η παραίτηση ήταν πάντα κάτι που σιχαινόμουν
μα δε στο κρύβω
νόμιζα οτι θα λυγίσω

μα ξέρεις κάτι ακόμα και οι λίγοι όταν είναι ενωμένοι
είναι υπεραρκετοί

θα το δείς...

Ουτοπία



κάποιος φώναξε, - ουτοπία
ξημερώματα είναι ή σκοτεινιάζει; Αναρωτήθηκε-
η άγνοια μου έκλεψε το φως
μα η άγνοια μου άδειασε τα μάτια
και τώρα κοιτώ τους ανθρώπους χωρίς να τους κοιτώ
μ' ένα βλέμμα αδειανό
το φεγγάρι πλησιάζει
μα εγώ δεν έχω μάτια να το δω
ακούω όμως
μου ψιθυρίζει τραγουδιστά στ' αυτιά
μου μιλά για το άπειρο, το φως και το σκοτάδι
μου τραγουδά για την ενέργεια
Αντίο.-
δειλά, δειλά η πυρωμένη σφαίρα
σκίζει τις σάρκες της νύχτας
ξεγυμνώνει τους ανθρώπους
σαν νέος ιεροεξεταστής
άλλη μια κίβδηλη μέρα πίσω από τα σίδερα
της θλίψης
τα δεσμά του απατηλού ονείρου
καλημέρα!
Εκείνη η ουτοπία που ονειρεύτηκες
θα’ ρθει
μου σιγομουρμουρίζει
μια νεφέλη.

ακόμα ένα ξύπνημα!

ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει αυτο!

Ν.Α

μη γελιέσαι

ακόμα ένας θάνατος μικρός ή μεγάλος

πἀντως θάνατος

νεκρώσιμη ακολουθία, στεφάνια, κροκοδίλεια δάκρυα κτλπ

ξέρεις εσύ

οτι ονειρεύτηκες σβήστηκε βίαια απο ένα ακόμα μουντό πρωινό

ήσουν και εσύ στο όνειρό μου, ναι εσύ!

αναθεμά σε!

κακή στιγμή!

πρόσκληση δεν εδόθει

παρακαλώ περάστε δεν ελέχθει

πες μου γιατί βρίσκεσαι ακόμα εδὠ;

πρώτη πόρτα αριστερά,

ΕΞΟΔΟΣ

καλό δρόμο!

τα τρένα δε σταματούν να ταξιδεύουν επιβάτες ανεβαίνουν και κατεβαίνουν συνεχώς πότε κατεβαίνουν όταν το τρένο φτάσει στο τελικό του προορισμό πότε νωρίτερα γιατί αντικρίζουν από τα βρώμικα παράθυρα τη παρακμή και τη εξαθλίωση του κόσμου τούτου πότε πάλι συνεχίζουν ευελπιστώντας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει άλλοι πάλι βαθιά τυχοδιώκτες αδιαφορούν για το προορισμό και κοιτούν πως θα μυηθούν περισσότερο σε αυτό το μυστηριώδες ταξίδι και τέλος εκείνοι οι ανέτοιμοι που δεν αντέχουν να αντιμετωπίσουν το άγνωστο και κατεβαίνουν πριν καλά καλά ανέβουν και είναι πάλι κάποια τρένα που σταματάν απότομα και ποτέ δε φτάνουν το προορισμό τους και αν το τρένο τους σταμάτησε απότομα τότε ίσως το μόνο που χρειάζονται είναι οι αναμνήσεις, εκείνες οι αναμνήσεις που τους εύχομαι να μην ξεθωριάσουν ποτέ και αν το τρένο τους γυρνάει ξανά και ξανά εκεί που τους άφησε και δε βρίσκει κανέναν μη ξεχνάτε έχει και εκείνο τις αναμνήσεις του που αν και λιγοστές μπορούν και κρατούν τη μελαγχολία του μακρυά και όταν αυτό το διάστημα παρέλθει και μελαγχολία τα καταπιεί αποσύρονται και αυτά μαζί με τόσα άλλα σε ένα τόπο ερημικό και ξένο συγχωρέστε το παραλήρημα μου τούτο και αφήστε τη νύχτα να σας καταπιεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό καλή σας νύχτα

άλλη μια μέρα

N.A

ξυπνάς κάθε μέρα και συνεχώς κάτι σε εκνευρίζει
οι παντόφλες σου που δεν είναι εκεί που νομίζεις ότι τις άφησες
ο οδηγός που κορνάρει στο φανάρι
ακόμα και τα παιδιά που γελάνε στη στάση

αλλά βλέπεις ακόμα και τα όνειρά σου δε σε αφήνουν να ησυχάσεις
οι εφιάλτες σε κυνηγούν οπού και αν σταθείς και εσύ το μόνο που ζητάς
είναι ένα μέρος για να ξαπόστάσεις από αυτό το συνεχές κυνηγητο
στο οποίο στ᾽αλήθεια εσύ δε βρίσκεις κανένα νόημα

ξυπνάς λοιπόν το πρωί με το δυσβάσταχτο ήχο του ξυπνητηριού που
διαταράσσει βιαίως όλο σου το είναι
βλασφημάς
προς στιγμή αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό
αδιαφορείς για τους υπαρξιακούς σου προβληματισμούς
και τους καταχωνιάζεις και αυτόύς εκεί που κρύβεις χιλιάδες άλλους τόσα χρόνια
σηκώνεσαι γρήγορα και τρέχεις να φτιάξεις καφέ
αντί να τον απόλαύσεις μαζί με το πρωινό σου τσιγάρο
απόφασίζεις να τον πιεις μονορούφι και να τρέξεις στη δουλεία σου

μετά από ώρα έχεις φτάσει στη γη της επαγγελίας
τα έγγραφα πνίγουν λεπτό το λεπτό το γραφείο σου
και εσύ καλείσαι για άλλη μια φορά να απόκαλύψεις τις ικανότητες σου
ως υπάλληλος σε μια από τις πολλές εταιρίες της χώρας
μετά από ώρες έχεις τελειώσει
η νύχτα έχει πλέον πέσει και το σπίτι σου σε καλεί απεγνωσμένα

N.A

επιτέλους φτάνεις έχεις όμως αγνοήσει τις κοινωνικές σου υποχρεώσεις
ο τηλεφωνητής σου βρίθει από μηνύματα φίλων και συγγενών
δεν έχεις όμως ώρα να ακούς ξένα προβλήματα
η κούραση πλέον έχει νεκρώσει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα
προσπαθείς να θυμηθείς ένα βιβλίο που ήθελες να διαβάσεις μα
ο εγκέφαλος σου αδυνατεί να σε υπακούσει

οι λιγοστές σου δυνάμεις τροφοδοτούν τα κάτω σου άκρα
και επιτέλους καταφέρνεις να φτάσεις στο πολυπόθητο προορισμό σου
το κρεβάτι
ξαπλώνεις
κοιμάσαι

γιατί εξακολουθείς να κάνεις αυτή τη ζωή
ούτε σε εσένα τον ίδιο δεν αρέσει
καταναλώνεις χιλιάδες μέρες από τη ζωή σου
κυνηγώντας εκείνο το φάντασμα που δημιουργεί όλους τους πολέμους σε αυτό το κόσμο
μικρού ή μεγάλους

όχι όχι μη ταράζεσαι
μοναχά ένα όνειρο ήταν
ή μάλλον ένας εφιάλτης
ησύχασε αύριο θα ξυπνήσεις και θα έχεις πάλι τη ζωούλα σου
κανείς δε θα σε ενοχλήσει πια
όταν με κρύψεις και έμενα κάπου όλα θα έχουν ξεχαστεί

άλλα ως πότε;

Ν.Α

κυνηγός ονείρων
άπιαστων λέξεων
και τρομερών σκέψεων
τρομάζει
τρέμει
φωνάζει
ναι. επιτέλους φωνάζει
ναι. μπορεί!

κανείς μας δεν το περίμενε

δεσμοφύλακας πόθων,
ενστίκτων
και ανούσιων, μάταιων στιγμών

αδύναμος πλέον
μικρός
πόσο μικρός
κανείς τρομάζει
στη θέαση της μικροσκοπικής του ύπαρξης

φωνή
κραυγή
οδυρμός

κάποιος είπε ματαιότης ματαιοτήτων
εκείνος το πίστεψε
το πόθησε
το ένιωσε κατάσαρκα
το κάρφωσε βαθειά στα κόκαλά του

κατάφερε έτσι να κατανοήσει το πόνο της ανυπαρξίας
όσο και την ηδονή που γεννάται απο αυτόν

εμείς ανίκανοι για τόσο σπουδαία συναισθήματα
αρκούμαστε στη στασιμότητα της δοσμένης μας ύπαρξης
απο εκείνο το τέρας του υποτιθέμενου ουρανού

καλή μας νύχτα λοιπόν.

Εκεί που σταματά το κράτος, εκεί αρχίζει ο άνθρωπος, εκείνος που δεν είναι περιττός.

«Υπάρχουν ακόμη λαοί και αγέλες, όχι όμως σε μας, αδελφοί μου: σε μας υπάρχουν κράτη.
Κράτος; Τι είναι αυτό; Εντάξει λοιπόν! Ανοίξτε τώρα τα αφτιά σας, γιατί θα σας πω ό, τι έχω να σας πω για το θάνατο των λαών.
Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνάμενο από το στόμα του: «εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός».
Ψέμα είναι αυτό! Δημιουργοί ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τους λαούς και που κρέμασαν μια πίστη και μια αγάπη πάνω από αυτούς: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.
Καταστροφείς είναι εκείνοι που στήνουν παγίδες για τους πολλούς και ονομάζονται κράτος: κρεμούν από πάνω τους ένα σπαθί κι εκατό ορέξεις.
Όπου υπάρχει ακόμη λαός, δεν καταλαβαίνει το κράτος και το μισεί σαν κακό μάτι και σαν αμαρτία απέναντι στα ήθη και τα δικαιώματα.
Αυτό το σημάδι σας δίνω! Κάθε λαός μιλά τη γλώσσα του σχετικά με το καλό και το κακό: ο γείτονάς του δεν την καταλαβαίνει. Η γλώσσα του, επινοήθηκε μέσα στα ήθη και στα δικαιώματα.
Αλλά το κράτος ψεύδεται σε όλες τις γλώσσες του καλού και του κακού· και ό,τι και να πει, ψεύδεται – και επίσης ό,τι έχει, το έχει κλέψει.
Όλα είναι ψεύτικα στο κράτος· με κλεμμένα δόντια δαγκώνει, το δαγκανιάρικο. Ψεύτικα είναι και τα σπλάχνα του.
Σύγχυση των γλωσσών του καλού και του κακού: αυτό το σημάδι σας δίνω ως σημάδι του κράτους. Αληθινά, τη θέληση για θάνατο δείχνει αυτό το σημάδι! Αληθινά, γνέφει στους κήρυκες του θανάτου!
Γεννιούνται υπερβολικά πολλοί άνθρωποι: για τους περιττούς εφευρέθηκε το κράτος;!
Δείτε πως τους προσελκύει, αυτούς τους υπερβολικά πολλούς! Πως τους καταβροχθίζει και τους μασά και τους ξαναμασά!
«Πάνω στη γη δεν υπάρχει τίποτε μεγαλύτερο από μένα: εγώ είμαι το δάχτυλο του θεού, αυτό που βάζει τάξη» – έτσι ουρλιάζει το τέρας. Και δεν πέφτουν στα γόνατα μόνο εκείνοι που έχουν μακριά αφτιά και κοντή όραση!
Αχ, και σε σας επίσης, μεγάλες ψυχές, ψιθυρίζει τα ζοφερά ψέματά του! Αχ, μαντεύει τις πλούσιες καρδιές, που πρόθυμα σπαταλιούνται!
Ναι ακόμη και σας σάς μαντεύει, νικητές του παλιού θεού! Κουραστήκατε στον αγώνα και τώρα η κούρασή σας υπηρετεί το νέο είδωλο!
Ήρωες και αξιοσέβαστους ανθρώπους θα ήθελε να έχει γύρω του το νέο είδωλο! Αρέσκεται να λιάζεται στο ηλιόφως των καλών συνειδήσεων – το ψυχρό τέρας!
Θέλει να σας τα δώσει όλα, αν εσείς το λατρέψετε, το νέο είδωλο: επίσης αγοράζει τη λάμψη της αρετής σας και το βλέμμα των περήφανων ματιών σας.
Θέλει να σας βάλει δόλωμα στους υπεράριθμους! Ναι, ένα διαβολικό τέχνασμα εφευρέθηκε εδώ, ένα άλογο του θανάτου, που βροντά κάτω από τα φανταχτερά στολίδια των θεϊκών τιμών.
Ναι είναι ένας θάνατος για τους πολλούς εφευρέθηκε εδώ, που καυχιέται που είναι η ζωή: αληθινά, μια εγκάρδια υπηρεσία στους κήρυκες του θανάτου!
Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται «ζωή».
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Κλέβουν τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς των σοφών: πνευματική καλλιέργεια ονομάζουν την κλεψιά τους – κι όλα τα κάνουν αρρώστια και αποτυχία!
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Άρρωστοι είναι πάντα, ξερνούν τη χολή τους και το ονομάζουν αυτό εφημερίδα. Κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν καν να τον χωνέψουν.
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Πλούτη αποκτούν και όμως γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Δύναμη θέλουν και προπαντός τον μοχλό της δύναμης, πολύ χρήμα – αυτοί οι ανίκανοι!
Δείτε πως σκαρφαλώνουν, αυτοί οι ευκίνητοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο κι έτσι παρασύρονται στη λάσπη και στο βυθό.
Όλοι θέλουν να ανεβούν στο θρόνο: αυτό είναι η τρέλα τους – λες και η ευτυχία κάθεται στο θρόνο! Συχνά κάθεται η λάσπη στο θρόνο – και επίσης συχνά ο θρόνος πάνω στη λάσπη.
Τρελοί είναι όλοι τους για μένα και πίθηκοι που σκαρφαλώνουν και υπερβολικά θερμόαιμοι. Άσχημα μου μυρίζει το είδωλό σας, το ψυχρό τέρας: άσχημα μου μυρίζουν όλοι αυτοί μαζί, οι ειδωλολάτρες.
Αδέλφια μου, θέλετε λοιπόν να πνιγείτε μέσα στις αναθυμιάσεις των στομάτων και των ορέξεών τους: καλύτερα να σπάσετε τα παράθυρα και να πηδήσετε έξω, στον καθαρό αέρα!
Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από την ειδωλολατρία των περιττών!
Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από τον αχνό αυτών των ανθρωποθυσιών!
Για τις μεγάλες ψυχές, η γη είναι ακόμα ελεύθερη. Άδειες είναι ακόμη πολλές θέσεις για ερημίτες, μόνους ή δυο δυο, τις οποίες περιβάλλει η μυρωδιά ήσυχων θαλασσών.
Για τις μεγάλες ψυχές, ελεύθερη είναι ακόμη μια ζωή. Αληθινά, όποιος κατέχει λίγα, κατέχεται εξίσου λίγο: ευλογημένη να είναι η μικρή φτώχεια!
Εκεί που σταματά το κράτος, εκεί αρχίζει ο άνθρωπος, εκείνος που δεν είναι περιττός: εκεί αρχίζει το τραγούδι του απαραίτητου, η μοναδική και αναντικατάστατη μελωδία.
Εκεί όπου σταματά το κράτος – κοιτάξτε λοιπόν, αδελφοί μου! Δεν τα βλέπετε, το ουράνιο τόξο και το γεφύρι του υπεράνθρωπου;»
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Ν.Α, Look for spirits source

Φρήντριχ Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.



Το κράτος ιδωμένο μέσα απο μια ασυνήθιστη για τους περισσότερους οπτική. Ένα τερατούργημα το οποίο ψεύδεται διαρκώς συγκαλύπτοντας τα ψέματά του μέσα από ένα φιλολαικό προσωπείο. Το κράτος είναι ο λαός και αντίστροφα. Άποψη τόσο άτοπη όσο και εξωφρενική, αναπόδεικτη και θεμελιωδώς εσφαλμένη. Ταυτοχρόνως όμως είναι η μόνη πηγή τροφοδότησης και συνάμα ύπαρξης αυτού του λαίμαργου και άπληστου - ανθρώπινου κατά τα άλλα δημιουργήματος-. Βρισκόμαστε για άλλη μιά φορά αντιμέτωποι με μια απο τις μεγαλύτερες πιθανώς αντιφάσεις της ανθρώπινης κοινωνίας όσο και ύπαρξης. Το τέρας δημιουργήθηκε από τα ίδια μας τα χέρια ή καλύτερα αν θελετε απο την υποτιθέμενη ευφυία μας και συντηρείται απο την ανανδρία μας. Ποιός ανόητος θα χαλούσε τη βολή του; Κανείς. Μοναχά εκείνος ο οποιός αποφάσισε να περάσει έκεινη την μνημειώδη και τρομακτική γέφυρα. Εκείνη τη γέφυρα που αποφεύγουμε αιώνες τώρα. Εκείνη τη γέφυρα που οδηγεί τον περιορισμένο άνθρωπο στον αστείρευτο υπεράνθρωπο. Αφήνουμε το αίμα να μας λούζει και τις ακαθαρσίες να μας σκεπάζουν ενώ απολαμβάνουμε ανενόχλητοι τη θέαση κάποιου φωτεινού κουτιού κατασκευασμένο για τη προσωπική μας ύπνωση ή κανούμε περιχαρείς το καθημερινό μας περίπατο αγοράζοντας ανθρώπινες σάρκες και πίνοντας ιδρώτα. Μα για τις μεγάλες ψυχές η ζωή είναι ακόμη ελεύθερη. Η παρωδία του κράτους έχει αντίκτυπο μόνο σε όσους τελικά την δέχονται . Αν κοιτάξεις προσεχτικά μέσα απο τα δικά σου μάτια και όχι απο τα μάτια που σχεδίασαν εκείνοι για σένα, θα αναγνωρίσεις εκείνη τη γλυκιά γραμμή του ορίζοντα που είχες παραμερίσει τόσο καιρό και κάπου εκεί ίσως αντικρίσεις τον υπεράνθρωπο μπορεί ακόμα να συναντήσεις τον Ζαρατούστρα. Τότε όλη ή πλάνη που ζωγράφισαν με τα πιο αταίριαστα χρώματα θα διαλυθεί και η αρμονία θα πάρει τη θέση της. Μα θυμίσου δεν έχεις δικαίωμα να κατήγορείς κάνέναν άλλο γιατί το τέρας μόνο όσο το τρέφεις μπορεί και υπάρχει.