Μανώλης Αναγνωστάκης 

Κάθε πρωί 

Κάθε πρωί 
καταργούμε τα όνειρα 
χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια 
τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο 
κάθε πρωί 
χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους 
οι νύχτες μεγαλωνουν σαν αρμόνικες 
- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά. 

(Ασήμαντες 
απαριθμήσεις 
- Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους. 

Μα πού τελειώνει η μοναξιά; )

NEFELI ASARIOTAKI

Είμαι βέβαιος πως ένας περίπατος τη νύχτα στους έρημους δρόμους της πολης, είναι για σένα κάτι πολύ συνηθισμένο, αν όχι βαρετό. Ένας περίπατος στο δάσος, ο θόρυβος της θάλασσας ένα όμορφο δέντρο, ένα λουλούδι, το κρασί, ο έρωτας... Η επαφή σου με τα πράγματα είναι τυπική, δεν τα πλουτίζεις, δε σε πλουτίζουν, τα ξεπερνάς, δεν τα ζείς. Για μένα, κάθε πρωινό είναι μια έκμπληξη, κάθε δειλινό μια νοσταλγία, κάθε νύχτα ενα φιλί. Μη με λυπάσαι, σε παρακαλώ, εγώ θα είμαι πάντα με τις μειοψηφίες, έκθετος πάντα, ποτέ ένθετος. Δε θύμωσε, δεν μου είπε ότι λέω μαλακίες. Μ᾽αγκάλιασε, μου είπε πως είμαστε περίεργοι άνθρωποι αλλά ωραίοι.

Χρόνης Μίσσιος

Ουτοπία



κάποιος φώναξε, - ουτοπία
ξημερώματα είναι ή σκοτεινιάζει; Αναρωτήθηκε-
η άγνοια μου έκλεψε το φως
μα η άγνοια μου άδειασε τα μάτια
και τώρα κοιτώ τους ανθρώπους χωρίς να τους κοιτώ
μ' ένα βλέμμα αδειανό
το φεγγάρι πλησιάζει
μα εγώ δεν έχω μάτια να το δω
ακούω όμως
μου ψιθυρίζει τραγουδιστά στ' αυτιά
μου μιλά για το άπειρο, το φως και το σκοτάδι
μου τραγουδά για την ενέργεια
Αντίο.-
δειλά, δειλά η πυρωμένη σφαίρα
σκίζει τις σάρκες της νύχτας
ξεγυμνώνει τους ανθρώπους
σαν νέος ιεροεξεταστής
άλλη μια κίβδηλη μέρα πίσω από τα σίδερα
της θλίψης
τα δεσμά του απατηλού ονείρου
καλημέρα!
Εκείνη η ουτοπία που ονειρεύτηκες
θα’ ρθει
μου σιγομουρμουρίζει
μια νεφέλη.

Ν.Α

κυνηγός ονείρων
άπιαστων λέξεων
και τρομερών σκέψεων
τρομάζει
τρέμει
φωνάζει
ναι. επιτέλους φωνάζει
ναι. μπορεί!

κανείς μας δεν το περίμενε

δεσμοφύλακας πόθων,
ενστίκτων
και ανούσιων, μάταιων στιγμών

αδύναμος πλέον
μικρός
πόσο μικρός
κανείς τρομάζει
στη θέαση της μικροσκοπικής του ύπαρξης

φωνή
κραυγή
οδυρμός

κάποιος είπε ματαιότης ματαιοτήτων
εκείνος το πίστεψε
το πόθησε
το ένιωσε κατάσαρκα
το κάρφωσε βαθειά στα κόκαλά του

κατάφερε έτσι να κατανοήσει το πόνο της ανυπαρξίας
όσο και την ηδονή που γεννάται απο αυτόν

εμείς ανίκανοι για τόσο σπουδαία συναισθήματα
αρκούμαστε στη στασιμότητα της δοσμένης μας ύπαρξης
απο εκείνο το τέρας του υποτιθέμενου ουρανού

καλή μας νύχτα λοιπόν.