οι φίλοι μου σταμάτησαν 
να ονειρεύονται, 
τους καταδυναστεύει λένε, 
αυτή η πολυσυζητημένη απογοήτευση 
 
οι φίλοι μου δε βλέπουν 
την ουτοπία πια τα βράδια 
τα όνειρά τους λένε, 
δε τα θυμούνται πια 
 
οι φίλοι μου προτιμούν 
να κοιμούνται, 
στους φίλους μου 
δεν αρέσει να ζουν πια 
 
οι φίλοι μου, αυτοκτονούν  
κάθε πρωί.

Πετάξτε το κράτος έξω από τα σχολεία και ανοίξτε τις πόρτες τους στην κοινωνία

από το facebook/Alexandros Megas

Αντί να κάνετε μια σκέτη απεργία με κίνδυνο να καταρρεύσει και να γίνετε για μια ακόμη φορά βορά στον κοινωνικό αυτοματισμό, ελάτε σε συζήτηση με τους μαθητές σας και καταλάβετε από κοινού τα σχολεία.

Προκηρύξτε φυσικά απεργία, μην σας πουν ότι κρύβεστε πίσω από τις καταλήψεις, αλλά κρατήστε τα σχολεία ανοικτά κάνοντας αντιμαθήματα χωρίς βαθμολογίες και ανταγωνισμούς με βάση τη μόρφωση και τη καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, συζητήσεις με τα παιδιά και τους γονείς τους, εκδηλώσεις, ανοικτές καθημερινές συνελεύσεις.

Πετάξτε το κράτος έξω από τα σχολεία και ανοίξτε τις πόρτες τους στη κοινωνία, την αλληλεγγύη την αλληλοβοήθεια. Δείτε ανάλογα παραδείγματα (πχ ΕΡΤ) και πράξτε. Είναι μια από τις σπάνιες ευκαιρίες να υπάρξει πραγματική αλληλεγγύη στον αγώνα σας από γονείς και μαθητές.

Ξεκινήστε να μαθαίνετε κι εσείς μαζί με τα παιδιά και τους γονείς τους την αξία της οριζοντιότητας, της αλληλοβοήθειας, της πραγματικής άμεσης δημοκρατίας. Δημιουργήστε τις βάσεις για τα αυριανά ελευθεριακά σχολεία.

Το κράτος δεν είναι τίποτα, εμείς είμαστε τα πάντα!

αναδημοσιευσηhttp://dikaex.blogspot.com/2013/09/blog-post_2056.html

Κάποιοι θα νικήσουμε, κάποιοι έχουμε ήδη νικήσει.

Ένα κείμενο με αφορμή όσα γίνονται

-αλλά κυρίως όσα δεν γίνονται-

στο χώρο της εκπαίδευσης.

Αντιγράψτε/Διαδώστε/Μοιράστε.

Ευχαριστώ.

Κάποιοι θα νικήσουμε, κάποιοι έχουμε ήδη νικήσει.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2013,
μέσω του κεντρικού τους συνδικαλιστικού οργάνου (ΟΛΜΕ),
οι εκπαιδευτικοί όλης της Ελλάδας αποφάσισαν να προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας,
ως απάντηση σε μία σειρά από απολύσεις, περικοπές και μέτρα
που τον τελευταίο καιρό έχουν αναγγελθεί από την κυβέρνηση της χώρας
στον τομέα της εκπαίδευσης.
Εν αρχή ην ο φόβος.
Ο φόβος μου και ο φόβος σου, ότι αυτός ο αγώνας “μάλλον θα είναι χαμένος”. Ας
ξεκολλήσουμε -λέω γω συνάδελφε- από τον κοινό μας φόβο, ας τον δούμε κατάματα, έτσι
για να φανεί ξεκάθαρα πόσο κάλπικος και πόσο εγωιστικός είναι. Aς ξεκινήσουμε να του
πετάμε και καμιά πέτρα, μήπως και τον ξορκίσουμε.
Γιατί, θυμήσου, κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, χαμένος είναι μόνο ο αγώνας που δεν
έγινε, χαμένος είναι μόνο αυτός που δεν έψαξε τριγύρω του τους συντρόφους, τους
συνοδοιπόρους, τους συναγωνιστές, χαμένος είναι όποιος δεν ζήτησε και δεν πολέμησε για
την αλληλεγγύη, αυτός που προτίμησε τη μοναξιά από τα ρίσκα. Χαμένος είναι όποιος δε
δοκίμασε τον αγώνα, τον ιδρώτα και την αξιοπρέπεια. Χαμένος είναι όποιος δε δοκίμασε τη
ζωή. Χαμένος είναι ο μόνος του.
Ας σταθούμε δίπλα στον εαυτό μας. Ας πολεμήσουμε το φόβο.
Γιατί όταν τα ψάχνεις, έτσι απλά και έτσι ξαφνικά, τί να κάνουμε ρε συ έτσι είναι, η
αλληλεγγύη και η συλλογική αξιοπρέπεια εμφανίζονται μπροστά σου. Τί νόμιζες δηλαδή,
ότι είσαι εσύ ο μόνος στον πλανήτη που θα ' θελε καλύτερες συνθήκες για εσένα,
καλύτερα σχολεία για τα παιδιά, καλύτερες κοινωνίες για όλους; Όταν τα ψάξεις -σου λέω
και γω και όλες οι ιστορίες που μιλάνε για συλλογικούς αγώνες- όταν τα ψάξεις λοιπόν,
αυτά εμφανίζονται μπροστά σου. Το έμπιστο βλέμμα της συναδέλφου, ότι ναι ρε πούστη
μου θα τα καταφέρουμε, το σκούντηγμα του συναδέλφου ότι μην αγχώνεσαι είμαστε κι
άλλοι και θάρθουν κι άλλοι πιο πολλοί, το SMS του μαθητή ότι thame ki egw ekei min
anisixeis. Αφού τους το ζητήσεις όμως, ακούς;
Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η εμπιστοσύνη είναι εκεί. Και θα βρεθούν μπροστά
σου, μόλις εσύ κάνεις το πρώτο βήμα. Μόλις εσύ τραβήξεις προς την πλευρά τους, θα
'ρθούνε να σου κάνουνε παρέα. Αλλά εσύ να πας - μη στείλεις άλλους. Πολλές φορές, κι
εσύ και γω, θυμήσου, στείλαμε άλλους για τα δικά μας δικαιώματα. Και τους είδαμε να τα
κάνουνε κολιέ τα δικαιώματά μας και να τα ξεπουλάνε. Και φταίγαμε κι εμείς γι' αυτό. Αυτό
μη το ξεχάσεις.
Ας σταθούμε απέναντι στα λάθη μας.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά
χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει
χαμπάρι και μια ωραία πρωία -
μεσούντος κάποιου Ιουλίου-βγήκαν στις
πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«δώστε τη χούντα στο λαό».
(Μ. Αναγνωστάκης)
Ας απεργήσουμε. Ας σταθούμε δίπλα στους συναδέλφους μας.
Αυτούς τους συναδέλφους, που είναι τόσο αλλοπρόσαλλοι και ώρες ώρες τόσο
διαφορετικοί από εσένα - και άλλο τόσο από μένα. Που άλλος ακούει Βανδή και άλλος
Ωχρά Σπειροχαίτη, άλλος τσιτσίδι στα Κουφονήσια κι άλλος με δίκλινο στη Σαντορίνη,
άλλος τα βράδια του με δυο παιδιά και άλλος με δυο ουίσκια.
Γιατί, πέρα από τις διαφορές μας, έχουμε ένα κοινό - και λέω να το κάνουμε σημαία μας.
Κοινό είναι αυτό που ενώνει. Οι άπειρες μεμονωμένες σκέψεις ότι κάθε μαθητής και κάθε
μαθήτρια σε αυτό τον τόπο, κάθε παιδί σε όλο τον πλανήτη εδώ που τα λέμε, αξίζουν
πολλά περισσότερα από όσα ψίχουλα θέλουν να τους αφήσουν οι σύγχρονοι και κατά
τόπους οικονομολόγοι άρχοντες. Ότι τα παιδιά μας αξίζουν πολλά περισσότερα από όσα
χωράνε οι γαμημένοι τους οι ισολογισμοί, οι οικονομικοί προϋπολογισμοί και τα
διαγράμματα.
Αρκετά ρε μαλάκες
Με την κονόμα
Μας γαμήσατε
(Lost Bodies)
Γιατί ας μην κρυβόμαστε, ας το βροντοφωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε, ας το
ουρλιάξουμε εν τέλει, ότι αυτός ο αγώνας δεν αφορά μόνο τα εργασιακά μας δικαιώματα,
αφορά τα δικαιώματα των μαθητών μας, αφορά τα δικαιώματα όλων των των παιδιών σε
δωρεάν και ανθρώπινη παιδεία. Αφορά τα δικαιώματα των ανθρώπων που μεθαύριο αυτοί,
και όχι εμείς θα είναι οι ενήλικοι -εμείς θα είμαστε οι γέροντες (ή οι πεθαμένοι)-, τα
δικαιώματα ένα μάτσο ανθρώπων που καλά-καλά ακόμα δεν ξέρουν τί πα' να πει δικαίωμα,
πόσο μάλλον εργασιακό. Πόσο μάλλον ανθρώπινο.
Ας σταθούμε δίπλα στους μαθητές μας.
Και είναι ένας αγώνας που δεν αφορά μόνο το Β3 -που δεν έχει χημικό. Είναι ένας αγώνας

που αφορά όλους εμάς τους αμέτρητους που βρίσκονται “από κάτω”. Τους ανέργους, τους
μετανάστες, τις γυναίκες, τους με μπλοκάκι, τους κι άλλους ανέργους, τους συνταξιούχους
- και ένα σωρό ακόμα. Γιατί, το ξέρεις καλά και το ξέρω κι εγώ, ότι υπάρχουν τριγύρω μας
και άνθρωποι και συλλογικότητες και σωματεία που το πρώτο σύνθημα είναι αυτό που
περιμένουν. Δεν είναι λίγοι. Που έναν εργασιακό κλάδο ανυπομονούν να δουν για να
ακολουθήσουν. Ένα τσαμπουκαλεμένο σκύλο να βγει και να γαβγίσει “ΟΧΙ”.
Έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
(Τ. Λειβαδίτης)
Ας σταθούμε δίπλα στους συνανθρώπους μας.
Γιατί εν τέλει πάλι στο φόβο γυρνάμε. Στο φόβο μου και στο φόβο σου, ότι αυτός ο
αγώνας “μάλλον θα είναι χαμένος”. Ας ξεκολλήσουμε -λέω γω συνάδελφε- από τον κοινό
μας φόβο, ας τον δούμε κατάματα, έτσι για να φανεί ξεκάθαρα πόσο κάλπικος και πόσο
εγωιστικός είναι. Aς ξεκινήσουμε να του πετάμε καμιά πέτρα μήπως και τον ξορκίσουμε.
Γιατί, θυμήσου, κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, χαμένος είναι μόνο ο αγώνας που δεν
έγινε, χαμένος είναι μόνο αυτός που δεν έψαξε τριγύρω του, τους συντρόφους, τους
συνοδοιπόρους και τους συναγωνιστές, χαμένος είναι όποιος δεν ζήτησε και δεν πολέμησε
για την αλληλεγγύη, αυτός που προτίμησε τη μοναξιά από τα ρίσκα. Χαμένος είναι όποιος
δε δοκίμασε τον αγώνα, τον ιδρώτα, την αξιοπρέπεια. Χαμένος είναι όποιος δε δοκίμασε τη
ζωή. Χαμένος είναι ο μόνος του.
Ας σταθούμε δίπλα στη ζωή.
Ας απεργήσουμε τώρα .         

                                                                      


πηγηhttp://didaskw.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

η συντροφιά των αστεριών

Ν.Α

αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας 
 
το μαύρο! 
εκείνο το μαύρο που κατέκλυσε τις τηλεοράσεις μας 
εξορίζοντας τες στη σιωπή 
σε εκείνο τον τόπο που συνηθίσαμε όλοι μας από καιρό 
να επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε. 
 
το ραδιόφωνο σιώπησε και αυτό με τη σειρά του 
οδηγώντας τη μουσική σε χειμερία νάρκη. 
 
η τηλεόραση, το άλλοτε κύριο μέσο αποχαύνωσης και αποπροσανατολισμού 
έγινε τώρα η αιτία ´ξεσηκωμού´ ενός λαού που έμοιαζε στις μέρες μας να 
έχει γύρει το προσκεφάλι του στην αγκαλιά του κοινωνικού αυτοματισμού 
και μιας κυβέρνησης που δρούσε και δρα σε ένα χρηματοκεντρικό σύμπαν
αδιαφορώντας για την όποια θέληση της κοινωνίας. 
 
αλλά τι σας κάνει εντύπωση; 
 
είναι θα έλεγε κανείς λογική απόρροια ενός λάου που αγνοεί την ίδια του τη βούληση. 
 
τι άλλαξε άραγε το μαύρο στις οθόνες; 
μήπως τελικά αποτέλεσε ένα έρεισμα; 
μια καινούργια αρχή ;
μήπως αντί να μας βυθίσει στη λήθη ξύπνησε επιτέλους τα θέλω και τις επιθυμίες μας; 
 
είμαστε πλέον δηλαδή σε θέση να γνωρίζουμε ότι μοναχά εμείς μπορούμε να 
θέσουμε τα όρια και κανένας αρχηγός οποισδήποτε χρωματικής αποχρώσεως
μπορεί να μας τα επιβάλλει; 
 
τι θέλουμε;  
τι επιθυμούμε; 
τι θα έκανε τη κοινωνία μας πραγματικά ευτυχισμένη; 
 
όταν αυτά τα ερωτηματικά εξαφανιστούν από τις προτάσεις 
και δοθούν ειλικρινείς απαντήσεις 
 
τότε μονάχα ο κεμάλ θα γεννηθεί ξανά και θα τραβήξει το δρόμο του και  
πάλι αναζητώντας μια ευτυχία αλλιώτικη. 
μια ευτυχία που δε θα χωρά μέσα της μήτε φωτιά μήτε μαχαίρι. 
βλέπεις η συντροφιά των αστερίων θα είναι αρκετή. 
μοναχά εκεί μπορεί να βρει κανείς τον πλούτο. 
 
και ενώ εκείνες οι μέρες δεν έχουν ξημερώσει ακόμα 
στην ανατολή που άλλοτε τάιζαν μαύρο μέλι και μαύρο γάλα τον κεμάλ 
τώρα ένας μονάρχης που θέλει να λέγεται δημοκράτης 
αδιαφορεί για νεκρούς και τραυματίες  
φέρνοντας το ξεσηκωμένο τουρκικό λαό αντιμέτωπο με το παράλογο και τη βία. 
 
μα οι διαδηλωτές συνεχίζουν ακόμα να ονερεύονται και τα όνειρα 
κανένας δε μπόρεσε ποτέ να τα διαλύσει.

και που ξέρεις
ίσως τελικά να φέρουμε όλοι μαζί την συντροφιά των αστεριών πιο κοντά μας


 http://turkishspring.nadir.org/index_gre.html

«Δεν μπορείτε να κλείνετε σχολεία...»

κραυγάζεις, ουρλιάζεις
η φωνή σου συνταράσσει και την πιο αδιάφορη ύπαρξη
αναζητάς κάτι,
ψάχνεις απεγνωσμένα για εκείνο που κανείς δε γνωρίζει
κανείς δε μπορεί να προφέρει 
αλλά όλοι χρειάζονται

η ψυχή σου ασφυκτιά φυλακισμένη
στην ταυτότητα που της φορέσανε
τρέχεις, σκοντάφτεις, σηκώνεσαι, τρέχεις

τρέχεις ξανά και ξανα 
στον άξονα ενός κύκλου που μοιάζει να στερείται
τέλους και αρχής

φοβάσαι
φοβάσαι το άγνωστο ακόμα και όταν φοράει
την γοητευτική του φορεσιά
είναι πάντοτε λουσμένο με φόβο

ένας μετα τον άλλο οι περαστικοί
σου φωνάζουν
 ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ
ΜΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ
ΣΥΜΒΙΒΑΣΟΥ

δεν τους ακούς
ευτιχώς δεν τους ακούς
η ανάγκη να το βρείς
σε απομακρύνει απο τους δειλούς

να προσέχεις!

2+2=5

πηγήhttp://pokopokito.blogspot.gr

Ξέρεις δεν έχω κανέναν άλλο να με αγαπάει πέρα από σένα ποιητικό φεγγάρι μου.

Κάποτε βλέπεις προσπάθησα να αντιστρέψω τα νοήματα των λέξεων για να μπορέσω να επιβιώσω. Όταν κάποιος με έβριζε εγώ άκουγα τα λόγια του σα γλυκιά παρηγοριά και χαμογελούσα. Όταν κάποιος αργότερα με έστελνε στο διάολο, εγώ έβλεπα τα χείλη του να σχηματίζουν το σαγαπώ. Εκείνο το σαγαπώ που με την απουσία του  στέγνωνε και στεγνώνει τη ζωή μου. Όταν πάλι με κοίταζαν με οίκτο και λύπηση εγώ μετέφραζα τη ματιά τους ως συμπόνοια και αμέσως ζητούσα από εσένα φεγγάρι μου συντροφιά. Και ας ήσουν μισό. Δε με ένοιαζε -αν και πάντα γνώριζα καλά τι λείπει-.

Ποτέ δεν αντίκρισα το φεγγάρι ολόγιομο. Πάντα του έκλεβαν ένα κομμάτι του ποτέ μικρότερο πότε μεγαλύτερο και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα το γιατί. Έψαχνα μα κανένας δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Άνθρωποι στρουθοκάμηλοι, κρύβουν βιαστικά οτιδήποτε μεμπτό κάτω από το ευγενές χαλί της ηθικής τους. Ως πότε; Ως πότε σας ρωτώ ως πότε; Απαντήστε μου τουλάχιστον εσείς.!

Φεγγάρι μου δε με ακούνε! Ποτέ τους δε με άκουσαν. Κανένα μας δεν άκουσαν. Μας προσπερνάνε σφραγίζοντας τα μάτια και τη καρδία τους απέναντι σε εμάς - τους απόκληρους της ζωής-, όπως θέλησαν να μας ονομάσουν κάποιοι. Φεγγάρι μου είσαι πλέον ο μοναδικός μου φίλος, η ματιά σου με καθησυχάζει κάθε φορά που αναλογίζομαι το αύριο, το φως σου με κοιμίζει τις δύσκολες νύχτες και γλυκαίνει τη θύμηση εκείνων των ψυχών που κάποιοι αποφάσισαν να διώξουν από αυτό το πλανήτη.

Μα φεγγάρι μου, είναι στιγμές που σα σε θωρώ σε συναντώ θλιμμένο. Ξέρω πως αν σε αφήνανε ουράνια δάκρυα θα χάραζαν το πρόσωπό σου, γιατί σ᾽άφησαν μισό. Κλέψανε την αγάπη και σου χάρισαν στιγμές μίσους και δακρύων. 
Μα εσύ δεν κλαις. Όχι δε κλαις.
 Ω αιώνιε παρατηρητή γελάς! Ναι γελάς. Μπορώ ακόμα και ας σ´αφήσανε μισό να διακρίνω το μειδίαμα σου. Χλευάζεις τη ηλιθιότητα μας και με το δίκιο σου.
 Μα φεγγάρι μου απορώ πως αιώνες τώρα αντέχεις στη θωριά τέτοιας βλακείας.
Απορώ μα σε θαυμάζω γιατί εγώ άλλο δεν αντέχω. Κουράστηκα. Με κούρασαν οι άνθρωποι.
Δεν αντέχω το μίσος άλλο πια. Σταμάτησα από καιρό να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Έχω δει τόσους θανάτους, έχω αντιμετωπίσει τόση βια που πια δε συγκινούμε. Και είναι ότι πιο σκληρό και απάνθρωπο να συνειδητοποιείς πως χάνονται σίγα σιγά τα συναισθήματα σου και μεταλλάσσεσαι σε κάτι που δεν αναγνωρίζεις ούτε εσύ ούτε εκείνοι που συνήθιζαν να σε γνωρίζουν.


Μα γιατί γελιέμαι.
Έχασα τον τελευταίο μου σύντροφο  τρεις μέρες πριν. Έχασε τη ισορροπία του και έπεσε στις γραμμές του τρένου, αυτά διαδίδει ο τύπος. Το ανθρωποκυνηγητό από τους εκπροσώπους του νόμου αποσιωπήθηκε φυσικά.

Είμαι μόνη μου πια.
Βρίσκομαι σε κάποιο κέντρο κράτησης και αδυνατώ να σε αντικρίσω φεγγάρι μου.
Και είναι άδικο συνταξιδιώτη μου είναι πολύ άδικο.
Γιατί ξέρω, σήμερα ξέρω πως είσαι και πάλι γεμάτο, είσαι και πάλι ολόκληρο.

απόσπασμα απο ᾽Όταν το κατάλαβα, σε είδα᾽(ένας διάλογος μιας μετανάστριας με το φεγγάρι)

για να είναι για το λάο πρέπει να είναι απο το λαό

To be for the people, it must be by the people: Étienne Chouard at TEDxRepubliqueSqare

με ελληνικούς υπότιτλους

Μια μέρα.

Μια μέρα θα ξημερώσει αλλιώτικη απ’ τις άλλες.

Ο ήλιος θα καίει πιο δυνατά, το φως θα διαπερνά κάθε σκιά και ο αγέρας θα μυρίζει ελευθερία.

Εκείνη τη μέρα, κανένας άνθρωπος δεν θα είναι δυστυχισμένος, κανείς δεν θα πεινάει, κανείς δεν θα νιώθει μοναξιά.

Τα όπλα θα καταστραφούν, οι φυλακές θα γκρεμιστούν και τα σχολειά θα γίνουν υπαίθρια γεμάτα γέλια και διψασμένα μάτια.

Οι άνθρωποι θα χαιρετιούνται με αγάπη στο δρόμο, κανείς δεν θα έχει τίποτα να μοιράσει με τον άλλο, κανενός δεν θα του λείπει τίποτα.

Ο έρωτας θα είναι από νωρίς διάχυτος παντού και οι διαφορές μας θα φαντάζουν όμορφοι πίνακες, οι γλώσσες μας θα μπερδευτούν αρμονικά με τα χαμόγελα και τα νοήματα θα είναι εύκολα.

Οι στολές θα εξαφανιστούν, οι θεοί θα πεθάνουν και η μόνη βεβαιότητα θα είναι αυτή της αγάπης.

Τα παιδιά θα αποκτήσουν εκατομμύρια γονείς, και οι γονείς θα έχουν όλα τα παιδιά του κόσμου στην αγκαλιά τους.

Και μέσα στα μάτια του διπλανού μας, θα καίει η φωτιά της ελευθερίας, η καρδιά μας θα χτυπά στον ρυθμό της αλληλεγγύης και η εμπιστοσύνη θα είναι η μόνη μας δέσμευση.

Εκείνη τη μέρα, όλοι την ονειρευτήκαμε, όλοι τη θέλουμε, όλοι την προσδοκάμε.

Μια μέρα θα ξημερώσει αλλιώτικη από τις άλλες.

Θα είναι η μέρα που θα το πάρουμε απόφαση.

πηγήhttp://methexiserratum.wordpress.com/2013/02/15/μια-μέρα/.

άλλη μια μέρα

N.A

ξυπνάς κάθε μέρα και συνεχώς κάτι σε εκνευρίζει
οι παντόφλες σου που δεν είναι εκεί που νομίζεις ότι τις άφησες
ο οδηγός που κορνάρει στο φανάρι
ακόμα και τα παιδιά που γελάνε στη στάση

αλλά βλέπεις ακόμα και τα όνειρά σου δε σε αφήνουν να ησυχάσεις
οι εφιάλτες σε κυνηγούν οπού και αν σταθείς και εσύ το μόνο που ζητάς
είναι ένα μέρος για να ξαπόστάσεις από αυτό το συνεχές κυνηγητο
στο οποίο στ᾽αλήθεια εσύ δε βρίσκεις κανένα νόημα

ξυπνάς λοιπόν το πρωί με το δυσβάσταχτο ήχο του ξυπνητηριού που
διαταράσσει βιαίως όλο σου το είναι
βλασφημάς
προς στιγμή αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό
αδιαφορείς για τους υπαρξιακούς σου προβληματισμούς
και τους καταχωνιάζεις και αυτόύς εκεί που κρύβεις χιλιάδες άλλους τόσα χρόνια
σηκώνεσαι γρήγορα και τρέχεις να φτιάξεις καφέ
αντί να τον απόλαύσεις μαζί με το πρωινό σου τσιγάρο
απόφασίζεις να τον πιεις μονορούφι και να τρέξεις στη δουλεία σου

μετά από ώρα έχεις φτάσει στη γη της επαγγελίας
τα έγγραφα πνίγουν λεπτό το λεπτό το γραφείο σου
και εσύ καλείσαι για άλλη μια φορά να απόκαλύψεις τις ικανότητες σου
ως υπάλληλος σε μια από τις πολλές εταιρίες της χώρας
μετά από ώρες έχεις τελειώσει
η νύχτα έχει πλέον πέσει και το σπίτι σου σε καλεί απεγνωσμένα

N.A

επιτέλους φτάνεις έχεις όμως αγνοήσει τις κοινωνικές σου υποχρεώσεις
ο τηλεφωνητής σου βρίθει από μηνύματα φίλων και συγγενών
δεν έχεις όμως ώρα να ακούς ξένα προβλήματα
η κούραση πλέον έχει νεκρώσει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα
προσπαθείς να θυμηθείς ένα βιβλίο που ήθελες να διαβάσεις μα
ο εγκέφαλος σου αδυνατεί να σε υπακούσει

οι λιγοστές σου δυνάμεις τροφοδοτούν τα κάτω σου άκρα
και επιτέλους καταφέρνεις να φτάσεις στο πολυπόθητο προορισμό σου
το κρεβάτι
ξαπλώνεις
κοιμάσαι

γιατί εξακολουθείς να κάνεις αυτή τη ζωή
ούτε σε εσένα τον ίδιο δεν αρέσει
καταναλώνεις χιλιάδες μέρες από τη ζωή σου
κυνηγώντας εκείνο το φάντασμα που δημιουργεί όλους τους πολέμους σε αυτό το κόσμο
μικρού ή μεγάλους

όχι όχι μη ταράζεσαι
μοναχά ένα όνειρο ήταν
ή μάλλον ένας εφιάλτης
ησύχασε αύριο θα ξυπνήσεις και θα έχεις πάλι τη ζωούλα σου
κανείς δε θα σε ενοχλήσει πια
όταν με κρύψεις και έμενα κάπου όλα θα έχουν ξεχαστεί

άλλα ως πότε;