Ν.Α

δε βαρέθηκες να κοιτάς? η ανημπόρια σου ταξιδεύει πολιτείες και τις βυθίζει ολάκερες στην αμάθεια και την απανθρωπιά γιατί περί απανθρωπιάς πρόκειται  στέκεσαι μπροστά! ακούς! ακούς τα πάντα βλέπεις! βλέπεις τα πάντα μα δεν αντιδράς όχι δεν αντιδράς πώς μπορείς ξύπνα! ξύπνα μ΄ακούς? κάποιον σκοτώνουν κάποιον σκοτώνουν μπροστά σου είναι η ψυχή του εκείνη που θα περάσει σε λίγα λεπτά ανάμεσα από τα πόδια σου διωγμένη από το κόσμο τούτο δε θα μιλήσω για το φασισμό δε θα μιλήσω για τη χρυσή αυγή δε θα μιλήσω για τους ηλιθίους θα μιλήσω μοναχά για σένα για σένα που δεν αντέδρασες θα μιλήσω για σένα που νόμισες πως ο θάνατός του δε σε αφορά θα μιλήσω μοναχά για σένα για σένα που όταν σκοτώνουν τα όνειρα αδιαφορείς θα μιλήσω για σένα που όταν κοιτάς το φεγγάρι δεν αισθάνεσαι τίποτα καιρός να αρχίσεις να μετράς να μετράς τα όνειρα και τις ψυχές που δολοφονούνται σε τούτο τον τόπο καιρός να αντιδράσεις καιρός να λέγεσαι δικαίως άνθρωπος

N.A

είναι μια από αυτές τις στιγμές που το γράψιμο φαντάζει περιττό μετά από ένα θάνατο τι λόγια ταιριάζουν μετά από μια δολοφονία μόνο κραυγές μπορούν να βγάζουν οι λέξεις που μοιάζουν με το ζόρι να μπαίνουν σε προτάσεις δε ξέρω πια τι να πω δε ξέρω πια σε τι να πιστέψω είναι σχεδόν τραγελαφικό  σήμερα το βράδυ προσπαθούσα να πείσω ένα φίλο πώς μπορούμε να κάνουμε αυτό το κόσμο πιο όμορφο πως μπορούμε επιτέλους να φτιάξουμε μια κοινωνία ανθρώπινη μια κοινωνία ίδια με εκείνη που τόσες φορές έχουμε δει στα όνειρά μας γιατί πια η διαφορά ονείρου και πραγματικότητας τον ρώτησα η απάντηση δεν άργησε να φτάσει ήρθε ακριβώς έπειτα από τον ερχομό των γεγονότων ακολούθησε μισή ώρα εξοντωτικής σιωπής ένα πτώμα, μου απαντάει αυτή είναι η διαφορά ένα πτώμα μια ψυχή που δεν ονειρεύεται πια

Τόσα τριαντάφυλλα
Τα `καψε το χιόνι
Αχ αυτή η άνοιξη
Με ματώνει

Λοίζος Μάνος

αναγγελία θανάτου

χαλεποί καιροί!

μια συνήθεια είναι όλα, θα αποκρινόταν κάποιος αδιαφορος περαστικός

και εσυ θα έμενες ενεός μπροστά σε αυτή τη κυνική απάντηση

κάθεσαι και συλλογιέσαι

συνήθεια

πρέπει δηλαδή να συνηθίσεις πως κάθε πρωί θα ακούς για ένα καινούργιο φονικό

καποιός αποφάσισε πως ακόμα ένας πρεπει να χαθεί

απλή αριθμητική

ποιος θα αντιδράσει άλλωστε

ποιος νοιάζεται

ολά μια συνήθεια είναι 

έτσι δε λένε

ναι έτσι λένε

όταν οι θάνατοι γίνονται καθημερινότητα

όταν οι κρατικές δολοφονίες περνάν στα ψιλά γραμματα

όταν οι πόλεμοι αποτελούν ακόμα μια βαρετή είδηση

όταν οι άστεγοι μεταλλάσσονται απο ανθρώπινες υπάρξεις σε εμπόδια

όταν κάθε συναίσθημα, κάθε αντίδραση απέναντι στη δυστυχία 

αυτού του κόσμου έχει χαθεί

όταν η βαρβαρότητα φτάσει να κυριαρχεί στις ψυχές μας

τότε η λέξη άνθρωπος στερείται ορισμού

ας το συνηθίσετε και αυτο λοιπόν

μαζί με όλα τα άλλα!

στη μνήμη του Μπακαμπάρ Ντιάε , 39 χρονών