το πείραμα μιας ψεύτικης ευτυχίας

῍῍῍

᾽᾽Κάτω απ’ το μαξιλάρι είναι ένα βαθύ πηγάδι που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ’ αγαπούν.᾽᾽  ποτέ δε χρειάστηκες τίποτα! μα αγόραζες τα πάντα.   είχες τα πάντα στο κλουβί σου. είχες ότι πιο διεστραμμένο δημιούργησε ποτέ ο ανθρώπινος νους. είχες τριακόσιες νομίζω. ναι βέβαια! τριακόσιες διαφορετικές συσκευές για την ίδια ή παρεμφερή χρήση. είχες τριάντα , ναι τριάντα πρέπει να ήταν τριάντα διαφορετικά είδη παντελονιών, των οποίων τα υφάσματα μη με ρωτάς. δε ξέρω να ονομάσω! είχες δεκατρείς διαφορετικές τσάντες, σε δεκατρία διαφορετικά χρώματα και δεκατρείς διαφορετικές ποιότητες. πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για κάθε είδους κοινωνική εμφάνιση . -σκέφτεσαι- έχεις στη κουζίνα σου, στα καλοφτιαγμένα ντουλάπια σου τρία διαφορετικά είδη μακαρονιών. -ολικής αλέσεως, φρέσκα και τα ταπεινά γνωστά στους κοινούς θνητούς λεύκα- έχεις τρεις διαφορετικές θήκες για το καινούργιο σου κινητό, μια γρατζουνιά μπορεί να αποβεί μοιραία στην εικόνα σου. έχεις ένα τηλεχειριστήριο για κάθε ηλεκτρονική συσκευή που βρίσκεται στο κλουβί σου. -ακόμα και για τα φώτα βρήκες τηλεκοντρόλ- στη προσπάθειά σου να μειώσεις στο ελάχιστο τη σωματική και πνευματική σου δραστηριότητα. και τα κατάφερες! ναι μάλιστα τα κατάφερες. μπράβο σου λοιπόν! τώρα πατάς ένα κουμπί και τα φώτα ανοίγουν, πατάς ένα άλλο και τα φώτα σβήνουν. είσαι ευτυχισμένος; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ, απαντάς χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό. κάθε καινούργιο σου απόκτημα χαράζει όλο και πιο βαθιά εκείνο το αμφιλεγόμενο χαμόγελο στη μάσκα σου. θυμίζεις νοσταλγό κάποιας χαμένης εφηβείας που αγοράζει τα κομμάτια που θαρρείς πως θα τη φέρουν ξανά κοντά σου. βράδιασε λες μια γλυκιά καληνύχτα στους θησαυρούς σου και κινείς για το κρεβάτι. κοιμάσαι . μα ούτε ένα όνειρο δε βλέπεις το βράδυ! λες και αυτή η ικανότητά σου χάθηκε -έτσι απλά- θάφτηκε κάτω από τα ᾽᾽πολύτιμα αγαθά´´ ξυπνάς από τον βαρετό ύπνο σου και νεκρός ακόμα σέρνεσαι μέχρι το καθρέφτη. αντικρίζεις κάποιο πρόσωπο που μάλλον αναγνωρίζεις. ξεπλένεις τη γύμνια σου με καυτό νερό. (αποφεύγεις κάθε απότομο και επώδυνο ξύπνημα) ανοίγεις το συρτάρι, διαλέγεις το σημερινό σου χαμόγελο και το ράβεις αριστοτεχνικά στη χιλιοφορεμένη μάσκα σου. είσαι ευτυχισμένος;   ΝΑΙ! θα απαντήσεις ξανά και θα εξαφανιστείς από τον τόπο του εγκλήματος. μα ένα μονάχα να ξέρεις ξένε. μια στιγμή αρκούσε για να είσαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. μια ματιά κάτω από το μαξιλάρι αρκούσε...

Τι και αν...

N.A

Τι και αν οι αιώνες ήρθαν και παρήλθαν; Τι και αν εκατοντάδες βιβλία έχουν γραφτεί για την ιστορία και την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους; Τι και αν αφήσαμε πίσω μας  το πίθηκο ( για όσους τουλάχιστον αποδέχονται τη δαρβίνεια εκδοχή) και τα χαρακτηριστικά μας αλλοιώτεψαν; Τι και αν αφήσαμε πίσω μας τη Μεσοποταμία του 4.000 π.Χ, τη δουλοκρατία της αρχαίας Αιγύπτου, τι και αν αφήσαμε πίσω μας τους σταυροφόρους και το θρησκευτικό δογματισμό τους, τι και αν αφήσαμε πίσω μας τον επεκτατισμό του Μέγα Αλέξανδρου; Τι και αν πια ξεπεράσαμε τις βαμμένες με αίμα σελίδες της Σμύρνης και τον αυταρχισμό της χούντας, τι και αν οι μαύρες μέρες του χιτλερικού φασισμού, του σταλινικού και μαοϊκού απολυταρχισμού είναι κατά μία έννοια περασμένες; Τι και αν γεννήθηκαν στο κόσμο τούτο ο Σωκράτης και ο Ηράκλειτος, ο Αντιφώντας και ο Ζήνων, ο Ελύτης και ο Εμπειρίκος, ο Ρεμπώ και ο Αρτώ, ο Προυντόν και ο Στιρνερ, ο Ντεριντά και ο Νίτσε και τόσοι άλλοι που δε μου φτάνουν οι ώρες να σας ιστορώ.
Τι άλλαξε αλήθεια; Σκοτώνουμε αλλά σκοτώνουμε με τακτ. Δολοφονούμε αλλά έχουμε από πίσω μας ιστορικό, θεωριτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο. Κυνηγάμε το θύμα μας όχι αυτή τη φορά με ακόντια αλλά με μετοχές και αριθμούς. Κρατάμε τους ανθρώπους στα σπίτια τους όχι μέσω φρουρών ή απαγορεύοντας τη μόρφωση αλλά επινοώντας τα Μ.Μ.Ε. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε κάποιος πολιτισμένος άνθρωπος θα κηρύσσει ένα καινούργιο πόλεμο. Ποιος ξέρει σε τι αποσκοπεί αυτή τη φορά. 

Πού είναι η εξέλιξη λοιπόν Δαρβίνε;
Έχεις δίκιο, μοναχά στον αριθμό των θυμάτων! 


"Εχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τάμαΰρα και τα δαι-
μονικά του κόσμον τούτον. "Εχω πει στην αγάπη «γιατί» και την
έχω κυλήσει στο πάτωμα. "Εγιναν οί πόλεμοι και ξανάγιναν και
δεν έμεινε ούτ'έ'να κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγ-
ματα μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκου-
σε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι ή χώρα σας;
"Ενα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ'αύτό καλλιεργούνε, όσοι
ξέρουν, τα Ιερά, όπως οί κηπουροί στην Όλλανδία τις τουλί-
πες. Και σ'αύτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα
κι από κολύμπι...
Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων μακρινές επιρροές —
παρασταθείτε μου!᾽᾽
Ελύτης, Μαρία Νεφἐλη

Εκεί που σταματά το κράτος, εκεί αρχίζει ο άνθρωπος, εκείνος που δεν είναι περιττός.

«Υπάρχουν ακόμη λαοί και αγέλες, όχι όμως σε μας, αδελφοί μου: σε μας υπάρχουν κράτη.
Κράτος; Τι είναι αυτό; Εντάξει λοιπόν! Ανοίξτε τώρα τα αφτιά σας, γιατί θα σας πω ό, τι έχω να σας πω για το θάνατο των λαών.
Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνάμενο από το στόμα του: «εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός».
Ψέμα είναι αυτό! Δημιουργοί ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τους λαούς και που κρέμασαν μια πίστη και μια αγάπη πάνω από αυτούς: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.
Καταστροφείς είναι εκείνοι που στήνουν παγίδες για τους πολλούς και ονομάζονται κράτος: κρεμούν από πάνω τους ένα σπαθί κι εκατό ορέξεις.
Όπου υπάρχει ακόμη λαός, δεν καταλαβαίνει το κράτος και το μισεί σαν κακό μάτι και σαν αμαρτία απέναντι στα ήθη και τα δικαιώματα.
Αυτό το σημάδι σας δίνω! Κάθε λαός μιλά τη γλώσσα του σχετικά με το καλό και το κακό: ο γείτονάς του δεν την καταλαβαίνει. Η γλώσσα του, επινοήθηκε μέσα στα ήθη και στα δικαιώματα.
Αλλά το κράτος ψεύδεται σε όλες τις γλώσσες του καλού και του κακού· και ό,τι και να πει, ψεύδεται – και επίσης ό,τι έχει, το έχει κλέψει.
Όλα είναι ψεύτικα στο κράτος· με κλεμμένα δόντια δαγκώνει, το δαγκανιάρικο. Ψεύτικα είναι και τα σπλάχνα του.
Σύγχυση των γλωσσών του καλού και του κακού: αυτό το σημάδι σας δίνω ως σημάδι του κράτους. Αληθινά, τη θέληση για θάνατο δείχνει αυτό το σημάδι! Αληθινά, γνέφει στους κήρυκες του θανάτου!
Γεννιούνται υπερβολικά πολλοί άνθρωποι: για τους περιττούς εφευρέθηκε το κράτος;!
Δείτε πως τους προσελκύει, αυτούς τους υπερβολικά πολλούς! Πως τους καταβροχθίζει και τους μασά και τους ξαναμασά!
«Πάνω στη γη δεν υπάρχει τίποτε μεγαλύτερο από μένα: εγώ είμαι το δάχτυλο του θεού, αυτό που βάζει τάξη» – έτσι ουρλιάζει το τέρας. Και δεν πέφτουν στα γόνατα μόνο εκείνοι που έχουν μακριά αφτιά και κοντή όραση!
Αχ, και σε σας επίσης, μεγάλες ψυχές, ψιθυρίζει τα ζοφερά ψέματά του! Αχ, μαντεύει τις πλούσιες καρδιές, που πρόθυμα σπαταλιούνται!
Ναι ακόμη και σας σάς μαντεύει, νικητές του παλιού θεού! Κουραστήκατε στον αγώνα και τώρα η κούρασή σας υπηρετεί το νέο είδωλο!
Ήρωες και αξιοσέβαστους ανθρώπους θα ήθελε να έχει γύρω του το νέο είδωλο! Αρέσκεται να λιάζεται στο ηλιόφως των καλών συνειδήσεων – το ψυχρό τέρας!
Θέλει να σας τα δώσει όλα, αν εσείς το λατρέψετε, το νέο είδωλο: επίσης αγοράζει τη λάμψη της αρετής σας και το βλέμμα των περήφανων ματιών σας.
Θέλει να σας βάλει δόλωμα στους υπεράριθμους! Ναι, ένα διαβολικό τέχνασμα εφευρέθηκε εδώ, ένα άλογο του θανάτου, που βροντά κάτω από τα φανταχτερά στολίδια των θεϊκών τιμών.
Ναι είναι ένας θάνατος για τους πολλούς εφευρέθηκε εδώ, που καυχιέται που είναι η ζωή: αληθινά, μια εγκάρδια υπηρεσία στους κήρυκες του θανάτου!
Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται «ζωή».
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Κλέβουν τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς των σοφών: πνευματική καλλιέργεια ονομάζουν την κλεψιά τους – κι όλα τα κάνουν αρρώστια και αποτυχία!
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Άρρωστοι είναι πάντα, ξερνούν τη χολή τους και το ονομάζουν αυτό εφημερίδα. Κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν καν να τον χωνέψουν.
Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Πλούτη αποκτούν και όμως γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Δύναμη θέλουν και προπαντός τον μοχλό της δύναμης, πολύ χρήμα – αυτοί οι ανίκανοι!
Δείτε πως σκαρφαλώνουν, αυτοί οι ευκίνητοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο κι έτσι παρασύρονται στη λάσπη και στο βυθό.
Όλοι θέλουν να ανεβούν στο θρόνο: αυτό είναι η τρέλα τους – λες και η ευτυχία κάθεται στο θρόνο! Συχνά κάθεται η λάσπη στο θρόνο – και επίσης συχνά ο θρόνος πάνω στη λάσπη.
Τρελοί είναι όλοι τους για μένα και πίθηκοι που σκαρφαλώνουν και υπερβολικά θερμόαιμοι. Άσχημα μου μυρίζει το είδωλό σας, το ψυχρό τέρας: άσχημα μου μυρίζουν όλοι αυτοί μαζί, οι ειδωλολάτρες.
Αδέλφια μου, θέλετε λοιπόν να πνιγείτε μέσα στις αναθυμιάσεις των στομάτων και των ορέξεών τους: καλύτερα να σπάσετε τα παράθυρα και να πηδήσετε έξω, στον καθαρό αέρα!
Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από την ειδωλολατρία των περιττών!
Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από τον αχνό αυτών των ανθρωποθυσιών!
Για τις μεγάλες ψυχές, η γη είναι ακόμα ελεύθερη. Άδειες είναι ακόμη πολλές θέσεις για ερημίτες, μόνους ή δυο δυο, τις οποίες περιβάλλει η μυρωδιά ήσυχων θαλασσών.
Για τις μεγάλες ψυχές, ελεύθερη είναι ακόμη μια ζωή. Αληθινά, όποιος κατέχει λίγα, κατέχεται εξίσου λίγο: ευλογημένη να είναι η μικρή φτώχεια!
Εκεί που σταματά το κράτος, εκεί αρχίζει ο άνθρωπος, εκείνος που δεν είναι περιττός: εκεί αρχίζει το τραγούδι του απαραίτητου, η μοναδική και αναντικατάστατη μελωδία.
Εκεί όπου σταματά το κράτος – κοιτάξτε λοιπόν, αδελφοί μου! Δεν τα βλέπετε, το ουράνιο τόξο και το γεφύρι του υπεράνθρωπου;»
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Ν.Α, Look for spirits source

Φρήντριχ Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.



Το κράτος ιδωμένο μέσα απο μια ασυνήθιστη για τους περισσότερους οπτική. Ένα τερατούργημα το οποίο ψεύδεται διαρκώς συγκαλύπτοντας τα ψέματά του μέσα από ένα φιλολαικό προσωπείο. Το κράτος είναι ο λαός και αντίστροφα. Άποψη τόσο άτοπη όσο και εξωφρενική, αναπόδεικτη και θεμελιωδώς εσφαλμένη. Ταυτοχρόνως όμως είναι η μόνη πηγή τροφοδότησης και συνάμα ύπαρξης αυτού του λαίμαργου και άπληστου - ανθρώπινου κατά τα άλλα δημιουργήματος-. Βρισκόμαστε για άλλη μιά φορά αντιμέτωποι με μια απο τις μεγαλύτερες πιθανώς αντιφάσεις της ανθρώπινης κοινωνίας όσο και ύπαρξης. Το τέρας δημιουργήθηκε από τα ίδια μας τα χέρια ή καλύτερα αν θελετε απο την υποτιθέμενη ευφυία μας και συντηρείται απο την ανανδρία μας. Ποιός ανόητος θα χαλούσε τη βολή του; Κανείς. Μοναχά εκείνος ο οποιός αποφάσισε να περάσει έκεινη την μνημειώδη και τρομακτική γέφυρα. Εκείνη τη γέφυρα που αποφεύγουμε αιώνες τώρα. Εκείνη τη γέφυρα που οδηγεί τον περιορισμένο άνθρωπο στον αστείρευτο υπεράνθρωπο. Αφήνουμε το αίμα να μας λούζει και τις ακαθαρσίες να μας σκεπάζουν ενώ απολαμβάνουμε ανενόχλητοι τη θέαση κάποιου φωτεινού κουτιού κατασκευασμένο για τη προσωπική μας ύπνωση ή κανούμε περιχαρείς το καθημερινό μας περίπατο αγοράζοντας ανθρώπινες σάρκες και πίνοντας ιδρώτα. Μα για τις μεγάλες ψυχές η ζωή είναι ακόμη ελεύθερη. Η παρωδία του κράτους έχει αντίκτυπο μόνο σε όσους τελικά την δέχονται . Αν κοιτάξεις προσεχτικά μέσα απο τα δικά σου μάτια και όχι απο τα μάτια που σχεδίασαν εκείνοι για σένα, θα αναγνωρίσεις εκείνη τη γλυκιά γραμμή του ορίζοντα που είχες παραμερίσει τόσο καιρό και κάπου εκεί ίσως αντικρίσεις τον υπεράνθρωπο μπορεί ακόμα να συναντήσεις τον Ζαρατούστρα. Τότε όλη ή πλάνη που ζωγράφισαν με τα πιο αταίριαστα χρώματα θα διαλυθεί και η αρμονία θα πάρει τη θέση της. Μα θυμίσου δεν έχεις δικαίωμα να κατήγορείς κάνέναν άλλο γιατί το τέρας μόνο όσο το τρέφεις μπορεί και υπάρχει.