κάποτε, αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν την εποχή που με ενημέρωσαν, ότι τώρα πια είμαι ενήλικη ένας αγαπημένος φίλος και πρωτύτερα καθηγητής μου μου έδωσε να λύσω έναν αλγόριθμο. τότε μάλιστα είχα πάει να τον επισκεφτώ στην Ξάνθη. ξεκίνησα με μια ανείπωτη αισιοδοξία να αποδείξω πως αυτός ο αλγόριθμος για μένα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα παιχνιδάκι. τα λεπτά περνούσαν. και εγώ έβρισκα ρίζες, έκανα συνδυασμούς, αναλογίες έφτιαχνα εξισώσεις. δημιουργούσα κόσμους από την αρχή σαν άλλος μεγαλοδύναμος. και εκεί που νόμιζα ότι η λύση βρέθηκε νασου πάλι που κάποιος αριθμός επαναστατούσε. εγώ, αγύριστο κεφάλι όπως συνηθίζει να με φωνάζει ο πατέρας μου, αρνιόμουν να παραιτηθώ. στο νου μου βλέπεις εξισώνω την παραίτηση με κάθε μορφή προδοσίας. πιστή λοιπόν στις αξίες μου αναζητούσα νέους μαθηματικούς δρόμους. κάποια αντρική φωνή ακούγονταν στο βάθος. βαδίζεις σε μονοπάτια παράλληλα, στρίγγλιζε, η λύση έτσι είναι αδύνατη, γιατί πολύ απλά δεν εμπεριέχει μαθηματικά. αδυνατούσα να τον ακούσω. ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου. πρέπει να πέρασαν, θα σας γελάσω πόσες ώρες και έπρεπε πια να πάρω το τρένο για την Αθήνα. πίσω στην αρχή. ξανά. το ταξίδι διήρκεσε περίπου δέκα ώρες. έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τη λύση. αδίκως! τίποτα! πέρασαν οι μέρες και τίποτα. ξημεροβραδιαζόμουν προσπαθώντας να λύσω μια ακολουθία. μια ακολουθία πανεύκολη όπως τότε μου είχε τονίσει. έπειτα από μέρες ανησυχίας και διαρκούς παροξυσμού πήρα την απόφαση. θα τον ρωτούσα. έτσι και έγινε. η λύση είναι η ίδια με το τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο. ακούγοντας δηλαδή το δίκιο του διπλανού μας. αποκρίθηκε εκείνος. αυτά μου ψιθύρισε ο αγαπημένος μου φίλος και άφησε το ακουστικό χωρίς να ψελλίσει τίποτε άλλο. η λύση εκείνου του πανεύκολου κατά τα άλλα γρίφου ήταν ότι πιο δύσκολο μπορούσε να ζητήσει κανείς. να νοιαστούμε δηλαδή για το διπλανό μας αφήνοντας τον εαυτό μας για μια στιγμή στο περιθώριο. πώς θα μπορούσε να το πει αυτό κανείς στο κόσμο; ακουγόταν σχεδόν αιρετικό. και τι θα έκαναν τότε όλοι οι άνθρωποι τον εγωισμό τους; τι θα απογίνονταν χωρίς αυτόν; τόσα χρόνια έτρεφαν αυτό το καρκίνωμα με όσες δυνάμεις και μέσα τους είχαν απομείνει. πώς θα τους έλεγες τώρα να αποκαθηλώσουν το είδωλο τους και να πορευτούν μονάχοι; ας μπορούσαν μόνο να κατανοήσουν ότι κάθε άλλο παρά μονάχοι θα ήταν. από εκεί κάπου τραβώ το νήμα της αναζήτησής και ξεκινώ να βρω το μονοπάτι. ας είναι ξάστερος ο ουρανός και τα φώτα της πόλης σβηστά να μη μας κρύβουν το δρόμο. απόσπασμα

Ν.Α

απόσπασμα απο συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου Πρέπει να ξαναβρούμε τις αξίες τις ζωής μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το δώρο που το λέμε ζωή και που μας χαρίζεται άπαξ πρέπει να το ζήσουμε ρε παιδί μου. Πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε κοινότητες μικρές, στην άμεση δημοκρατία, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να κοιτιούνται στα μάτια, να κατανοεί ο ένας τον άλλο, να δέχεται τη διαφορετικότητα του, να δέχεται τα όρια  της ελευθερίας του, να ξαναβρούμε την τρυφερότητα, τον έρωτα, το συναίσθημα, την αισθητική μας, την παιδεία μας, να επικοινωνήσουμε με τη φύση και τους ανθρώπους.   Το σύστημα δεν ανατρέπεται. Αν ανατραπεί θα σημαίνει πυρηνικό πόλεμο. Δε γίνονται τέτοιες ανατροπές, αυτά είναι θεωρητικά πράγματα. Το σύστημα σπάει κομμάτια, να πούμε. Να σπάσουμε τα μεγάλα μεγέθη. Να μπορούμε να ανταμώσουμε ξανά σαν άνθρωποι, να κουβεντιάσουμε και να δούμε τι αξίζει στη ζωή. Η πραγματική ζωή είναι ο έρωτας, είναι η φιλία, είναι η ησυχία, είναι το καλό υγιεινό φαγητό είναι το υγιεινό περιβάλλον, είναι η τρυφερότητα μας με τη φύση με τα λουλούδια τα ζώα με τους ανθρώπους, η κατανόηση προς τους άλλους ανθρώπους. Πως θα ξεφύγουμε μέσα από αυτή τη βαρβαρότητα; Μέσα στην ιστορία οι μόνοι επαναστάτες, οραματιστές που έσωσαν την αθωότητά τους είναι αυτοί που δεν έγιναν εξουσία, ο Γκεβάρα και ο Χριστός και μερικοί άλλοι. Αυτοί που έγιναν εξουσία έγιναν καθίκια του κερατά. Γι' αυτό σου λέω η επανάσταση είναι κάτι βαθύτερο, η επανάσταση είναι παιδεία, είναι συναίσθημα, είναι όνειρο, είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι όλα τα όμορφα συναισθήματα. Η επανάσταση δεν έχει καμία σχέση με τη βία, ούτε με την εξουσία. Εγώ είμαι εναντίον και της βίας και της εξουσίας, γιατί πιστεύω πως ούτε η μια ούτε η άλλη οδηγούν πουθενά. Ο σιγουρότερος δρόμος για να βιώσει ένας άνθρωπος και να μπορέσει να είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος, είναι ο δρόμος της αγάπης, του έρωτα, των καλών συναισθημάτων, της κατανόησης, της αναγνώρισης της διαφορετικότητας, της ελευθερίας και του σεβασμού του άλλου. Ο έρωτας είναι η μεγάλη ρίζα από την οποία μπορεί να στηριχθεί και να ποτιστεί ένας άνθρωπος με πολιτισμό. Όταν μιλάω για τον έρωτα δε μιλάω για το σεξ, μιλάω για τον έρωτα. Ερωτευμένος μπορεί να είσαι με ότι θέλεις, με ότι αγαπάς, με ότι σε συγκινεί, με ένα ηλιοβασίλεμα, με μια σελήνη ωραία ας πούμε, με ένα λουλούδι. Αυτό είναι πιο εύκολο από το να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο που θα θέλεις να στο ανταποδώσει κιόλας.  Ναι εκεί γιατί; Γιατί εκεί υπάρχει όλη η σαβούρα τον επινοημάτων που λέει και ο Πεσσόα. Οι θεσμοί, η ηθική, ο γάμος και όλες αυτές οι ιστορίες, οι οποίες οδηγούν τον έρωτα σε αφύσικη κατάσταση. Τι πιο ωραίο πράγμα από το να ερωτευθούν δυο άνθρωποι; Γιατί πρέπει ντε και καλά να δεσμεύονται και να ορκίζονται ο ένας στον άλλον αιώνια πίστη και αγάπη. Γιατί να λέμε ψέματα; Όταν όμως ο έρωτας είναι πραγματικός έρωτας, μεταξύ δυο ανθρώπων ας πούμε που έχουν να προσφέρουν ο ένας στον άλλο, τότε ποτέ δε καταστρέφεται και ποτέ μα ποτέ δε λήγει δραματικά, ποτέ.   Η δική σας γενιά είναι δυστυχέστερη από τη δική μου. Σε εμάς το σύστημα ασκούσε βία στο σώμα μας. Εσάς σας κάνει λοβοτομή. Προσπαθεί να σκοτώσει τη ψυχή σας και το μυαλό σας, αυτό κάνει. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος να υπάρξεις σαν άνθρωπος παραμόνον με τη συμμετοχή σου στα κοινά, στο ιστορικό γίγνεσθαι της εποχής σου ας πούμε, μέσα στα προβλήματα, αλλιώς τι είσαι, δεν είσαι τίποτα. Στην εποχή που ζούμε, δηλαδή τώρα, τι θα κάνατε εσείς; Μα αυτό το αναρωτιέμαι και εγώ. Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ. Τι θα έκανα; Δε μπορώ να σου απαντήσω. Άμα δε ζούμε γιατί περιμένουμε; Τι περιμένουμε; Κάθε ηλιοβασίλεμα είναι ένα βήμα προς το θάνατο, πουθενά αλλού. Είμαστε όλοι μελλοθάνατοι με ημερομηνία λήξεως, απλώς δεν ξέρουμε το timing, πότε θα μας έρθει, αυτό είναι. Και εμείς τι κάνουμε ρε; Τι κάνουμε; Άντι να κλάψουμε όταν δύει ο ήλιος, για άλλη μια μέρα που πήγε χαμένη, που δε χαρήκαμε, που δεν ερωτευθήκαμε που δεν απολαύσαμε ας πούμε  τίποτα, λέμε αχ Παναγιά μου έφυγε και αυτή η μέρα.   Ποια είναι η λύση αν μπορεί να ειπωθεί με μια λέξη.  Να ξαναβρούμε τους δρόμους της αγάπης, των ωραίων συναισθημάτων και του έρωτα, να κατανοήσουμε τους ανθρώπους, να δούμε το διπλανό μας. Πως το λέει ο Ελύτης; Πιο είναι το πιο σίγουρο, το αλάθητο μιας μαργαρίτας που κάθε άνοιξη ανθίζει και αναπτύσσεται κτλ ή η ανθρώπινη μοίρα; Το αλάθητο μιας μαργαρίτας. Την ανθρώπινη μοίρα εμείς την καθορίζουμε. Πρέπει λοιπόν ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί να αφυπνιστούμε, να αποκτήσουμε τη συνείδηση της εποχής μας και κυρίως να ξανααποκτήσουμε τις αξίες της ζωής μας. Αλλιώς δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Τίποτα δε μπορεί να επαναφέρει ένα πολιτισμό ανθρώπινο, έναν πολιτισμό αγάπης, χαράς, ευτυχίας, ηδονής, έρωτα κτλ, παρα μονάχα η συνείδηση των ανθρώπων, η κατανόηση των αξιών της ζωής. Και η κατανόηση ότι αυτό το δώρο που τους δόθηκε και ονομάζεται ζωή πρέπει να το ζήσουν και πρέπει να το ζήσουν ευτυχισμένοι όλοι οι άνθρωποι.

 

Μαθητές από όλο τον κόσμο μιλούν για όσα έμαθαν στο Πρώτο Σχολείο των Ζαπατίστας

    Οι 1700 μαθητές, που ταξίδεψαν από όλο το Μεξικό και τον κόσμο για να παρακολουθήσουν το Πρώτο σχολείο των Zapatistas την περασμένη εβδομάδα φεύγουν με μια σημαντική εργασία για το σπίτι: να μεταφέρουν ό, τι έμαθαν στις αντίστοιχες συλλογικότητες και τα κινήματά τους.Κάποιοι έφυγαν με φουσκάλες στα χέρια τους από την εργασία στα χωράφια. Άλλοι λένε ιστορίες,ότι ξυπνούσαν πριν ανατείλει ο ήλιος....
για να ετοιμάσουν tortillas, φασόλια και pozol (νερό με αλεύρι καλαμποκιού ) για τους συντρόφους τους, οι οποίοι πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια με τα καλαμπόκια και να κόψουν και να μεταφέρουν ξύλα. Δεδομένου ότι οι μαθητές προετοίμαζαν αυτά τα γεύματα, για πρώτη φορά, άκουσαν τους ήχους των ιθαγενών γλωσσών, όπως τις διαλέκτους Tojobal, Chol, Tzeltal και Tzotzil. Καθώς έτρωγαν, μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους και άρχισαν να κατανοούν, ότι η αίσθηση της αντίστασης προήλθε από τις οικογένειές τους, από την αρχή της παιδικής τους ηλικίας.Το επίκεντρο του προγράμματος των μαθημάτων του πενθήμερου σχολείου ήταν η  ελευθερία, σύμφωνα με τους Ζαπατίστας, και οι μαθητές οδηγήθηκαν στο να κατανοήσουν πώς η γη είναι το σπίτι των Ζαπατίστας και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του μαθήματος. «Νοιάζονται για την Μητέρα Γη, επειδή είναι αυτή που τους δίνει τροφή», εξηγεί ο Μάρκος, ένας φοιτητής από την Αργεντινή. «Στις πόλεις αγοράζουμε τα πάντα σε δοχεία, και δεν γνωρίζουμε καν από πού προέρχονται. Αυτό [το να δημιουργεί κάποιος το φαγητό του] είναι επίσης μέρος της ελευθερίας. "Άλλοι φοιτητές είπαν, ότι η ελευθερία είναι η άσκηση της αυτονομίας, χωρίς τη βοήθεια της κυβέρνησης. Είναι η σκληρή καθημερινή εργασία, που επιτρέπει στους Ζαπατίστας να επιβιώσουν χωρίς την κυβέρνηση και να είναι ελεύθεροι. Η συνοχή, η αντίσταση και η ευθύνη ήταν τα λόγια που επαναλάμβαναν συχνά στην περιγραφή του τρόπου ζωής των Ζαπατίστας."Το να είναι ελεύεθροι σημαίνει να μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι πώς θέλουν να ζήσουν", είπε ο Μάρκος."Τι εκπαίδευση θέλουν. Πώς θέλουν να αναθρέψουν τα παιδιά τους.Πώς θέλουν να οργανωθούν. Εμείς πρέπει να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ, πρέπει να πηγαίνουμε στο σχολείο που προσφέρει το σύστημα μας και το οποίο αναπαράγει στη συνέχεια το εν λόγω σύστημα - το ίδιο και στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να πάρουμε το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που το σύστημα μας προσφέρει και το οποίο δεν καταλαβαίνουμε ", είπε.Κατά τη διάρκεια του σχολείου, ο Τono από τη Βραζιλία έμεινε στο Rosario de Río Blanco στην CaracolLa Realidad, κοντά στην πόλη του Las Margaritas.«Ήταν το καλύτερο σχολείο που έχω πάει σε όλη μου τη ζωή», είπε. Ο Toño και άλλοι μαθητές έμαθαν πώς μια οικογένεια Ζαπατίστας μπορεί να ζήσει ειρηνικά σε κοινότητες όπου η πλειοψηφία των ανθρώπων υποστηρίζουν το PRI, το κυβερνών Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα, και λαμβάνουν χρήματα από τα σχέδια της κυβέρνησης. "Αλλά αν μια μέρα χάσουν την οικονομική στήριξη της κυβέρνησης τους, δεν θα ξέρουν τι να κάνουν", δήλωσε ο Τοno.O Erwin, ένας φοιτητής από την Cuetzalan, μια μικρή πόλη στη μεξικανική πολιτεία της Πουέμπλα, εργάζεται για την οικοδόμηση της αυτονομίας στην κοινότητα όπου ζει, και ο ίδιος καταλαβαίνει πώς οι Ζαπατίστας χειρίστηκαν τις σχέσεις με τους μη Ζαπατίστας γείτονές τους."Έχουν διαφορές με τους γείτονές τους, αλλά δεν τους αντιμετωπίζουν ως εχθρούς», είπε. «Το σύστημα επηρεάζει αρνητικά την καθημερινή ζωή όλων. Ακόμα και ο στρατός έχει ιθαγενείς που υπηρετούν σε αυτόν. Και αυτό είναι που ο καπιταλισμός θέλει: τα αδέλφια να σκοτώνουν το ένα το άλλο" .Πολλοί θεώρησαν ότι η εκμάθηση του πώς οι Ζαπατίστας ζουν μαζί με άλλους και πώς υιοθετούν μια μη συγκρουσιακή στάση απέναντι σε ανθρώπους, που δεν σκέφτονται σαν κι αυτούς, ήταν ένα απαραίτητο μάθημα. Όσοι δεν είναι Ζαπατίστας μπορούν παρόλο αύτο, να πάνε στην αυτόνομη κλινική των Ζαπατίστας όταν είναι άρρωστοι και θα τους προσφέρουν περίθαλψη και ποτέ δεν θα τους διώξουν". Σε αυτή την ίδια κοινότητα θα χαιρετήσουμε όλους τους ανθρώπους που δεν είναι Ζαπατίστας με αγάπη, γιατί όλοι επηρεάζονται από το σύστημα ... Ο πραγματικός εχθρός είναι ο ίδιος, το σύστημα", δήλωσε ο Έρβιν.Το γεγονός ότι πολλές φορές οι μαθητές δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα, με τις οικογένειες που τους φιλοξενούσα, τους δασκάλους και τους κηδεμόνες τους,  που ονομάζονταν votanes, δεν ήταν κατ 'ανάγκη ένα πρόβλημα. "Καταλήξαμε σε μια αμοιβαία κατανόηση", δήλωσε η 17χρονη Καμίλα, η οποία είναι φοιτήτρια στο τμήμα Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Τα κείμενα που της δόθηκαν από το σχολείο των Ζαπατίστας ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά με τα οποία ήταν εξοικειωμένη από το κολέγιο. Η Camila είπε ότι ελπίζει ότι μια δεύτερη τάξη θα προστεθεί στο Escuelita, και ότι, αν κάτι τέτοιο γίνει, ότι ελπίζει να της επιτραπεί να παραστεί. Είπε ότι έμαθε κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ημερών, πως η αυτονομία υπάρχει και είναι εφικτή.Το μάθημα που επηρέασε περισσότερο την Mónica Olaso από την Ουρουγουάη, ήταν όταν ρώτησε το δάσκαλό της γιατί τους κάλεσαν εδώ και τι αναμένουν, ποιες είναι οι προσδοκίες των Ζαπατίστας από τους μαθητές. Η απάντηση, όπως αφηγείται η Mónica, ήταν, "Ξέρεις, Μόνικα, μια σφαίρα δεν πρόκειται να φτάσει την Ουρουγουάη. Αλλά τα λόγιά μας θα φτάσουν." Επιστρέφει στην πατρίδα της, είπε, με την αποστολή να επιμείνει στην οργάνωση, με την υπομονή που απαιτείται για την υλοποίηση των δεσμεύσεων που κάνουν με τους ανθρώπους στην κοινότητά της.Αισθάνεται επίσης την ευθύνη να γνωστοποιήσει τα μαθήματα που πήρε κοντά στους Ζαπατίστας, τόσο από τα βιβλία που της έδωσαν, όσο και από τις εμπειρίες που βίωσε μαζί τους.  

"Οι Ζαπατίστας ήθελαν να τους ακούσουμε, να τους δούμε, να μοιραστούμε μαζί τους τις εμπειρίες τους από τον καθημερινό τους αγώνα. Τώρα, έχουμε μια αποστολή: κάθε ένας από εμάς, σύμφωνα με τους τρόπους και τις θέσεις μας, να συνεχίσει την οργάνωση ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο ζει", δήλωσε η Mónica από την Ουρουγουάη. Ο Τοno, ο οποίος αποτελεί μέρος του Κινήματος Passe Livre στη Βραζιλία, η οποία βοήθησε να οργανώσει τις μαζικές διαδηλώσεις κατά των αυξήσεων των ναύλων νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, συμφώνησε. "Tα αγροτικά κινήματα, τα κινήματα των πόλεων, δεν έχει σημασία ποια από όλα. Πρέπει να μάθουμε πώς να είμαστε πιο αυτόνομοι, και ως εκ τούτου θα είμαστε πιο ελεύθεροι. Θα μπορούμε ακόμη και να ζήσουμε δίπλα και στον ίδιο τον εχθρό μας, γιατί αν είσαι αυτόνομος και ελεύθερος, τότε μπορείς να ζήσεις μαζί τους", είπε. 
 Ο Alex, ένας φοιτητής από το Σαν Φρανσίσκο,στην Καλιφόρνια, έμεινε στο Caracol La Realidad με τον Τόno κατά τη διάρκεια του σχολείου. Λέει ότι έμαθε την πειθαρχία, την σημασία του να ακούει και τη σημασία που έχει ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό όραμα.Κατά τη γνώμη του, αυτά είναι τα τρία πράγματα που λείπουν από τα κοινωνικά κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. "Υπάρχουν δύο κύρια διδάγματα", είπε."Πρώτον, είναι η πειθαρχία για να επιτύχουμε ό,τι λέμε  πως θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Δεύτερον είναι η αυτοκριτική και η αξιολόγηση των λαθών μας αλλά και της εκάστοτε νίκης μας." Ανέφερε ότι οι Ζαπατίστας λένε "περπατάμε αργά γιατί πηγαίνουμε μακριά", καθώς εξηγούσε την μακροζωία του κινήματος: Οι Ζαπατίστας έχουν ήδη γιορτάσει 30 χρόνια από την ίδρυση τουEZLN, 20 χρόνια από την ίδρυση των δήμων τους και την προσπάθεια να χτίσουν την αυτονομία τους, και δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία της αυτόνομης δομής της διακυβέρνησής τους, τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης. Η μακροπρόθεσμη προοπτική, είπε ο Alex, λείπει στις Ηνωμένες Πολιτείες και γενικότερα στα κινήματα του κόσμου.Εκτός από την οργάνωση της Escuelita, ο EZLN, επίσης, έφερε σε επαφή εκπροσώπους των αυτοχθόνων πληθυσμών από όλο το Μεξικό για να εγκαινιάσει το πρώτο Tata Juan Chávez Alonso, έναΤαξίδι Σεμινάριο.
Στο Πανεπιστήμιο της Γης, στο San Cristóbal de Las Casas στην Τσιάπας, το σεμινάριο ήταν μια συγκέντρωση των μελών των ιθαγενών κοινοτήτων από όλο τον κόσμο. Η τοποθεσία για την οργάνωση του σεμιναρίου ήταν σημαντική, επειδή οι Ζαπατίστας οργανώνονται - όπως και τόσες άλλες αυτόχθονες κοινότητες στην αντίσταση - να υπερασπιστούν τα εδάφη τους από τις απειλές από τις πολυεθνικές εταιρείες, του λαθρεμπορίου των ναρκωτικών και τις κυβερνήσεις. Οι αυτόχθονες συμμετέχοντες μοιράστηκαν τις νίκες τους και τα οργανωτικά λάθη ως έναν τρόπο για τη μέτρηση της δύναμης των ιθαγενών κοινοτήτων που πληρούν το Εθνικό γηγενές Κογκρέσο, αλλά και για όσους δεν ανήκουν σε αυτό.Το συνεχιζόμενο σεμινάριο θα συνεχίσει να συγκαλείται εκ νέου σε διάφορες περιοχές της Αμερικής και έχει ως στόχο να δημιουργήσει μια περιοδεύουσα συζήτηση για τις αυτόχθονες φωνές, ενώ οι Ζαπατίστας έχουν ανακοινώσει ότι θα πραγματοποιήσουν μια δεύτερη Escuelita τον ερχόμενο χειμώνα.   

πηγήhttp://ostria-gr.blogspot.com/2013/08/blog-post_26.html

ο λευκός ήλιος

θυμήσου! κάποτε είχες ένα όνειρο!
θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό που έλαμπαν τα μάτια σου καθώς το εξιστορούσες.
σπινθηροβόλα μάτια. μάρτυρες μιας ευτυχίας αλλιώτικης.
μάτια που μόλις αντίκρισαν τη πραγματικότητα δεν άντεξαν.
και τώρα αντί να κοιτούν απ' έξω αγναντεύουν αντίθετα.

είδα ένα όνειρο! μου είπες.
είχε χρώματα!
το ξέρω πως τα όνειρα δεν έχουν χρώματα. μη με κοιτάς έτσι!
σε παρακαλώ. αποκρίθηκες.
το όνειρο μου είχε χρώματα.
και ας επιμένουν οι παντογνώστες επιστήμονες.
το όνειρο μου είχε χρώματα.
γιατί ήταν το δικό μου όνειρο!
 ήταν γεμάτο χρώματα. έντονα χρώματα.
άλλα ήταν πιο θερμά και άλλα πιο ψυχρά.
πουθενά δεν κρύωνα.

περπατούσα. περπατούσα ώρες ολόκληρες.
πέρασα μέσα από το κόκκινο δάσος με τα μπλε λουλούδια.
πέρασα μέσα από τα μοβ σοκάκια με τα κίτρινα φώτα.
περπατούσα χωρίς σταματημό.
μου άρεσε αυτός ο καινούργιος κόσμος.

ήταν ένας κόσμος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μας,
ο οποίος όμως την ίδια στιγμή κατέρριπτε κάθε όριο.

συνέχισα να περπατάω.

μέχρι που πέρασα τους κίτρινους και πορτοκαλί λόφους.
όταν πέρασα το μπλε φαράγγι αντίκρισα τον λευκό ήλιο.
από το πιο κοντινό σημείο που θα μπορούσα να βρίσκομαι.
τέτοιο ήλιο δεν είχα αντικρίσει άλλοτε.
ένα φως εξωπραγματικό.
λες και σου χάριζε με μιας τη ζεστασιά του κόσμου ολάκερου.

έφυγα.
έτρεξα να βρω τους ανθρώπους.
όπου και αν ζούσαν θα τους έβρισκα.
έπρεπε να μοιραστώ αυτή τη ζέστη.
έτρεξα.
πέρασα από τόπους μαγικούς.
πέρασα από τόπους ονειρεμένους.
και τελικά τα κατάφερα και έφτασα.

οι άνθρωποι γύρω μου χαμογελούσαν.
τα μάτια τους έλαμπαν.
καθρεφτίζοντας την ίδια ζεστασιά που ο λευκός ήλιος 
μοίραζε απλόχερα.
δε τους είπα τίποτα.
δε χρειαζόταν.
αγκαλιαστήκαμε.

όλοι γνώριζαν.
κανείς δε κόμπαζε.
όλοι ζούσαν ακριβώς έτσι όπως πάντα ονειρεύοντα
ν.

έζησαν όλοι μαζί...
 

Η εποχή των σκιών

Η εποχή των σκιών

Είμαστε εδώ, Χωρίς να είμαστε

Αναπνέουμε, Περπατάμε

Μισούμε, Αγαπάμε

Αγοράζουμε, Πουλάμε

μόνο και μόνο

για να δικαιολογούμε την απουσία μας.

Πώς μπορεί να ονομάζεται ένας κόσμος

φτιαγμένος από σκιές ανύπαρκτων σωμάτων

Οι καθρέφτες αποτυπώνουν

εντυπώσεις δυνατών ψευδαισθήσεων πόνου

Είμαστε όλοι

Ασθενικά αιμορραγούντα φαντάσματα

μάταια προσπαθούμε ν' αφήσουμε τα χνάρια μας

για την εποχή των πραγμάτων

που θ' ακολουθήσει

τη δικιά μας εποχή των σκιών

Γιάννης Αγγελάκας

αναδημοσίευση απο http://dikaex.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7594.html

η πραγματικότητα του μεγάλου μήλου

N.A

άστεγος στη Νέα Υόρκη.
23 χρονών.
φτάνετε την ίδια στιγμή.
σου ανοίγει την πόρτα.
σε καλωσορίζει
με ένα γλυκό και απρόσμενο χαμόγελο,
στη πόλη που κανείς δε κοιτά πέρα από τη σκιά του.
δε ζητά τίποτα.
μοναχά μια απάντηση
μια οποιαδήποτε απάντηση.
μια ανταπόδοση εκείνου του χαμόγελου,
η οποία θα τον βγάλει αυτομάτως από την αφάνεια,
θα τον βγάλει από το περιθώριο
δεν είναι πια αόρατος.
είναι σκληρό να είσαι αόρατος,
σου λέει και η πικρία στη φωνή του
διαταράσσει ολόκληρο το κόσμο σου.

χαμογελάς.
μπαίνεις μέσα στο καφέ.
ζητάς κάτι γλυκό 
εκείνος κατευθύνεται σιγά σιγά στο μπάνιο.

τα λεπτά περνάνε.
κόσμος ανυπόμονος αρχίζει 
να σχηματίζει ούρα έξω από την τουαλέτα.
τα πρώτα παράπονα κάνουν την εμφάνισή τους.
ποιος νοιάζεται για οτιδήποτε πέραν του ιδίου?

ο νόμος έρχεται να σώσει τους πολίτες.
ο σεκιούριτι κάνει την εμφάνιση του.
αρχίζει να χτυπάει τη πόρτα και να φωνάζει.
οι πολίτες δείχνουν ευχαριστημένοι
τα 20 λεπτά έχουν προ πολλού εκπνεύσει

η αόρατη φιγούρα βγαίνει από την τουαλέτα
και εκεί που περιμένεις 
κάποιο μεγαλειώδη καβγά να ξεκινήσει
τα βλέμματα όλων στρέφονται αλλού

ο σεκιούριτι του δείχνει ᾽ευγενικά᾽ την έξοδο
ποιος θέλει να αντιμετωπίσει την αλήθεια?

μα εκείνος είναι απλά ένα παιδί
ένα παιδί με μια κλασσική ιστορία

πριν δύο χρόνια είναι πρωτοετής στο πανεπιστήμιο
γνωρίζει μια κοπέλα
ερωτεύονται
αρραβωνιάζονται
ξεκινάνε τα ναρκωτικά
η πορεία γνωστή
από τη φούντα στην ηρωίνη,
πρώτα τη σνιφάρει
φοβάται τις ενέσεις
μα με το καιρό ο φόβος εξαφανίζεται 
το σώμα του ουρλιάζει.
πρέπει να το ακούσει.

όλα τα χρήματα του πανεπιστημίου πάνε στα ναρκωτικά
τα χρήματα τελειώνουν
αρχίζει να κλέβει
η κοπέλα του το παρατάει
δεν έχει που να μείνει
οι γονείς του τον καταδίδουν στην αστυνομία
η αστυνομία τον ψάχνει παντού
εύκολη λεία
εκείνος κρύβεται από παντού.

ένα χρόνο μετά.
βρίσκεται σε απεξάρτηση.
μεθαδόνη.
20$ την εβδομάδα καθώς δεν έχει ασφάλεια.
χωρίς μέρος να μείνει περιπλανιέται στους δρόμους

μα έπειτα από όλα αυτά ελπίζει
περπατά με ένα χαμόγελο γεμάτο ζωή.
ένα χαμόγελο που πολλοί από εμάς τους ευτυχισμένους
θα ζήλευαν.

μα αν είναι αόρατος τότε πως θα επανενταχθεί?