Gogol Bordello-Sun is on my side


είναι ωραία να νοιώθεις δυνατός
να νοιώθεις πως όλα μπορούν να συμβούν
και πως αυτό πέρνα μοναχά από το χέρι σου

μα τι γίνεται όταν η μέρα γίνεται εφιάλτης
τι γίνεται όταν αντικρίζεις την ασχήμια με
το πλέον απόκρουστικο φως του ήλιου

τι γίνεται όταν νοιώθεις κουρασμένος και ευάλωτος
όταν νομίζεις πως η καρδία σου θα σταματήσει από
το παράπονο και τη στεναχώρια

τι γίνεται όταν σταματάς να ονειρεύεσαι και αρχίζεις
να βλέπεις μονάχα εφιάλτες
τι γίνεται όταν δεν μπορείς να αντέξεις
ούτε τη μέρα μήτε τη νύχτα

τι γίνεται όταν ο Μορφέας δε σε λατρεύει
και σε διώχνει κάθε νύχτα από την αγκαλιά του
και εσύ παρακαλάς
παρακαλάς ώρες ολόκληρες
μα εκείνος σε αφήνει να βασανίζεσαι

μα ξέρεις κάτι;
μονάχα μια αγκαλιά χρειάζεσαι
κάποιον που θα σ' αγκαλιάσει τη νύχτα
και θα σου πει πως μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι
τίποτα δε χάνεται για πάντα
έτσι δε λένε άλλωστε

μια αγκαλιά
στα χρονιά της απογοήτευσης
αυτή θα είναι η δική σου ουτοπία

Όταν το κατάλαβα, σε είδα.

'' Όταν γεννήθηκες, το φεγγάρι ήταν ολόγιομο´´, συνήθιζε να μου λέει η μητέρα μου. '' Ήταν μια νύχτα μαγική, μια νύχτα πλάνα´´, συνέχιζε εκείνη λέγοντάς μου πως σα γεννήθηκα ο κόσμος γύρω χάθηκε. Μήτε προβλήματα, μήτε βία , μήτε φυλακές αντίκριζε κανείς, μοναχά εμένα. Η φτώχεια και ο θάνατος φάνταζαν μακρινοί εφιάλτες. Για εκείνους μια νέα ύπαρξη σε τούτο το πλανήτη ήταν σύμβολο ένωσης σε δυσοίωνους καιρούς, σημάδι ελπίδας μα και φόβου, τύχης και κακοτυχίας, μα πάνω από όλα στοιχείο αγάπης ανυπέρβλητο. Ακόμα και αν η αισιοδοξία κράτησε λίγες μόνο μέρες.

Έτσι χαράχτηκε στη παιδική και έπειτα εφηβική μνήμη μου η μαγεία της πανσέληνου, την οποία μέχρι σήμερα δεν έχω ξανασυναντήσει. Στα μάτια μου η πανσέληνος έκρυβε ένα μήνυμα το οποίο ελάχιστοι είχε είχαν και έχουν μέχρι σήμερα αποκρυπτογραφήσει.

Οι συνταξιδιώτες και σύντροφοι μου χάθηκαν με τον καιρό. Άλλους τους πήρε η θάλασσα στα καρτερικά σπλάχνα της και άλλους τους κατασπάραξε η θλιβερή εξουσία. Άλλοι πάλι πιο ατυχείς βρέθηκαν όμηροι της ηλιθιότητας μας και μαχαιρώθηκαν από την άγνοιά μας. Και φυσικά λιγοστοί ελευθέρωσαν τη μιλιά τους και φώναξαν και τους αδικοχαμένους ανθρώπους.

Κάποτε σα σκεφτόμουν όλους όσους χάθηκαν -έτσι απλά - ξέσπαγα σε λυγμούς απαρηγόρητους. Μα τώρα σπάνια μπορώ και κλαίω, τα δάκρυα στέρεψαν, ο κόσμος δείχνει να μην με χωράει, βαρέθηκα, κουράστηκα και σκέψου, πως είμαι μόλις 18 χρονών.

Μονάχα εσύ φεγγάρι μου ήσουν πάντοτε κοντά μου. Άθελα σου μαντεύω έγινες μάρτυρας αιωνίων ταξιδιών, σπαρακτικών προσευχών και τρομακτικής βίας. Ήσουν πάντα εκεί όταν κάποια κακορίζικη μάνα έλεγε το στερνό αντίο στο παιδί της φιλώντας τον υγρό του τάφο. Ήσουν πάντα εκεί όταν τα στομάχια μας έκαιγαν από την αφαγία και στρίγκλιζαν απεγνωσμένα χωρίς φυσικά καμιά ανταπόκριση από τον μαυροντυμένο βαρκάρη μας. Ήσουν πάντα εκεί φεγγάρι μου και με ζέσταινες με το φως, μπροστά σε όλες τις δυσκολίες που είχα να αντιμετωπίσω, ενώ εγώ ονειρευόμουν το αύριο και τίποτα δε με σταματούσε.

Ξέρεις δεν έχω κανέναν άλλο να με αγαπάει πέρα από σένα ποιητικό φεγγάρι μου.

Κάποτε βλέπεις προσπάθησα να αντιστρέψω τα νοήματα των λέξεων για να μπορέσω να επιβιώσω. Όταν κάποιος με έβριζε εγώ άκουγα τα λόγια του σα γλυκιά παρηγοριά και χαμογελούσα. Όταν κάποιος αργότερα με έστελνε στο διάολο, εγώ έβλεπα τα χείλη του να σχηματίζουν το σαγαπώ. Εκείνο το σαγαπώ που με την απουσία του  στέγνωνε και στεγνώνει τη ζωή μου. Όταν πάλι με κοίταζαν με οίκτο και λύπηση εγώ μετέφραζα τη ματιά τους ως συμπόνοια και αμέσως ζητούσα από εσένα φεγγάρι μου συντροφιά. Και ας ήσουν μισό. Δε με ένοιαζε -αν και πάντα γνώριζα καλά τι λείπει-.

Ποτέ δεν αντίκρισα το φεγγάρι ολόγιομο. Πάντα του έκλεβαν ένα κομμάτι του ποτέ μικρότερο πότε μεγαλύτερο και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα το γιατί. Έψαχνα μα κανένας δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Άνθρωποι στρουθοκάμηλοι, κρύβουν βιαστικά οτιδήποτε μεμπτό κάτω από το ευγενές χαλί της ηθικής τους. Ως πότε; Ως πότε σας ρωτώ ως πότε; Απαντήστε μου τουλάχιστον εσείς.!

Φεγγάρι μου δε με ακούνε! Ποτέ τους δε με άκουσαν. Κανένα μας δεν άκουσαν. Μας προσπερνάνε σφραγίζοντας τα μάτια και τη καρδία τους απέναντι σε εμάς - τους απόκληρους της ζωής-, όπως θέλησαν να μας ονομάσουν κάποιοι. Φεγγάρι μου είσαι πλέον ο μοναδικός μου φίλος, η ματιά σου με καθησυχάζει κάθε φορά που αναλογίζομαι το αύριο, το φως σου με κοιμίζει τις δύσκολες νύχτες και γλυκαίνει τη θύμηση εκείνων των ψυχών που κάποιοι αποφάσισαν να διώξουν από αυτό το πλανήτη.

Μα φεγγάρι μου, είναι στιγμές που σα σε θωρώ σε συναντώ θλιμμένο. Ξέρω πως αν σε αφήνανε ουράνια δάκρυα θα χάραζαν το πρόσωπό σου, γιατί σ᾽άφησαν μισό. Κλέψανε την αγάπη και σου χάρισαν στιγμές μίσους και δακρύων. 
Μα εσύ δεν κλαις. Όχι δε κλαις.
 Ω αιώνιε παρατηρητή γελάς! Ναι γελάς. Μπορώ ακόμα και ας σ´αφήσανε μισό να διακρίνω το μειδίαμα σου. Χλευάζεις τη ηλιθιότητα μας και με το δίκιο σου.
 Μα φεγγάρι μου απορώ πως αιώνες τώρα αντέχεις στη θωριά τέτοιας βλακείας.
Απορώ μα σε θαυμάζω γιατί εγώ άλλο δεν αντέχω. Κουράστηκα. Με κούρασαν οι άνθρωποι.
Δεν αντέχω το μίσος άλλο πια. Σταμάτησα από καιρό να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Έχω δει τόσους θανάτους, έχω αντιμετωπίσει τόση βια που πια δε συγκινούμε. Και είναι ότι πιο σκληρό και απάνθρωπο να συνειδητοποιείς πως χάνονται σίγα σιγά τα συναισθήματα σου και μεταλλάσσεσαι σε κάτι που δεν αναγνωρίζεις ούτε εσύ ούτε εκείνοι που συνήθιζαν να σε γνωρίζουν.

Μα γιατί γελιέμαι.
Έχασα τον τελευταίο μου σύντροφο  τρεις μέρες πριν. Έχασε τη ισορροπία του και έπεσε στις γραμμές του τρένου, αυτά διαδίδει ο τύπος. Το ανθρωποκυνηγητό από τους εκπροσώπους του νόμου αποσιωπήθηκε φυσικά.

´´εγω, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί᾽᾽

᾽᾽εμείς, εμείς, εμείς
είναι λες και κάποιες λέξεις ξαφνικά χάνουν τη σημασία τους
και δυστυχώς αυτό είναι πολύ εύκολο

εμένα κάποτε με λέγανε Ειρήνη μα τώρα όλοι με φωνάζουν Ρένα
και σας ρωτώ τι διάλο σημαίνει Ρένα
μα φυσικά δεν απαντάτε , για ακόμα μια φορά δεν απαντάτε 
πότε μιλήσατε για να μιλήσετε τώρα ;

Είμαι μόνη μου πια.
Βρίσκομαι σε κάποιο κέντρο κράτησης και αδυνατώ να σε αντικρίσω φεγγάρι μου.
Και είναι άδικο συνταξιδιώτη μου είναι πολύ άδικο.
Γιατί ξέρω, σήμερα ξέρω πως είσαι και πάλι γεμάτο, είσαι και πάλι ολόκληρο.

και ας μη σε βλέπω φεγγάρι μου σε έχω μέσα μου και κάνεις δε μπορεί να σε ξεριζώσει από τη καρδία μου
κανείς δε μπορεί να διαψεύσει την αγκαλιά σου αυτή τη στιγμή 
και εύχομαι φεγγάρι μου να μπορούσαμε όλοι να αγκαλιαστούμε έτσι.

αγκαλιάζει το φεγγάρι κλείνει τα μάτια
παύση

σιγοψιθυρίζει καληνύχτα.

Ν.Α

«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είν` ο στόχος, το νου σου, ε;».

Κατερίνα Γώγου

η πραγματικότητα του μεγάλου μήλου

N.A

άστεγος στη Νέα Υόρκη.
23 χρονών.
φτάνετε την ίδια στιγμή.
σου ανοίγει την πόρτα.
σε καλωσορίζει
με ένα γλυκό και απρόσμενο χαμόγελο,
στη πόλη που κανείς δε κοιτά πέρα από τη σκιά του.
δε ζητά τίποτα.
μοναχά μια απάντηση
μια οποιαδήποτε απάντηση.
μια ανταπόδοση εκείνου του χαμόγελου,
η οποία θα τον βγάλει αυτομάτως από την αφάνεια,
θα τον βγάλει από το περιθώριο
δεν είναι πια αόρατος.
είναι σκληρό να είσαι αόρατος,
σου λέει και η πικρία στη φωνή του
διαταράσσει ολόκληρο το κόσμο σου.

χαμογελάς.
μπαίνεις μέσα στο καφέ.
ζητάς κάτι γλυκό 
εκείνος κατευθύνεται σιγά σιγά στο μπάνιο.

τα λεπτά περνάνε.
κόσμος ανυπόμονος αρχίζει 
να σχηματίζει ούρα έξω από την τουαλέτα.
τα πρώτα παράπονα κάνουν την εμφάνισή τους.
ποιος νοιάζεται για οτιδήποτε πέραν του ιδίου?

ο νόμος έρχεται να σώσει τους πολίτες.
ο σεκιούριτι κάνει την εμφάνιση του.
αρχίζει να χτυπάει τη πόρτα και να φωνάζει.
οι πολίτες δείχνουν ευχαριστημένοι
τα 20 λεπτά έχουν προ πολλού εκπνεύσει

η αόρατη φιγούρα βγαίνει από την τουαλέτα
και εκεί που περιμένεις 
κάποιο μεγαλειώδη καβγά να ξεκινήσει
τα βλέμματα όλων στρέφονται αλλού

ο σεκιούριτι του δείχνει ᾽ευγενικά᾽ την έξοδο
ποιος θέλει να αντιμετωπίσει την αλήθεια?

μα εκείνος είναι απλά ένα παιδί
ένα παιδί με μια κλασσική ιστορία

πριν δύο χρόνια είναι πρωτοετής στο πανεπιστήμιο
γνωρίζει μια κοπέλα
ερωτεύονται
αρραβωνιάζονται
ξεκινάνε τα ναρκωτικά
η πορεία γνωστή
από τη φούντα στην ηρωίνη,
πρώτα τη σνιφάρει
φοβάται τις ενέσεις
μα με το καιρό ο φόβος εξαφανίζεται 
το σώμα του ουρλιάζει.
πρέπει να το ακούσει.

όλα τα χρήματα του πανεπιστημίου πάνε στα ναρκωτικά
τα χρήματα τελειώνουν
αρχίζει να κλέβει
η κοπέλα του το παρατάει
δεν έχει που να μείνει
οι γονείς του τον καταδίδουν στην αστυνομία
η αστυνομία τον ψάχνει παντού
εύκολη λεία
εκείνος κρύβεται από παντού.

ένα χρόνο μετά.
βρίσκεται σε απεξάρτηση.
μεθαδόνη.
20$ την εβδομάδα καθώς δεν έχει ασφάλεια.
χωρίς μέρος να μείνει περιπλανιέται στους δρόμους

μα έπειτα από όλα αυτά ελπίζει
περπατά με ένα χαμόγελο γεμάτο ζωή.
ένα χαμόγελο που πολλοί από εμάς τους ευτυχισμένους
θα ζήλευαν.

μα αν είναι αόρατος τότε πως θα επανενταχθεί?

κραυγάζεις, ουρλιάζεις
η φωνή σου συνταράσσει και την πιο αδιάφορη ύπαρξη
αναζητάς κάτι,
ψάχνεις απεγνωσμένα για εκείνο που κανείς δε γνωρίζει
κανείς δε μπορεί να προφέρει 
αλλά όλοι χρειάζονται

η ψυχή σου ασφυκτιά φυλακισμένη
στην ταυτότητα που της φορέσανε
τρέχεις, σκοντάφτεις, σηκώνεσαι, τρέχεις

τρέχεις ξανά και ξανα 
στον άξονα ενός κύκλου που μοιάζει να στερείται
τέλους και αρχής

φοβάσαι
φοβάσαι το άγνωστο ακόμα και όταν φοράει
την γοητευτική του φορεσιά
είναι πάντοτε λουσμένο με φόβο

ένας μετα τον άλλο οι περαστικοί
σου φωνάζουν
 ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ
ΜΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ
ΣΥΜΒΙΒΑΣΟΥ

δεν τους ακούς
ευτιχώς δεν τους ακούς
η ανάγκη να το βρείς
σε απομακρύνει απο τους δειλούς

να προσέχεις!

κύκλος

τότε όταν το παρελθόν ήταν παρόν και το σήμερα μια άπατη  υπήρξε κάποιος Ν.Α μια μορφή θα έλεγε κάνεις μια μορφή ιδιάζουσα και πρόστυχη είχε μάλλον μαλλιά κόκκινα και πρόσωπα πολλά που άλλαζαν μεταβάλλονταν και φθείρονταν  ήταν την ιδία στιγμή όμορφο μα και άσχημο  βαθειά σκοτεινό αλλά και εκτυφλωτικά φωτεινό  ήταν τρομακτικά μαύρο μα και λευκό  έμοιαζε να το είχε καταλάβει την ιδία στιγμή  ο ∆ιόνυσος και ο Απόλλωνας θεώρησα πως ήταν η ενότητα υποσχέθηκε την ελευθερία και τον πίστεψα γιατί που αλλού μπορεί να βρει κάνεις την  ελευθερία αν όχι στην ενότητα εκεί όπου τα αντίθετα συναντώνται  εκεί όπου εκείνος ο απατηλός, βίαιος και κίβδηλος χωρισμός μηδενίζεται, εξαφανίζεται χάνεται και μετατρέπει την αιωνιότητα σε πράξη εκεί που φαίνεται να γίνεται ένα, να ενώνεται, να πραγματοποιείται.

μη βιάζεσαι!  στάσου!

καθώς συλλογίζομαι καταλαβαίνω. ποτέ μου δεν τον πίστεψα στ' αλήθεια αγάπησα όμως την ελπίδα το μονό πράγμα που μπόρεσα αν μπόρεσα να αγαπήσω ποτέ αγάπησα την ελπίδα που νόμισα πως μου έδωσε που νόμισα πως θα με έβγαζε από εκείνο το τρομακτικό σκοτάδι που θεωρούσα πως βρισκόμουν μα τελικά δεν ήμουν εγώ αυτή που θεωρούσε το σκοτάδι εκείνο τρομακτικό εμένα μου άρεσε κείνο το σκοτάδι αλλά τότε αδυνατούσα να κατανοήσω  πως η αλήθεια και το ψέμα ήταν και είναι ένα,  αδυνατούσα να καταλάβω πως το φως και το σκοτάδι είναι από την ιδία σάρκα πως η πραγματικότητα ζει μέσα στο όνειρο και πως το όνειρο λιώνει μέσα στη πραγματικότητα δεν μπορούσα να διανοηθώ πως αυτός ο βάναυσος τεμαχισμός  του υποτιθέμενα αληθινού μας κόσμου  ήταν απλώς απόρροια της διαστροφής ενός παραλόγου όντος ίσως του μονού παραλόγου όντος η διανόηση του όμως  του απαγορεύει να θεωρήσει τον εαυτό του παράλογο τότε όταν πίστευα ακόμα στις λέξεις εκείνου  συνήθιζα να αρνούμαι δίχως δισταγμό το μεταφυσικό έβλεπα χιλιάδες τσαρλατάνους γύρω μου να αρνούνται το θειο

μα να προσκυνούν τους ιδίους τους, τους εαυτούς να λατρεύουν τους ιδίους μέσα σε μια ναρκισσιστική έκσταση παροιμιώδους αφελείας

τότε όταν το παρελθόν ήταν παρόν και
το παρόν μια άπατη
νόμιζα πως ήξερα
δικαιολογούσα τους κλόουν
με το παράξενα μικρό μουστάκι και τη παραλογή λατρεία 
δικαιολογούσα τον εγωισμό τους
νόμιζα πως ήμουν πάντα εγώ
και είχα κλειστεί στο περίγραμμα μου
φοβόμουν τότε
φοβόμουν τους άλλους χωρίς να το γνωρίζω
τώρα μάλλον ξέρω
ο μόνος δυνατός φόβος μου είμαι εγώ

τότε όταν το παρόν ήταν παρελθόν 
και το παρελθόν παρόν 
υπέθεσα την ανυπαρξία μου/μας. 

Αδράνεια

αδράνεια, Ν.Α

Αδράνεια, όταν όλα τα σημεία της όποιας πραγματικότητας καταργούνται, καθώς ενυπάρχουν όλα στη φόρμα. 

Σε εκείνο το ένα, σε εκείνη την απεριόριστη και αέναα αναγεννόμενη ενέργεια -ατέρμονη και άπιαστη - σχεδόν αφοριστική, απόλυτη και καθοριστική. 

Η κίνηση δίνει την ουσία της στην ακινησία, στην αδράνεια, τα σημεία δεν κινούνται ούτε ως προς τον ίδιο τους τον εαυτό. 

Περικλείουν μέσα τους, όλο το είναι τούτου του κόσμου, την ειμαρμένη και την απροσδιοριστία, κάθε λογής αντίθετα και αντιστίξεις. 

Κατάκτηση της αρχής, εκείνης της καθαρά πλατωνικής ιδέας εκείνου του αβέβαιου χωρισμού.

Ενέργεια.

Κάποτε πίστεψαν...

Ν.Α

Κάποτε πίστεψαν πως τα κατάφεραν 
Κάποτε πίστεψαν πως νικηθήκαμε 
Κάποτε πίστεψαν πως χαθήκαμε 
Όμως γελαστήκανε και κλειστήκανε στα δικά τους τα δεσμά 
αυτά της αδικίας και της απανθρωπιάς 
δεν θέλουμε να ζούμε έτσι
δεν θέλουμε πια να συμφωνούμε στην αλλοτρίωση μας
Θέλουμε να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα μας
για την ζωή που εμείς θέλουμε και ζητάμε 
ακόμα και αν όλο αυτό είναι μοναχά ένα όνειρο 
μια ανείπωτη ουτοπία, ακόμα και αν φαντάζει τρέλα
αγωνιζόμαστε 
διότι δεν αρκούμαστε πια στην ζωή που στήσατε για μας
δεν αρκούμαστε σε αυτή τη σαθρή κοινωνία 
και στην ψεύτικη ευτυχία που μας προστάζετε να νιώθουμε 
αφού μπορούμε και διεκδικούμε 
αφού μπορούμε και αγωνιζόμαστε 
αφού μπορούμε ακόμα να ονειρευτούμε 
τίποτα δεν είναι μάταιο 
μόνο ο καιρός θα δειξει ποιος θα είναι πιο δυνατός
εμείς ταζόμαστε μοναχά πρόσφυγες για να μπορέσουμε επιτέλους 
να ονειρευτούμε και να ζήσουμε απαλλαγμένοι από 
σύνορα, κράτη, χρήματα και δογματικές ιδεολογίες,
από θρησκεία και διακρίσεις 
για να μπορέσουμε επιτέλους να είμαστε ελεύθεροι
γιατί όσο και αν προσπαθήσετε το πνεύμα μας δεν φυλακίζεται 
πάντα θα ταξιδεύει και ας παίρνει δρόμους δύσκολους 
και ας παίρνει δρόμους δύσβατους 
ποτέ δεν ησυχάζει