Όταν το κατάλαβα, σε είδα.

'' Όταν γεννήθηκες, το φεγγάρι ήταν ολόγιομο´´, συνήθιζε να μου λέει η μητέρα μου. '' Ήταν μια νύχτα μαγική, μια νύχτα πλάνα´´, συνέχιζε εκείνη λέγοντάς μου πως σα γεννήθηκα ο κόσμος γύρω χάθηκε. Μήτε προβλήματα, μήτε βία , μήτε φυλακές αντίκριζε κανείς, μοναχά εμένα. Η φτώχεια και ο θάνατος φάνταζαν μακρινοί εφιάλτες. Για εκείνους μια νέα ύπαρξη σε τούτο το πλανήτη ήταν σύμβολο ένωσης σε δυσοίωνους καιρούς, σημάδι ελπίδας μα και φόβου, τύχης και κακοτυχίας, μα πάνω από όλα στοιχείο αγάπης ανυπέρβλητο. Ακόμα και αν η αισιοδοξία κράτησε λίγες μόνο μέρες.

Έτσι χαράχτηκε στη παιδική και έπειτα εφηβική μνήμη μου η μαγεία της πανσέληνου, την οποία μέχρι σήμερα δεν έχω ξανασυναντήσει. Στα μάτια μου η πανσέληνος έκρυβε ένα μήνυμα το οποίο ελάχιστοι είχε είχαν και έχουν μέχρι σήμερα αποκρυπτογραφήσει.

Οι συνταξιδιώτες και σύντροφοι μου χάθηκαν με τον καιρό. Άλλους τους πήρε η θάλασσα στα καρτερικά σπλάχνα της και άλλους τους κατασπάραξε η θλιβερή εξουσία. Άλλοι πάλι πιο ατυχείς βρέθηκαν όμηροι της ηλιθιότητας μας και μαχαιρώθηκαν από την άγνοιά μας. Και φυσικά λιγοστοί ελευθέρωσαν τη μιλιά τους και φώναξαν και τους αδικοχαμένους ανθρώπους.

Κάποτε σα σκεφτόμουν όλους όσους χάθηκαν -έτσι απλά - ξέσπαγα σε λυγμούς απαρηγόρητους. Μα τώρα σπάνια μπορώ και κλαίω, τα δάκρυα στέρεψαν, ο κόσμος δείχνει να μην με χωράει, βαρέθηκα, κουράστηκα και σκέψου, πως είμαι μόλις 18 χρονών.

Μονάχα εσύ φεγγάρι μου ήσουν πάντοτε κοντά μου. Άθελα σου μαντεύω έγινες μάρτυρας αιωνίων ταξιδιών, σπαρακτικών προσευχών και τρομακτικής βίας. Ήσουν πάντα εκεί όταν κάποια κακορίζικη μάνα έλεγε το στερνό αντίο στο παιδί της φιλώντας τον υγρό του τάφο. Ήσουν πάντα εκεί όταν τα στομάχια μας έκαιγαν από την αφαγία και στρίγκλιζαν απεγνωσμένα χωρίς φυσικά καμιά ανταπόκριση από τον μαυροντυμένο βαρκάρη μας. Ήσουν πάντα εκεί φεγγάρι μου και με ζέσταινες με το φως, μπροστά σε όλες τις δυσκολίες που είχα να αντιμετωπίσω, ενώ εγώ ονειρευόμουν το αύριο και τίποτα δε με σταματούσε.

Ξέρεις δεν έχω κανέναν άλλο να με αγαπάει πέρα από σένα ποιητικό φεγγάρι μου.

Κάποτε βλέπεις προσπάθησα να αντιστρέψω τα νοήματα των λέξεων για να μπορέσω να επιβιώσω. Όταν κάποιος με έβριζε εγώ άκουγα τα λόγια του σα γλυκιά παρηγοριά και χαμογελούσα. Όταν κάποιος αργότερα με έστελνε στο διάολο, εγώ έβλεπα τα χείλη του να σχηματίζουν το σαγαπώ. Εκείνο το σαγαπώ που με την απουσία του  στέγνωνε και στεγνώνει τη ζωή μου. Όταν πάλι με κοίταζαν με οίκτο και λύπηση εγώ μετέφραζα τη ματιά τους ως συμπόνοια και αμέσως ζητούσα από εσένα φεγγάρι μου συντροφιά. Και ας ήσουν μισό. Δε με ένοιαζε -αν και πάντα γνώριζα καλά τι λείπει-.

Ποτέ δεν αντίκρισα το φεγγάρι ολόγιομο. Πάντα του έκλεβαν ένα κομμάτι του ποτέ μικρότερο πότε μεγαλύτερο και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα το γιατί. Έψαχνα μα κανένας δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Άνθρωποι στρουθοκάμηλοι, κρύβουν βιαστικά οτιδήποτε μεμπτό κάτω από το ευγενές χαλί της ηθικής τους. Ως πότε; Ως πότε σας ρωτώ ως πότε; Απαντήστε μου τουλάχιστον εσείς.!

Φεγγάρι μου δε με ακούνε! Ποτέ τους δε με άκουσαν. Κανένα μας δεν άκουσαν. Μας προσπερνάνε σφραγίζοντας τα μάτια και τη καρδία τους απέναντι σε εμάς - τους απόκληρους της ζωής-, όπως θέλησαν να μας ονομάσουν κάποιοι. Φεγγάρι μου είσαι πλέον ο μοναδικός μου φίλος, η ματιά σου με καθησυχάζει κάθε φορά που αναλογίζομαι το αύριο, το φως σου με κοιμίζει τις δύσκολες νύχτες και γλυκαίνει τη θύμηση εκείνων των ψυχών που κάποιοι αποφάσισαν να διώξουν από αυτό το πλανήτη.

Μα φεγγάρι μου, είναι στιγμές που σα σε θωρώ σε συναντώ θλιμμένο. Ξέρω πως αν σε αφήνανε ουράνια δάκρυα θα χάραζαν το πρόσωπό σου, γιατί σ᾽άφησαν μισό. Κλέψανε την αγάπη και σου χάρισαν στιγμές μίσους και δακρύων. 
Μα εσύ δεν κλαις. Όχι δε κλαις.
 Ω αιώνιε παρατηρητή γελάς! Ναι γελάς. Μπορώ ακόμα και ας σ´αφήσανε μισό να διακρίνω το μειδίαμα σου. Χλευάζεις τη ηλιθιότητα μας και με το δίκιο σου.
 Μα φεγγάρι μου απορώ πως αιώνες τώρα αντέχεις στη θωριά τέτοιας βλακείας.
Απορώ μα σε θαυμάζω γιατί εγώ άλλο δεν αντέχω. Κουράστηκα. Με κούρασαν οι άνθρωποι.
Δεν αντέχω το μίσος άλλο πια. Σταμάτησα από καιρό να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Έχω δει τόσους θανάτους, έχω αντιμετωπίσει τόση βια που πια δε συγκινούμε. Και είναι ότι πιο σκληρό και απάνθρωπο να συνειδητοποιείς πως χάνονται σίγα σιγά τα συναισθήματα σου και μεταλλάσσεσαι σε κάτι που δεν αναγνωρίζεις ούτε εσύ ούτε εκείνοι που συνήθιζαν να σε γνωρίζουν.

Μα γιατί γελιέμαι.
Έχασα τον τελευταίο μου σύντροφο  τρεις μέρες πριν. Έχασε τη ισορροπία του και έπεσε στις γραμμές του τρένου, αυτά διαδίδει ο τύπος. Το ανθρωποκυνηγητό από τους εκπροσώπους του νόμου αποσιωπήθηκε φυσικά.

´´εγω, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί, εγώ, εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί᾽᾽

᾽᾽εμείς, εμείς, εμείς
είναι λες και κάποιες λέξεις ξαφνικά χάνουν τη σημασία τους
και δυστυχώς αυτό είναι πολύ εύκολο

εμένα κάποτε με λέγανε Ειρήνη μα τώρα όλοι με φωνάζουν Ρένα
και σας ρωτώ τι διάλο σημαίνει Ρένα
μα φυσικά δεν απαντάτε , για ακόμα μια φορά δεν απαντάτε 
πότε μιλήσατε για να μιλήσετε τώρα ;

Είμαι μόνη μου πια.
Βρίσκομαι σε κάποιο κέντρο κράτησης και αδυνατώ να σε αντικρίσω φεγγάρι μου.
Και είναι άδικο συνταξιδιώτη μου είναι πολύ άδικο.
Γιατί ξέρω, σήμερα ξέρω πως είσαι και πάλι γεμάτο, είσαι και πάλι ολόκληρο.

και ας μη σε βλέπω φεγγάρι μου σε έχω μέσα μου και κάνεις δε μπορεί να σε ξεριζώσει από τη καρδία μου
κανείς δε μπορεί να διαψεύσει την αγκαλιά σου αυτή τη στιγμή 
και εύχομαι φεγγάρι μου να μπορούσαμε όλοι να αγκαλιαστούμε έτσι.

αγκαλιάζει το φεγγάρι κλείνει τα μάτια
παύση

σιγοψιθυρίζει καληνύχτα.