η συντροφιά των αστεριών

Ν.Α

αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας 
 
το μαύρο! 
εκείνο το μαύρο που κατέκλυσε τις τηλεοράσεις μας 
εξορίζοντας τες στη σιωπή 
σε εκείνο τον τόπο που συνηθίσαμε όλοι μας από καιρό 
να επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε. 
 
το ραδιόφωνο σιώπησε και αυτό με τη σειρά του 
οδηγώντας τη μουσική σε χειμερία νάρκη. 
 
η τηλεόραση, το άλλοτε κύριο μέσο αποχαύνωσης και αποπροσανατολισμού 
έγινε τώρα η αιτία ´ξεσηκωμού´ ενός λαού που έμοιαζε στις μέρες μας να 
έχει γύρει το προσκεφάλι του στην αγκαλιά του κοινωνικού αυτοματισμού 
και μιας κυβέρνησης που δρούσε και δρα σε ένα χρηματοκεντρικό σύμπαν
αδιαφορώντας για την όποια θέληση της κοινωνίας. 
 
αλλά τι σας κάνει εντύπωση; 
 
είναι θα έλεγε κανείς λογική απόρροια ενός λάου που αγνοεί την ίδια του τη βούληση. 
 
τι άλλαξε άραγε το μαύρο στις οθόνες; 
μήπως τελικά αποτέλεσε ένα έρεισμα; 
μια καινούργια αρχή ;
μήπως αντί να μας βυθίσει στη λήθη ξύπνησε επιτέλους τα θέλω και τις επιθυμίες μας; 
 
είμαστε πλέον δηλαδή σε θέση να γνωρίζουμε ότι μοναχά εμείς μπορούμε να 
θέσουμε τα όρια και κανένας αρχηγός οποισδήποτε χρωματικής αποχρώσεως
μπορεί να μας τα επιβάλλει; 
 
τι θέλουμε;  
τι επιθυμούμε; 
τι θα έκανε τη κοινωνία μας πραγματικά ευτυχισμένη; 
 
όταν αυτά τα ερωτηματικά εξαφανιστούν από τις προτάσεις 
και δοθούν ειλικρινείς απαντήσεις 
 
τότε μονάχα ο κεμάλ θα γεννηθεί ξανά και θα τραβήξει το δρόμο του και  
πάλι αναζητώντας μια ευτυχία αλλιώτικη. 
μια ευτυχία που δε θα χωρά μέσα της μήτε φωτιά μήτε μαχαίρι. 
βλέπεις η συντροφιά των αστερίων θα είναι αρκετή. 
μοναχά εκεί μπορεί να βρει κανείς τον πλούτο. 
 
και ενώ εκείνες οι μέρες δεν έχουν ξημερώσει ακόμα 
στην ανατολή που άλλοτε τάιζαν μαύρο μέλι και μαύρο γάλα τον κεμάλ 
τώρα ένας μονάρχης που θέλει να λέγεται δημοκράτης 
αδιαφορεί για νεκρούς και τραυματίες  
φέρνοντας το ξεσηκωμένο τουρκικό λαό αντιμέτωπο με το παράλογο και τη βία. 
 
μα οι διαδηλωτές συνεχίζουν ακόμα να ονερεύονται και τα όνειρα 
κανένας δε μπόρεσε ποτέ να τα διαλύσει.

και που ξέρεις
ίσως τελικά να φέρουμε όλοι μαζί την συντροφιά των αστεριών πιο κοντά μας


 http://turkishspring.nadir.org/index_gre.html

στη μνήμη εκείνου

Ν.Α

ακούστε τώρα την ιστορία του Ικάρου, εκείνου του νεαρού που εκατοντάδες χρόνια πίσω θέλησε να πετάξει ελεύθερα αψηφώντας νόμους και κατηγορίες. Και τα κατάφερε. Με τη βοήθεια του Δαρείου έκανε αυτό που στα μάτια των ανθρώπων φάνταζε ανθρωπίνως αδύνατον. Έφτιαξε φτερά και πέταξε μαζί με το Δαρείο μακρυά, αφήνοντας πίσω του το πιο ψιλό κελί στο οποίο ο Μίνωας τον είχε φυλακίσει. Παραβλέποντας τα πάντα. Κάθε λογής εξουσία, κάθε λογής διαταγή, κάθε λογής καταπίεση. Και πέταξαν προς τη Σικελία, τη δική τους ουτοπία. Μα ο Ίκαρος πέταξε πιο ψιλά απο όσο αυτός ο κόσμος επέτρεπε και έτσι βυθίστηκε στα βάθη του Ικαρίου πελάγους. Μα ποιος ξέρει! Ίσως αν κολυμπήσεις κάποτε εκεί να ακούσεις τη φωνή του. Να ακούσεις τη ψυχή του να σου τραγουδά για την ελευθερία. Γιατί όσο ᾽᾽σκοτεινές᾽᾽ και αν είναι οι ψυχές των ανθρώπων θα υπάρχουν πάντα εκείνοι, οι πιο ευαίσθητοι που δε θα φοβούνται να ονειρευτούν, εκείνοι που δε λυγίζουν μπροστά στις απαγορεύσεις και στη παράλογη εξουσία. Και ας είναι και εκείνες οι στιγμές οι τόσο βασανιστικές που κάνουν να δακρύσει και το πιο απάνθρωπο πλάσμα. Και αλήθεια εκείνες οι στιγμές τους καταβάλουν μα έπειτα πάλι γυρίζουν πίσω είτε με ανθρώπινη είτε με αγγελική φωνή και ψιθυρίζουν στους ανθρώπους μελωδίες αλλιώτικες, που μόνο οι εγωιστές και οι ανόητοι αποστρέφονται απο φόβο  μοναχά.

οι ψυχές εκείνες ονειρεύονται και αγωνίζονται, όπως εκείνα τα παιδιά που κανείς δε μπορεί να τους στερήσει το όνειρο.


και όπως μου εκμυστηρεύθηκε ένας φίλος  πάντα θα υπάρχουν σκιές ανάλαφρων ψυχών που θα φωτίζουν τα μονοπάτια.

καληνύχτα Ίκαρε 

αυτός ο κόσμος ίσως και να...

σε εκείνον που τόλμησε να ονειρευτεί και να παρασταθεί σε όσους το χρειάζονταν