αν θέλετε να ψάξετε
το πτώμα
που κείται ενθάδε
Άδικα θα κοπιάσετε.
Διότι πτώμα δεν υπάρχει,
το πτώμα σας την έσκασε
και πήγε βόλτα.

Νικόλας Άσιμος (1949 - 1988) 
Αναζητὠντας Κροκανθρώπους






                                  θα ερθω να σε βρω

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε
Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.
Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τάσος Λειβαδίτης

Αυτή η φωτογραφία δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό…

… απ’ όταν την πρωτοαντίκρυσα, πριν αρκετό καιρό, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “Η Σκιά της Σκιάς” (εκδ. Άγρας, 1996), ενός πολιτικο-αστυνομικού μυθιστορήματος του Πάκο Ιγκνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, που η υπόθεσή του εκτυλίσσεται στο μετεπαναστατικό Μεξικό του ’22.

Ο εικονιζόμενος τύπος είναι ο Φορτίνο Σαμάνο, υπολοχαγός του Ζαπάτα, αγνώστων λοιπών στοιχείων πέραν του γεγονότος ότι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του! Σε λίγα δευτερόλεπταεκτελέστηκε από τον Ομοσπονδιακό στρατό! Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από το φακό τουAgustin Victor-Casasola το 1917, τον απεικονίζει να καπνίζει το τελευταίο πούρο του μπροστά ακριβώς από τον τοίχο της εκτέλεσης, ελάχιστα πριν ακουστεί το μοιραίο “Πυρ!“.

Από την πρώτη στιγμή που είδα τη φωτογραφία “κόλλησα”. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο τύπος με τη μάγκικη στάση αναμετριόταν εκείνη τη στιγμή με τον επικείμενο θάνατό του! Αυτό το ύφος του “έζησα όπως γούσταρα” και “παίξαμε και χάσαμε” μου έχει καρφωθεί στο μυαλό έκτοτε. Αναρωτιέμαι αν μπορεί ένας άνθρωπος σημερινός, “μεταμοντέρνος”, να συμβιβαστεί με το μοιραίο με τον τρόπο που το αποτύπωσε η φωτογραφία, μπροστά σε έναν από τους τόσους “τοίχους της Καισαριανής”, που σημάδεψαν με βαθύ κόκκινο την ιστορία του περασμένου αιώνα. Ο θάνατος, ακόμα και από γηρατειά, έχει εξοβελιστεί στις αποστειρωμένες αίθουσες των νοσοκομείων και στα δωματιάκια των οίκων ευγηρίας για να καμωνόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι ότι δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον ο θάνατος για έναν “Ζαπάτα”, για έναν σκοπό. Καθαρή ανοησία και οπισθοδρομική τρέλλα!

Αναρωτιέμαι, ο “πάντα ωραίος“, “πάντα νέος“, ο “να περνάς καλά” και “να είσαι ο εαυτός σου” τηλεοπτικός άνθρωπος που έχει κατακυριεύσει το πετσί μας, θα μπορούσε ποτέ να σταθεί μπροστά στην κάνη που θα του έπαιρνε τη ζωή, με τον τρόπο που στάθηκε αυτός ο Φορτίνο απ’ το Μεξικό, 90 χρόνια πριν; Αυτός ο άγνωστος μαγκίτης που φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία για το αναπόφευκτο τέλος μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το αγαπημένο του πούρο: “Τελειώνετε ρε κοπρίτες. Τραβάτε τη σκανδάλη!“…

(Κατανοώ απόλυτα τι “κόλλημα” έφαγε ο Θ. Παπακωνσταντίνου για να του αφιερώσει πέρυσι το τραγούδι “Σαμάνος”…)

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
“Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα ‘ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες
ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή…”

Ο στρατιώτης με τ’όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
“Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει
είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό.
Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα
ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ…”

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
“Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’αυτά
θα φωνάξει “Λιμπερτά!” κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά…”

parallhlografos

κραυγάζεις, ουρλιάζεις
η φωνή σου συνταράσσει και την πιο αδιάφορη ύπαρξη
αναζητάς κάτι,
ψάχνεις απεγνωσμένα για εκείνο που κανείς δε γνωρίζει
κανείς δε μπορεί να προφέρει 
αλλά όλοι χρειάζονται

η ψυχή σου ασφυκτιά φυλακισμένη
στην ταυτότητα που της φορέσανε
τρέχεις, σκοντάφτεις, σηκώνεσαι, τρέχεις

τρέχεις ξανά και ξανα 
στον άξονα ενός κύκλου που μοιάζει να στερείται
τέλους και αρχής

φοβάσαι
φοβάσαι το άγνωστο ακόμα και όταν φοράει
την γοητευτική του φορεσιά
είναι πάντοτε λουσμένο με φόβο

ένας μετα τον άλλο οι περαστικοί
σου φωνάζουν
 ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ
ΜΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ
ΣΥΜΒΙΒΑΣΟΥ

δεν τους ακούς
ευτιχώς δεν τους ακούς
η ανάγκη να το βρείς
σε απομακρύνει απο τους δειλούς

να προσέχεις!

9η μέρα δημιουργίας του κόσμου

Τα πάντα έχουν ήδη δημιουργηθεί. Παντού επικρατεί μια γλυκιά ηρεμία.Ο πάγκος της δημιουργίας είναι γεμάτος από άχρηστα απομεινάρια υλικών που περίσσεψαν. 

Καθισμένοι γύρω από τον πάγκο o Μεγαλοδύναμος και οι συνεργάτες του απολαμβάνουν την πληρότητα της Δημιουργίας.
Ειδικοί και παρατρεχάμενοι δημιουργημένοι και αυτοί μόλις πριν από δύο ήμερες εκθειάζουν την τελειότητα του έργου της ομάδας.

Όμως όπως συνήθως συμβαίνει η δόξα και η αλαζονεία της δύναμης δεν σταματάει. Έτσι ο Μεγαλοδύναμος προκειμένου να εντυπωσιάσει για άλλη μια φορά και να καθορίσει τους ρόλους εξηγεί ότι και με αυτά τα απομεινάρια των σκουπιδιών μπορεί να δημιουργήσει το τελευταίο του έργο.

Γονατιστοί δοξάζουν όταν έκθαμβοι βλέπουν το απίστευτο να ζωντανεύει μια νέα ύπαρξη της οποίας ειρωνικά ψιθυρίζουν το όνομα της : Η ΤΕΛΕΙΑ ΜΗΧΑΝΗ (Είναι αυτό που σήμερα όλοι οι παγκοσμιοποιημένη λένε PERFECT MACHINE).


Ο Χρόνος, έννοια δύσκολη σχεδόν ακατανόητη, το μόνο που ξέρουμε είναι ότι προχωράει ανεξάρτητα της θέλησης μας.Σε μία προσπάθεια να αντιληφθούμε αρχίσαμε την μέτρηση του... λεπτά, ώρες, χρόνια, αιώνες και σιγά σιγά καταλάβαμε ότι το δυσκολότερο κομμάτι του είναι εκείνο της ζωής μας, αυτό που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το καινούργιο δημιούργημα.

Διέψευσε όλες τις προβλέψεις και επιβιώνει ακόμη και σήμερα με πολλές δυσκολίες και αυτό γιατί πρώτη φορά έπρεπε η σκέψη να φιλοξενεί και να οδηγεί ένα άχρηστο σώμα. Ακολούθησε δρόμους δύσβατους γεμάτους αδιέξοδες ισορροπίες.Έζησε, πόνεσε, αγάπησε, δημιούργησε, κατέστρεψε, έψαξε, βρήκε, έχασε...........

γέλασε γιατί ένιωσε ότι όλες οι θεωρίες του χρωστάνε την ύπαρξη τους.

 

mondo eterno

πηγήhttp://pokopokito.blogspot.com

Ζώντας από μέσα τη δίκη Κασιδιάρη

Μια έντονη μαρτυρια από την προχθεσινή τραγική διαδικασία

Είναι ευρέως γνωστό πλέον ότι από εκεί που συζητάγαμε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας για την περίπτωση να γίνει η ΧΑ κυβέρνηση, φτάσαμε στο σημείο η κυβέρνηση να γίνει Χρυσή Αυγή στην προσπάθεια να επαναπατρίσει τα χαμένα παιδιά της «λαϊκής δεξιάς». Μετά από το φιάσκο της προχθεσινής δίκης Κασιδιάρη δε, οι αμφιβολίες τελείωσαν. Ένας άνθρωπος που είχε την ατυχία να ζήσει αυτή την 7χρονη ζοφερή ιστορία απ' την αρχή της μας έστειλε το παρακάτω κείμενο. Παρακαλούμε με τη σειρά σας να το κοινοποιήσετε. ~ Luben Crew

---

Είσαι μεταπτυχιακός φοιτητής.

Βρίσκεσαι στο πανεπιστήμιο.

Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σημείο που βρίσκεσαι μόνος.

Πέντε φουσκωτοί ξυρισμένοι με ρόπαλα σε τσακίζουν στο ξύλο και σε μαχαιρώνουν στο πόδι.

Σου κλέβουν την ταυτότητα για να ξέρουν τη διεύθυνσή σου.

Μόνο κριτήριο για την πράξη τους, η εμφάνισή σου.

Αποφασίζεις να νικήσεις τον τρόμο και να αντιδράσεις.

Μαθαίνεις ότι κάποιος έχει συγκρατήσει τον αριθμό του αυτοκινήτου.

Καταθέτεις μήνυση.

Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη”, υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής του 0,5%.

Τραβιέσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, βλέπεις τον τραμπούκο που σε μαχαίρωσε να γίνεται βουλευτής.

Τον βλέπεις να ανάγεται σε λαϊκός ήρωας σε μια μερίδα κόσμου.

Τη μέρα της δίκης πρέπει να καταθέσεις την τραυματική σου εμπειρία μπροστά σε ένα κοινό, γεμάτο με χρυσαυγίτες.

Ζητάς να γίνει η δίκη σε άλλη αίθουσα. Το αίτημα απορρίπτεται.

Καθώς περιγράφεις τη σκηνή της επίθεσης, το εχθρικό κοινό σε χλευάζει και σε κοροϊδεύει.

Ο ενορχηστρωτής της επίθεσης, ο άνθρωπος που σε προηγούμενες αναβολές της δίκης στους διαδρόμους σου κόλλαγε μαγκιές, τώρα σαν μητέρα Τερέζα δηλώνει “συμπαθών” και “καταδικάζει τη βία, όπως και όλη η Χρυσή Αυγή”.

Ειρωνεία.

Βγαίνει πανηγυρικά αθώος.

Σου τρίβει την απόφαση στη μούρη, είναι παντοδύναμοι, είναι κυρίαρχοι.

Έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

---

Είσαι 60 χρονών.

Υπηρετείς μια ζωή το πανεπιστήμιο.

Ο άντρας σου μπαινοβγαίνει για χημειοθεραπείες.

Βλέπεις 5 φουσκωτούς να χτυπάνε έναν φοιτητή μέσα στο πανεπιστήμιο.

Συγκρατείς την πινακίδα του αυτοκινήτου.

Ψάχνεις να βρεις τι έγινε. Φοιτητές που βρίσκονται εκεί γύρω δηλώνουν “δεν είδα, δεν ξέρω, μη με ανακατεύετε”

Αναφέρεις το περιστατικό στη σύγκλητο, και καταθέτεις στην αστυνομία την πινακίδα μαζί με το θύμα της επίθεσης.

Μετά από μέρες ο αστυνομικός σε ενημερώνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη” που είναι μέλος της νεοναζιστικής συμμορίας. Σου προτείνει να μην ανακατευτείς. (Θα αποδειχτεί ότι έχει δίκιο)

Ξέρεις ότι θα περάσεις μια ψυχοφθόρα διαδικασία, ξέρεις ότι μπλέκεσαι σε μια υπόθεση που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή σου, αλλά αποφασίζεις να κάνεις το σωστό, ανεξαρτήτως κόστους.

Μαθαίνεις από την τηλεόραση ότι είσαι “μεγαλοστέλεχος του Σύριζα” ενώ δεν ήσουν ποτέ μέλος οποιουδήποτε κόμματος.

Ο Κασιδιάρης σε αποκαλεί “ρουφιάνα” στα κανάλια υποστηρίζοντας ότι είσαι σε εντεταλμένη υπηρεσία.

Δηλώνει ότι είσαι κι εσύ κατηγορούμενη, χωρίς να αναφέρει ότι είσαι κατηγορούμενη γιατί σου έχει κάνει ο ίδιος μήνυση για ψευδομαρτυρία.

Σέρνεσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια με αναβολές.

Καταθέτεις αυτά που είδες.

Ο φιλοναζί δικηγόρος σε προσβάλλει και αφήνει να εννοηθεί ότι στα 60 σου χρόνια αποφάσισες να εμπλέξεις σε μια άσχετη υπόθεση έναν παντελώς άγνωστο τότε άνθρωπο, για πολιτικούς λόγους.

Ο εισαγγελέας κι ο δικαστής αφήνουν τον δικηγόρο να σε προσβάλλει και να σου μιλάει σαν να είσαι εγκληματίας. Αντιμετωπίζουν τελείως αδιάφορα τη μαρτυρία σου.

Μια δημοσιογράφος με καρφάκια, δηλώνει ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να βρεις τον αριθμό του αυτοκινήτου από το Ιndymedia. Δεν ήξερες καν την ύπαρξη του Indymedia.

Κρίνεσαι αναξιόπιστη μάρτυρας, αντίθετα με τους φίλους του κατηγορούμενου που δηλώνουν ότι τον είδαν το πρωί με το αυτοκίνητο, που κρίνονται πιο αξιόπιστοι παρόλο που δεν προσκομίστηκε καμία απόδειξη ότι όντως το αυτοκίνητο ήταν αλλού.

Η δίκη τελείωσε. Αθώος.

Τώρα είσαι εσύ κατηγορούμενη για ψευδομαρτυρία. Στα 67 σου χρόνια. Ο γολγοθάς συνεχίζεται και πλέον η δικαστική απόφαση βαραίνει εναντίον σου.

Το πρώτο θέμα δημοσιεύει το όνομά σου και η φωτογραφία σου κυκλοφορεί σε νεοναζιστικά site με αηδιαστικά σχόλια από κάτω.

Αυτό κέρδισες από την καλή σου πράξη λοιπόν.

Τώρα έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

---

Είσαι τραμπούκος σε νεοναζιστική οργάνωση.

Γράφεις ύμνους για τον Χίτλερ στο επίσημο περιοδικό της.

Καταφέρνεις να γίνεις το δεξί χέρι του μεγάλου φύρερ.

Βγαίνεις παγανιά με το αυτοκίνητο σου και τραμπουκίζεις κόσμο.

Κάποιος από αυτούς τόλμησε να σου κάνει μήνυση.

Τώρα πια είσαι βουλευτής.

Πλακώνοντας στο ξύλο μια 50χρονη γυναίκα και αποφεύγοντας το αυτόφωρο για 2 μέρες καταφέρνεις να γίνεις λαϊκός ήρωας και πολιτικός αστέρας.

Όταν μετά από 7 χρόνια δεν μπορείς πλέον να πάρεις άλλη αναβολή, πας στο δικαστήριο.

Έχεις φροντίσει 100 φουσκωτοί να πιάσουν όλες τις θέσεις της αίθουσας 2 ώρες πριν ξεκινήσει η δίκη.

Ενώ το αυτοκίνητό σου ήταν leasing και υποτίθεται ότι το'χες σε πάρκινγκ και ενώ η εταιρεία σου ζητούσε τις αποδείξεις από τα έξοδά σου, δεν έχεις καμία απόδειξη να παρουσιάσεις στο δικαστήριο.

Ο δικαστής κι ο εισαγγελέας σου μιλούν με το “σεις” και με το “σας”. Ουδέποτε ακούγεται η λέξη “κατηγορούμενος”.

Ο εισαγγελέας προτείνει αθώωση. Είναι φανερό ότι πρόκειται για σκευωρία της αριστεράς.

Ο Πρόεδρος συμφωνεί. Αν ήθελε ας διαφωνούσε εκεί μέσα.

Τους τρίβεις στη μούρη την απόφαση. Είσαι παντοδύναμος. Είσαι κυρίαρχος.

Τώρα έμαθαν το μάθημά τους. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

πηγήhttp://luben.tv/blogs/9344/

Επέστρεψαν οι Αγανακτισμένοι - 10 Μαρτίου B'

Στὴν Ἑλλάδα σήμερα

Σβησμένη φλόγα, ποὺ πάντα καίει

Σκέπασμα τάφου χωρὶς νεκρούς.
Μάτια κλαμένα ποὺ κοιτᾶνε
Σκέψεις κρυμμένες σὲ
Προσκαλοῦν.

Πίστη κι ἐλπίδα χαροπαλεύουν
Πνεῦμα κι ἀλήθεια στὶς φυλακές.
Ἅγιες προσπάθειες ναυαγισμένες
Φωνὲς ἀνθρώπων σὲ προσκαλοῦν.

Σπόρος ὀργῆς πέφτει στὸ χῶμα
Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά
Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι
Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν.

Αλέκος Παναγούλης