Μανώλης Αναγνωστάκης 

Κάθε πρωί 

Κάθε πρωί 
καταργούμε τα όνειρα 
χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια 
τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο 
κάθε πρωί 
χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους 
οι νύχτες μεγαλωνουν σαν αρμόνικες 
- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά. 

(Ασήμαντες 
απαριθμήσεις 
- Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους. 

Μα πού τελειώνει η μοναξιά; )

Στο παιδί μου.

Ν.Α αλήθεια

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

Από τη συλλογή Ο στόχος (1970) του Μανόλη Αναγνωστάκη




Στο παιδί σου άρεσαν ποτέ τα παραμύθια. Βλεπείς δε τα είχε ανάγκη. Όποιος αγαπάει και αγαπιέται, δεν έχει ανάγκη τα παραμύθια. Η ουσία τον προστατεύει περισσὀτερο από τα παραμύθια.

καλημέρα.

Το σκάκι

Ν.Α

Έλα να παίξουμε 
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου 
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη 
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη 

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου 
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου 
Έχουν πεθάνει από καιρό πριν από μενα 

Έλα να παίξουμε 
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου 
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω; 
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα 

Όλα, όλα και τ΄άλογά μου θα στα δώσω 
Όλα, όλα και τ΄άλογά μου θα στα δώσω 
Μονάχα ετούτο το τρελλό μου θα κρατήσω 
που ξέρει μόνο σ΄ένα χρώμα να πηγαίνει 
δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη 
γελώντας μπρος τις τόσες πανοπλίες σου 
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά 
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Αναγνωστάκης Μανώλης, Η συνέχεια (1954)

Ν.Α

Μονάχα το τρελλό μας να κρατήσουμε, εκείνος δε γνωρίζει τίποτα για τη βία και τους πολέμους. Αδιαφορεί για όλους μας. Εμάς που πουλήσαμε την ψυχή μας στο κράτος και αποφασίσαμε πως κανένας άλλος εκτός απο το μικρόψυχο ευατό μας δεν έχει αξία. Εμείς που αποφασίσαμε να υπερετήσουμε το κράτος ακολουθώντας δίχως άλλο τους σαδιστικούς του μηχανισμούς. Δεχτήκαμε την ύπαρξη του προβατοποιείου -όπως το αποκάλεσε κάποιος κάποτε- και φορτωθήκαμε με όπλα για να υπερασπιστούμε μια μέρα τη πατρίδα μας. Αλήθεια ποιά είναι η πατρίδα μας; Συμφωνήσαμε να σκοτώσουμε ανθρώπους μόνο και μόνο γιατί κάποιος όρισε τα σύνορα -εκείνο το συρματόπλεγμα που κρατάει τους ανθρώπους σε απόσταση- ποιό σημαντικά απο μια ανθρώπινη ύπαρξη. Βλέπεις όλοι μαζί είμαστε ποιό επικίνδυνοι, αλλά για κάποιο ανεξήγητο σε έμενα λόγο έμεις οι ίδιοι θέλουμε να είμαστε χώρια. 

Ανακαλύψτε μόνοι σας τον παραλογισμό μας!

Ο τρελλός γελάει μπρόστα στις πανοπλίες και αναταράσσει τα καθιερώμενα γιατί αυτός δε φοβάται τις συνέπειες...