επίδειξη ισχύος

Ν.Α

είναι στιγμές που το μυαλό αδυνατεί να ακολουθήσει τη πραγματικότητα
πολύ απλά αδυνατεί να αντιληφθεί τη κατάντια του ανθρώπινου είδους
γιατί μόνο κατάντια θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει

είναι τόσο λυπηρό οσο και αδιανόητο να συνειδητοποιεί κανείς πως ενώ καταδικάζαμε το  Γκουαντάναμο , τις φυλακές του Ισραήλ, της Κίνας και πολλές άλλες για τη εμφανή και συνάμα απαράδεκτη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τώρα συναντάμε για άλλη μια φορα στην Ελλάδα γεγονότα σημαντικής αστυνομικής και κρατικής βίας.

φαίνεται πλέον πως το να έχεις πολιτικό υπόβαθρο, πολιτική δράση ή ακόμα να είσαι μετανάστης
είναι παραπάνω από αρκετά για να βρεθείς αντιμέτωπος με τη τυφλή βία της ελληνικής αστυνομίας.

τίποτα δε μπορεί να δικαιολογήσει μια πράξη βίας και ειδικότερα όταν αυτή προέρχεται από την αστυνομία.
ο ρόλος και η χρησιμότητα ή μη του νόμου είναι πλέον γνωστή αλλά όταν το ίδιο το κράτος και οι μηχανισμοί του την υπογραμμίζουν με τέτοιο ειδεχθή τρόπο τότε οι απαντήσεις δίνονται από μόνες τους

προσπαθώ να αποφύγω τους αυτονόητους παραλληλισμούς με τη χούντα των συνταγματαρχών και τα ευρέως γνωστά στη ελληνική κοινωνία και χαραγμένα στη μνήμη πολλών βασανιστήρια.
ωστόσο δε μπορώ να απαγορεύσω στο νου μου να ακολουθήσει τούτα τα μονοπάτια.

μια χώρα η οποία δε βρίσκεται μόνο σε οικονομική κατάρρευση αλλά βιώνει μια σοβαρότατη ανθρωπιστική κρίση. 
το κράτος αρχίζει ξανά να αποκτά εκείνη τη τυφλή εξουσία η οποία του επιτρέπει την οποιαδήποτε καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μάλιστα απροκάλυπτα.

η ίδια η ελληνική αστυνομία δίνει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των βασανισμένων κρατούμενων. και βλέπεις οι φωτογραφίες έχουν υποστεί μια υποτυπώδη ηλεκτρονική επεξεργασία έτσι ώστε να καλυφθούν τα σημάδια της κακοποίησης. προφανής και βλακώδης  επίδειξη ισχύος.

είναι αστείο ή καλύτερα τραγελαφικό να συνειδητοποιεί κανείς πως πλέον αδιαφορούν ακόμα και για τη συγκάλυψη των εγκλημάτων τους.
λες και γνωρίζουν καλά πως κανένας μας δε θα νοιαστεί
κανείς μας δε θα αντιδράσει
και θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.
μα δε ξέρω αν μπορώ.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ

Δε σε κατάλαβα Θεέ

Για πες μου πάλι!

Να σ’ ευχαριστήσω μου ζητάς

η να σε συγχωρέσω;

Αλέκος Παναγούλης

στη μνήμη εκείνου

Ν.Α

ακούστε τώρα την ιστορία του Ικάρου, εκείνου του νεαρού που εκατοντάδες χρόνια πίσω θέλησε να πετάξει ελεύθερα αψηφώντας νόμους και κατηγορίες. Και τα κατάφερε. Με τη βοήθεια του Δαρείου έκανε αυτό που στα μάτια των ανθρώπων φάνταζε ανθρωπίνως αδύνατον. Έφτιαξε φτερά και πέταξε μαζί με το Δαρείο μακρυά, αφήνοντας πίσω του το πιο ψιλό κελί στο οποίο ο Μίνωας τον είχε φυλακίσει. Παραβλέποντας τα πάντα. Κάθε λογής εξουσία, κάθε λογής διαταγή, κάθε λογής καταπίεση. Και πέταξαν προς τη Σικελία, τη δική τους ουτοπία. Μα ο Ίκαρος πέταξε πιο ψιλά απο όσο αυτός ο κόσμος επέτρεπε και έτσι βυθίστηκε στα βάθη του Ικαρίου πελάγους. Μα ποιος ξέρει! Ίσως αν κολυμπήσεις κάποτε εκεί να ακούσεις τη φωνή του. Να ακούσεις τη ψυχή του να σου τραγουδά για την ελευθερία. Γιατί όσο ᾽᾽σκοτεινές᾽᾽ και αν είναι οι ψυχές των ανθρώπων θα υπάρχουν πάντα εκείνοι, οι πιο ευαίσθητοι που δε θα φοβούνται να ονειρευτούν, εκείνοι που δε λυγίζουν μπροστά στις απαγορεύσεις και στη παράλογη εξουσία. Και ας είναι και εκείνες οι στιγμές οι τόσο βασανιστικές που κάνουν να δακρύσει και το πιο απάνθρωπο πλάσμα. Και αλήθεια εκείνες οι στιγμές τους καταβάλουν μα έπειτα πάλι γυρίζουν πίσω είτε με ανθρώπινη είτε με αγγελική φωνή και ψιθυρίζουν στους ανθρώπους μελωδίες αλλιώτικες, που μόνο οι εγωιστές και οι ανόητοι αποστρέφονται απο φόβο  μοναχά.

οι ψυχές εκείνες ονειρεύονται και αγωνίζονται, όπως εκείνα τα παιδιά που κανείς δε μπορεί να τους στερήσει το όνειρο.


και όπως μου εκμυστηρεύθηκε ένας φίλος  πάντα θα υπάρχουν σκιές ανάλαφρων ψυχών που θα φωτίζουν τα μονοπάτια.

καληνύχτα Ίκαρε 

αυτός ο κόσμος ίσως και να...

σε εκείνον που τόλμησε να ονειρευτεί και να παρασταθεί σε όσους το χρειάζονταν