17 Νοεμβρίου 2012

Διομήδη, έμαθα ότι ΖΕΙΣ...


Διομήδη, έμαθα ότι ΖΕΙΣ...

της Νίνας Γεωργιάδου, AlfaVita...



Αγαπημένε μου Διομήδη,
Επανέρχομαι με μια δεύτερη επιστολή διότι έχω μείνει εμβρόντητη!
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πόρισμα του Τσεβά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, βλέπω το όνομά σου ανάμεσα σε τόσα άλλα κι όμως μαθαίνω πως δεν είσαι νεκρός. Πώς μπόρεσες να συμβάλεις σ’ αυτή την ιστορική παραχάραξη;
Δεν ξέρω πια τι να υποθέσω.
Όμως ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή γιατί η συναισθηματική μου φόρτιση κάνει τον πρόλογο δυσνόητο.
Ίσως οι διευκρινίσεις που ακολουθούν να περιττεύουν, μιας και, όντας ζωντανός, έχεις προσωπική αντίληψη όσων συμβαίνουν και συνταράσσουν την εντελώς κοινή γνώμη. Φοβάμαι όμως ότι η ανωριμότητα που σε οδήγησε σ’ αυτή τη σκευωρία, εξακολουθεί να σε εμποδίζει από το να δεις τα πράγματα με την κρυστάλλινη ενάργεια που θα στα παραθέσω.



Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε μια πολύ πατριωτική οργάνωση, πατριωτικότερη των συνήθων πατριωτών, η οποία αποκαθιστά ιστορικές αλήθειες (βάναυσα διαπομπευμένες από αντιπατριώτες) αναδεικνύει το μεγαλείο της φυλής, καθώς και τον ευλύγιστο πλούτο της νεοελληνικής μας γλώσσας.
Με συγχωρείς που παρεκκλίνω λιγάκι της ουσίας, προκειμένου να σε ενημερώσω λεπτομερειακά. Με μια ονομασία που επιτέλους παραπέμπει σε φως στο βάθος του τούνελ και καθώς συνδυάζεται με το βαρύτιμο μέταλλο, αποκτά διπλή βαρύτητα, τα μέλη της ελπιδοφόρου αυτής οργάνωσης διαθέτουν ένα ζηλευτά δομημένο σωματότυπο ο οποίος, από μόνος του, αποπνέει αισθήματα ησυχίας, τάξης και ασφάλειας.
Ο γλωσσικός τους πλούτος διαχέεται στα βάθη των αιώνων και αποσυντονίζει επίτηδες τον ορθογραφικό έλεγχο του microsoft word, καταφέρνοντας, έτσι, ένα καίριο πλήγμα στην επιχειρούμενη αλλόφυλη γλωσσική ομογενοποίηση. Οι, κατά καιρούς, διαφωτιστικές τους επισημάνσεις έχουν το μέτρο της ιστορικής εμβάθυνσης και της καταλυτικής ανασκολόπισης των ιστορικών ψευδών. Έτσι, πληροφορηθήκαμε, επιτέλους, ότι οι ταγματασφαλίτες ήταν επίσης πολύ πατριώτες και οι αιτιάσεις ότι στελέχωναν τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Ναζί, αποτελούν αισχρά ψεύδη του λόμπυ της δραχμής. Ναι, ναι, της δραχμής. Διότι, όπως διαπιστώνεις στην επισυναφθείσα αφίσα, η λέξη «ευρών», εμμέσως πλην σαφώς, παραπέμπει στο ποσό των ευρών και όχι των δραχμών που θα εισπράξει ο τυχερός στο τέλος της αντίστοιχης έρευνας. Διαφορετικά θα είχε γραφτεί σωστά ως «εβρόν», διεμβολίζοντας το microsoft word που λέγαμε πριν και αναδεικνύοντας την ευαίσθητη ζώνη εισόδου λαθρομεταναστευτικών μιασμάτων, όπως σωστά υπογραμμίστηκε από το βήμα του ναού της δημοκρατίας.
Ακροθιγώς έθιξα το ζήτημα αυτό στην προηγούμενή μου επιστολή, λέγοντάς σου ότι λαθραίως επιμένουν να αναζητούν καταφύγιο από τη φτώχεια και τον πόλεμο κάτι κυνηγημένοι, επίτηδες για να σπάνε τα νεύρα του Άδωνη. Δεν θα επεκταθώ επί του θέματος, να σε διαβεβαιώσω μόνο ότι αυτά που ήξεραν (τα λαθρομεταναστευτικά μιάσματα) να τα ξεχάσουν. Τώρα πια, από τη μια το σχέδιο «Ξένιος Ζευς» που εκπονήθηκε από το υπουργείο ΠροΠο και από την άλλη τα παιδιά αυτής της ελπιδοφόρου οργάνωσης, τους κάνουν να ξερνάνε το γάλα της μάνας τους και να μετανιώνουν πικρά για την κρίση, την ανεργία, την υπερχρέωση και την ύφεση που προκάλεσαν στη χώρα.
Θα μου επιτρέψεις μία ακόμη παρέκκλιση σε σχέση με τον Άδωνη. Και αυτό, το μέγα πολιτικό μέγεθος, απεκάλυψε ευθαρσώς ότι, μετά από δική του εμβριθή ιστοριοφυσιοδιφική μελέτη, δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Το μέγα αυτό πολιτικό μέγεθος δεν συγκαταλέγεται στην εν λόγω οργάνωση. Μεταπηδώντας από μια άλλη ομογάλακτη, της οποίας εγκαίρως διέβλεψε την εκλογική αποτυχία, σε μια άλλη ομογάλακτη, της οποίας εγκαίρως διέβλεψε την εκλογική επιτυχία, ευτυχώς παραμένει στο ελληνικό κοινοβούλιο, κοσμώντας με την παρουσία και την παρρησία του το ναό της δημοκρατίας.
Ας επανέλθουμε όμως στη χρυσή αποκατάσταση ιστορικών αληθειών. Μάθαμε επιτέλους ότι η τεταμένη δεξιά χείρα δεν αποτελεί ναζιστικό χαιρετισμό αλλά προσπάθεια προστασίας των ομμάτων από τις βλαβερές αχτίνες του ηλίου. Στην ηλιόλουστη χώρα που ζούμε, διαπιστώνει κανείς διαχρονικά αυτή την ανάγκη αν ανατρέξει σε φωτογραφίες του παρελθόντος που αποτυπώνουν επιτελείς του Μεταξικού καθεστώτος στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τη βλαβερή ακτινοβολία, καλοκαιρινά ενσταντανέ των κατοχικών στρατευμάτων κλπ κλπ.
Η αφίσα που παραθέτω είναι γροθιά στο στομάχι της νεοελληνικής ιστορίας, αποκαθιστά την αλήθεια, αίρει τα μίση και τα πάθη και προσφέρει στον «ευρών» μία πολύτιμη ευκαιρία οικονομικής τόνωσης, στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς. Βλέποντάς την είδα επιτέλους το φως μου καθώς και την πεφωτισμένη ορθογράφηση του «αμοιφθήσεται» η οποία εντέχνως παραλείπει το έψιλον γιώτα, υποδηλώνοντας έτσι την ουσιαστικοποίηση του ρήματος.

Αγαπημένε μου, Διομήδη,
το ξέρω ότι παρέκλινα αρκούντως, θεώρησα όμως αναγκαίες αυτές τις ιστορικές επισημάνσεις.
Απορώ πώς μπόρεσες να με αφήσεις με τον πόνο του χαμού σου όλα αυτά τα 39 χρόνια, συμβάλλοντας επιπλέον σε μια ανεπίτρεπτη ιστορική παραχάραξη. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορώ να υποθέσω για σένα, είναι η ανωριμότητα που σε διακατείχε στα δεκαεφτά σου χρόνια. Έγινες, θέλω να πιστεύω, ακούσιος συνεργός άθλιων σκευωρών, οι οποίοι αποπειράθηκαν να αμαυρώσουν ακόμη μια λαμπρή σελίδα της ιστορίας μας. Αυτήν της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως του 1967. Η αλήθεια όμως, αργά ή γρήγορα, πάντα λάμπει, ιδιαίτερα κάτω από το εκτυφλωτικό φως μιας 24 καρατίων αυγής. Ο επί δεκαετίες παρεξηγημένος (ως ταγματασφαλίτης, συνεργάτης των Ναζί, πράκτορας της CIA, επανειλημμένως πραξικοπηματίας, προβοκάτορας ολκής, μαριονέττα του Τομ Πάππας, ανδρείκελο και μέγα λαμόγιο) αρχηγός της επαναστάσεως, έστω και μετά θάνατο, απεκατεστάθη και μπορεί πια να συγκαταλέγεται επάξια στο πάνθεον των σωτήρων αυτού του τόπου.
Μετά την αποκάλυψη της σκευωρίας του Πολυτεχνείου, σύντομα, ελπίζω, θα αποκαλυφθεί η σκευωρία της Γυάρου, Μακρονήσου και λοιπών παραθεριστικών καταλυμάτων. Η αμαύρωση αυτών των ωραίων ελληνικών νησιών ως τόπων εξορίας, πρέπει επιτέλους να πάρει τέλος. Η εθελοντική μετάβαση κομπλεξικών αριστερών σε ερημικά νησιά, για τις θερινές τους διακοπές, συνεχίζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί ιστορικό όνειδος η εμμονή τους σε αντιπατριωτικές αναλήθειες.
Μια μόνο πράξη μπορεί πια να σε εξιλεώσει από τη συμμετοχή σου σ΄αυτή την άνανδρη σκευωρία. Με δεδομένο ότι και ο, εικοσάχρονος τότε, Μιχάλης Μυρογιάννης ζει και αδίκως αμαυρώνεται η υπόληψη του ταγματάρχη Ντερτιλή, θα πρέπει, όπως και εσύ, να εμφανιστεί και να αποκαταστήσει την αλήθεια. Να παραδεχτεί δημόσια ότι ουδέποτε ο ταγματάρχης τον πυροβόλησε στο κεφάλι, ουδέποτε τον σκότωσε, ουδέποτε είπε στον οδηγό του, Αντώνη Αγριτέλη, "Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"...



Και όλοι οι υπόλοιποι, οι φερόμενοι ως νεκροί, καλά θα κάνουν επίσης να εμφανιστούν και να συμβάλουν έτσι στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Κρατώ μόνο μια επιφύλαξη για τον Μπασρί Καράκα, Αφγανό (που ο διαμελισμός του από το πολυβόλο άφησε το γιο του Φαρούκ με το κομμένο χέρι του πατέρα του στο δρόμο) και την Torill Magrethe, Νορβηγή. Η εμφάνιση αυτών των αλλοδαπών ζωντανών-νεκρών μπορεί να προκαλέσει δικαιολογημένα το πατριωτικό μένος του Άδωνη και των άλλων παιδιών διότι φτάνει πια, αρκετούς αλλοδαπούς ζωντανούς-νεκρούς έχει αυτή η χώρα.
Αγαπημένε μου Διομήδη,
Το ξέρω πως όλοι εσείς, οι ζωντανοί-νεκροί του Πολυτεχνείου βρίσκεστε κάπου μαζί κι ανάμεσά σας ο πιτσιρίκος Δημήτρης Θεοδωράς που πυροβολήθηκε στα πέντε του χρόνια. Στο σημείο που δολοφονήθηκε (Ορεινής Ταξιαρχίας στου Ζωγράφου) υπάρχει ένα περίπτερο, δίπλα στην τιμητική πλάκα. Από εκείνο το περίπτερο έπαιρνα τσιγάρα όταν ήμουν φοιτήτρια. Κάθε φορά που έβλεπα πώς ένα πεντάχρονο παιδί μπορεί να γίνει ένα κομμάτι μάρμαρο, έτρεχαν τα μάτια μου και έκλεινε ο λαιμός μου. Γιατί περισσότερο από το κάπνισμα, η παλιανθρωπιά και ο κρετινισμός βλάπτουν σοβαρά την υγεία.
Πες στο Δημήτρη, πως ακόμα κι αν όλοι πάθουμε μαζική μαλάκυνση, ακόμα κι αν όλοι γίνουμε από φόβο αυτολογοκριμένα ασπόνδυλα, έστω και ένας άνθρωπος – η μάνα του – θα συνεχίσει να τον κλαίει.
Κατάλαβες λοιπόν, αγαπημένε μου Διομήδη;
Αυτή η αφίσα μας θυμίζει ότι για πάντα θα            ΖΕΙΣ

Νίνα Γεωργιάδου
Η πρωτη επιστολη εδω... http://www.alfavita.gr/old/14429

πηγη http://pokopokito.blogspot.com

16 Νοεμβρίου 2012

Όνειρο

Τράβηξα δειλά-δειλά
της κερκόπορτας το σύρτη
και πήραν φωτιά τα μάτια μου
μάγκα μου απ' όσα είδα.

Πολιτεία απέραντη
από γυαλί και κεχριμπάρι,
τα χρώματα της ίριδας
της έπλεκαν στεφάνι.

Στα στενά της σέρνονταν
άγιοι σκοτεινοί κι αγύρτες
και στο λιμάνι αθίγγανοι
μοιρίζανε παλάμες.

Ο Ανέστος τρυφερά
γέμιζε καρφιά τα χέρια
κι ο Μεβλανά Tζελαλεδίν
γυρνούσε και γυρνούσε.

Κι έτσι όπως χάζευα
ντερβισάδες, μπεκτασήδες,
άλαλοι με κυκλώσανε
μα ακόμα τους ακούω.

Σεμ ολντού ασίκ λαρί
άνθρωπέ μου τί ξεφτίλα
να σου χαλάνε το όνειρο
και συ να τους αφήνεις.


Πίσω ξαναγύρισα
χίλια εννιακόσια ενενήντα,
με τα δίδυμα αγκαλιά
κοιμάται η κυρά μου.


Θανάσης Παπακωνσταντίνου

15 Νοεμβρίου 2012

amnesty



Πρόσκληση σε εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας
“Ο Ρόλος των Γυναικών στην Αραβική Άνοιξη»
Παρασκευή 23/11/2012, Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23, Αθήνα)
Στο πλαίσιο της δράσης της για τα δικαιώματα των γυναικών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και με αφορμή με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25/11), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει την εκδήλωση «Ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη», την Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου, ώρα 19:00, στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23, Αθήνα).
Θα μιλήσουν:
Ντορέττα Αστέρη, πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας
Συμμετοχή των Γυναικών σε Διαδηλώσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και οι δράσεις αλληλεγγύης της Διεθνούς Αμνηστίας
Κλεοπάτρα Γιούσεφ, αιγυπτιακής καταγωγής ερευνήτρια σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής και ισότητας των φύλων
«Η Αραβική Άνοιξη μέσα από τα μάτια των γυναικών. Ιστορίες Γυναικών από την Αίγυπτο»: Ανάλυση του ρόλου της γυναίκας από την αρχή των εξεγέρσεων στην Αίγυπτο μέχρι και σήμερα. Η ομιλία θα περιλαμβάνει και παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού.
Ιωάννης Θ. Μάζης, καθηγητής, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ο ρόλος των γυναικών στο Ισλάμ
Σάρα Μακμπέρ, Συντονίστρια Προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) για την υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας στο Μαρόκο
Τα κρυμμένα θύματα της βίας: γυναίκες μετανάστριες δίχως έγγραφα, θύματα σεξουαλικής και σωματικής βίας στο Μαρόκο, η ανταπόκριση των MSF, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και οι προοπτικές καλύτερης ανταπόκρισης των αναγκών τους.
Heydar Amal, πρόσφυγας από το Χαλέπι της Συρίας, αιτούσα άσυλο στην Ελλάδα
Η ζωή των γυναικών στη Συρία
Θα κάνουν παρέμβαση:
Ahdaf Soueif, αιγύπτια συγγραφέας, πολιτική και πολιτισμική σχολιάστρια σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, συγγραφέας των βιβλίων «Κάιρο: Η πόλη μου, η επανάστασή μας (Cairo: My City, Our Revolution)» και «Ο Χάρτης της Αγάπης (The Map of Love)».
Η φωτογράφος Στεφανία Μιζάρα θα παρουσιάσει φωτογραφίες και video από αποστολές και ταξίδια στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Επίσης, θα παρουσιάσει συνεντεύξεις γυναικών προσφύγων από τη Συρία οι οποίες διέφυγαν στην Ελλάδα και μένουν προσωρινά στο Κέντρο Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο Αλλοδαπών στο Λαύριο.
Θα προβληθούν, επίσης, φωτογραφίες και βίντεο από αποστολές της Διεθνούς Αμνηστίας στη Συρία και την Αίγυπτο.
Θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε κοντά μας.
Διεθνής Αμνηστία – Ελληνικό Τμήμα
Σίνα 30, 106 72 Αθήνα
Τηλ: 2103600628
Φαξ: 2103638016
Email: athens@amnesty.org.gr





10 Νοεμβρίου 2012

Mama Africa




Θρυλική νοτιοαφρικανίδα τραγουδίστρια, γνωστή και ως «Μάμα Άφρικα» (Mama Africa), ένα από τα σύμβολα του αγώνα κατά του απαρτχάιντ.
Η Μίριαμ Μακέμπα (Miriam Makeba) γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1932 σε μια τενεκεδούπολη στα περίχωρα του Γιοχάνεσμπουργκ. Η καριέρα της άρχισε τη δεκαετία του '50, όταν συνδύασε την τζαζ με τα παραδοσιακά τραγούδια της Νότιας Αφρικής, σε μια εποχή που η λέξη «world music» ήταν άγνωστη. Στο διεθνές προσκήνιο εμφανίσθηκε το 1959, κατά τη διάρκεια περιοδείας της στις ΗΠΑ με το νοτιοαφρικάνικο συγκρότημα «Manhattan Brothers».
Την επόμενη χρονιά της αφαιρέθηκε το διαβατήριο από τη ρατσιστική κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής, επειδή συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ «Come Back Africa» με περιεχόμενο κατά του απαρτχάιντ και αναγκάσθηκε να ζήσει στην εξορία. Επέστρεψε στη Νότιο Αφρική, μετά την αποφυλάκιση του Νέλσον Μαντέλα το 1990 και όταν το ρατσιστικό καθεστώς της χώρας έπνεε τα λοίσθια.
Η Μίριαμ Μακέμπα έγινε η πρώτη αφρικανίδα καλλιτέχνιδα που κέρδισε βραβείο Γκράμι (1966). Το μοιράστηκε με τον Χάρι Μπελαφόντε στην κατηγορία φολκ μουσικής για το άλμπουμ «An Evening With Belafonte/Makeba». Μεγάλες επιτυχίες της θεωρούνται τα τραγούδια «Pata Pata» (1956), «Malaika» (1960) και «Τhe Cling Song» (1965). Το 1987 συνεργάστηκε με τον Πολ Σάιμον, συμμετέχοντας στην περιοδεία του «Graceland».
Παντρεύτηκε συνολικά πέντε φορές και απέκτησε μία κόρη, την Μπόγκι, η οποία έφυγε από τη ζωή το 1985, σε ηλικία 35 ετών. Μεταξύ των συζύγων της, ο συμπατριώτης της τρομπετίστας της τζαζ Χιου Μασεκέλα και ο αμερικανός πολιτικός ακτιβιστής Στόκλι Καρμάικλ. Ο γάμος της με τον Καρμάικλ, που ήταν μέλος της ριζοσπαστικής οργάνωσης των μαύρων «Μαύροι Πάνθηρες», προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στις ΗΠΑ και ακύρωση πολλών συναυλιών της. Το ζευγάρι αναγκάσθηκε να μετακομίσει και να ζήσει στη Γουινέα.
Το 2005 ξεκίνησε την αποχαιρετιστήρια περιοδεία της ανά τον κόσμο, που ολοκληρώθηκε με τρόπο μοιραίο. Συμμετέχοντας σε συναυλία στο Καστελβολτούρνο στα περίχωρα της Καζέρτας υπέρ του ιταλού συγγραφέα Ρομπέρτο Σαβιάνο («Γόμορρα»), τον οποίο απειλεί η ναπολιτάνικη Καμόρα, αισθάνθηκε αδιαθεσία και κατέρρευσε. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Καζέρτας, όπου τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Νοεμβρίου 2008 άφησε την τελευταία της πνοή από ανακοπή καρδίας, σε ηλικία 76 ετών. Ήταν ένας θάνατος, όπως τον φανταζόταν: να βρίσκεται επί σκηνής και να τραγουδά για καλό σκοπό.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/biographies/389#ixzz2BrPGVXkC

silence 4'33

Όταν ακούω αυτό που αποκαλούμε μουσική μου φαίνεται σαν κάποιος να μιλάει για τα συναισθήματά του ή για τις απόψεις του πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Αλλά όταν ακούω την κίνηση, τον ήχο της κίνησης, εδώ για παράδειγμα στην έκτη λεωφόρο δεν έχω την αίσθηση ότι κάποιος μιλάει. Έχω την αίσθηση ότι ο ίδιος ο ήχος δρα και αγαπώ τη δραστηριότητα του ήχου. Αυτό που κάνει, είναι να δυναμώνει και ύστερα να χαμηλώνει και να γίνεται πιο διαρκής ή πιο σύντομος. Κάνει όλα αυτά τα πράγματα με τα οποία είμαι απόλυτα ευχαριστημένος. Δε χρειάζεται ο ήχος να μου μιλάει.

Οι άνθρωποι δε βλέπουμε μεγάλη διαφορά μεταξύ χρόνου και χώρου, δε γνωρίζουμε που ξεκινάει το ένα και τελειώνει το άλλο. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης της οποίας σκεφτόμαστε υπάρχει στο χρόνο και το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης της οποίας σκεφτόμαστε υπάρχει στο χώρο. Για παράδειγμα ο Μαρσέλ Ντυσάν ξεκίνησε να σκέφτεται το χρόνο, εννοώ να σκέφτεται τη μουσική και αυτό δεν ήταν τέχνη του χρόνου αλλά τέχνη του χώρου -space art- και δημιούργησε ένα κομμάτι το οποίο λέγεται  Musical Sculpture, το οποίο σημαίνει, διαφορετικές μορφές ήχου, διαρκής, παραγόμενες από διαφορετικά μέρη δημιουργούν ένα γλυπτό το οποίο είναι ηχηρό και ταυτοχρόνως διαρκές.

Οι άνθρωποι περιμένουν ότι η ακρόαση, το να ακούς είναι κάτι παραπάνω από απλή ακρόαση. Μερικές φορές μιλούν για την εσωτερική ακρόαση ή τη σημασία του ήχου. Όταν εγώ μιλάω για μουσική, συνήθως οι άνθρωποι σκέφτονται ότι μιλάω για τον ήχο ο οποίος δε σημαίνει τίποτα, ο οποίος δεν είναι εσωτερικός αλλά είναι μοναχά εξωτερικός. Οι άνθρωποι που τελικά το καταλαβαίνουν αυτό λένε -εννοείς ότι είναι απλά ήχος;- σκεπτόμενοι πως αν κάτι είναι μονό ήχος είναι άχρηστο.

Αντίθετα εγώ αγαπώ τους ήχους ακριβώς όπως είναι και δεν έχω ανάγκη να είναι τίποτα παραπάνω εκτός φυσικά από αυτό που ήδη είναι. Δε θέλω να είναι ψυχολογικοί, δε θέλω ο ήχος να παριστάνει ότι είναι ένας κουβάς ή οτι είναι πρόεδρος ή ότι είναι ερωτευμένος με έναν άλλο ήχο. Θέλω μόνο να είναι ήχος και δεν είμαι τόσο ανόητος. Υπάρχει ένας Γερμανός φιλόσοφος, ο οποίος είναι ευρέως γνωστός, Ιμάνουελ Κάντ, ο οποίος είπε ότι υπάρχουν δύο πράγματα τα οποία δεν χρειάζεται να σημαίνουν τίποτα, το ένα είναι η μουσική και το άλλο το γέλιο. Δε χρειάζεται να σημαίνουν κάτι για να είναι ικανά να μας δώσουν βαθιά ευχαρίστηση.

Η ηχητική εμπειρία που προτιμώ περισσότερο από όλες είναι η εμπειρία της σιωπής και η σιωπή σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη τώρα είναι η κίνηση. Αν ακούσετε Μπετόβεν ή Μότσαρτ θα δείτε ότι είναι πάντα το ίδιο αλλά αν ακούσετε την κίνηση των αυτοκινήτων θα δείτε ότι είναι πάντα διαφορετική.

απόσπασμα απο συνέντευξη του John Cage να μιλάει για τη σιωπή